Υπάρχει μια βαθιά ελληνική πολιτική συνήθεια: όταν ένα κόμμα βουλιάζει, οι περισσότεροι δεν αναζητούν τις αιτίες της κατάρρευσης, αλλά το επόμενο σωσίβιο. Δεν τους απασχολεί η αυτοκριτική· τους ενδιαφέρει η επιβίωση. Να βρουν εγκαίρως το νέο κατάστρωμα πριν το παλιό πλοίο χαθεί οριστικά στη θάλασσα της ανυποληψίας.
Κάπως έτσι μοιάζει και η δημόσια τοποθέτηση του Θανάση Θεοχαρόπουλο. Με εκείνη τη χαρακτηριστική αμηχανία των ανθρώπων που προσπαθούν να μιλήσουν για το μέλλον χωρίς να είναι βέβαιοι ότι θα υπάρχουν μέσα σε αυτό.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ για να επιστρέψει σε αυτόν μεταμφιεσμένος. Δεν αποχώρησε για να βαφτίσει το παλιό «νέο». Το έχει ήδη εξηγήσει – και στο βιβλίο του και στο πρόσφατο δημόσιο κείμενό του. Αναζητεί κάτι διαφορετικό. Μια άλλη πολιτική σύνθεση, ένα άλλο αφήγημα, ίσως ακόμη και μια άλλη γενιά πολιτικής νομιμοποίησης.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι σήμερα βρίσκονται γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ κατανοούν τι ακριβώς λέει. Ή, ακόμη χειρότερα, ότι θέλουν να το καταλάβουν.
Ο κ. Θεοχαρόπουλος, σε μια αποκαλυπτική στιγμή πολιτικής ειλικρίνειας, είπε ότι «εκλέχτηκε μια νέα ηγεσία υπό τον Σωκράτη Φάμελλο που από την πρώτη στιγμή είπε – θυμίζω ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε φύγει από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ – ότι στόχος δεν είναι να κατέβουμε αυτόνομα στις εκλογές».
Δηλαδή; Δηλαδή κάποιοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως αίθουσα αναμονής. Ως πολιτικό transit. Μέχρι να ανοίξει η πόρτα για κάτι άλλο. Μέχρι να εμφανιστεί ο Τσίπρας με νέο λογότυπο, νέα ταμπέλα και – κυρίως – νέες προσκλήσεις συμμετοχής.
Μόνο που εδώ αρχίζει η παρεξήγηση.
Ο Τσίπρας μπορεί να σχεδιάζει κάτι νέο, αλλά το «νέο» δεν οικοδομείται με τα φθαρμένα υλικά του χθες. Δεν γίνεται ανανέωση με επαναχρησιμοποίηση επαγγελματιών της μετακίνησης. Διότι ο κ. Θεοχαρόπουλος έχει καταφέρει κάτι εξαιρετικά σπάνιο στην ελληνική πολιτική: να εμφανίζεται διαρκώς ως «νέος» ενώ έχει περάσει σχεδόν από κάθε πιθανή εκδοχή της Κεντροαριστεράς.
Είναι μια ιδιότυπη πολιτική νομαδικότητα. Ένα συνεχές «ανήκω κάπου μέχρι να βρεθεί το επόμενο κάπου». Και ίσως γι’ αυτό σήμερα μιλά περισσότερο με την ελπίδα παρά με τη βεβαιότητα. Ελπίζει ότι όταν ο Τσίπρας αποφασίσει να ανοίξει τα χαρτιά του, θα υπάρξει μια θέση και για εκείνον στο νέο πολιτικό σχήμα.
Μόνο που η πολιτική δεν είναι πρόγραμμα επιβράβευσης συχνών μετακινήσεων.
Και ο ελληνικός λαός, κουρασμένος από κόμματα-δοχεία και πολιτικούς που αλλάζουν ιδεολογικές διευθύνσεις με την ευκολία που αλλάζει κανείς σταθμό στο ραδιόφωνο, μοιάζει πλέον να αναζητεί κάτι πιο ουσιαστικό: συνέπεια, καθαρότητα, αλήθεια.
Όχι άλλες πολιτικές μετακομίσεις με τα ίδια έπιπλα.