Άλλο είναι το ερώτημα
Ωστόσο, το ερώτημα που (θα έπρεπε) να τίθεται είναι εάν αυτή η ήττα, ακόμη κι αν ανοίγει την πόρτα εξόδου του Τραμπ από την πολιτική σκηνή, αρκεί και για την ήττα της νοοτροπίας που ο Αμερικανός πρόεδρος αξιοποίησε και εξέφρασε (και όχι εισήγαγε…) στη δημόσια σφαίρα και ονομάστηκε «τραμπισμός».
Μιας νοοτροπίας που διαχέεται (οριζοντίως και καθέτως…) στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες με σαφή χαρακτηριστικά και εκδηλώσεις, όπως η περιφρόνηση των θεσμών, η αμφισβήτηση της επιστήμης, η επιβολή της ισχύος σε βάρος του δικαίου και της ηθικής, ο εθνικισμός και η μισαλλοδοξία.
Θα ήταν λάθος να θεωρήσει κανείς πως αυτή η νοοτροπία περιορίζεται στον τρόπο και το ύψος που πολιτεύεται ο Αμερικανός πρόεδρος, στο μυαλό των απανταχού οπαδών του ή στις φιλοδοξίες των επίδοξων μιμητών του ανά τον κόσμο.
Μη χαίρεστε…
Πρόκειται για μια νοοτροπία που γαλουχείται επί δεκαετίες, κυρίως στις δυτικές κοινωνίες, ως αποτέλεσμα της απόλυτης «θεοποίησης» του κέρδους και της δύναμης, της αμετροέπειας του πλούτου και της κοινωνικής αποχαύνωσης μέσω reality και social media. Μια νοοτροπία που «ποτίζεται» από τον νεοφιλελευθερισμό και απομακρύνει την Ανθρωπότητα από την «ψυχή» της: τον Ανθρωπισμό.
Ως εκ τούτου, η εκλογική ήττα ενός (οποιουδήποτε) πολιτικού ηγέτη προφανώς και δεν αρκεί για να «ηττηθούν» και οι κοινωνικές αντιλήψεις, αλλά κυρίως οι κοινωνικές αιτίες, που τον φέρνουν στην εξουσία. Αυτό που απαιτείται είναι καταπολέμηση των αιτιών αυτών των αντιλήψεων στη ρίζα τους.
Ή, αλλιώς, παραφράζοντας τον Μπρεχτ: «Μη χαίρεστε που έχασε ο Τραμπ. Η σκύλα που γεννάει τον τραμπισμό είναι σε διαρκή οργασμό»…
