Υπάρχει ένα πρόβλημα όταν χτίζεις ένα πολιτικό εγχείρημα πάνω σε υπερβολές, μισές αλήθειες και δημοσκοπικά πυροτεχνήματα. Αργά ή γρήγορα εμφανίζονται οι ίδιοι οι αριθμοί και σε διαψεύδουν.
Ο Διονύσης Τεμπονέρας επιχείρησε στον Alpha 98,9 στην εκπομπή του Τάκη Χατζή και της Αθηναΐδας Νέγκα να παρουσιάσει μια εικόνα δυναμικής του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αντλεί δυνάμεις από παντού και ότι προκαλεί ανακατατάξεις στο πολιτικό σύστημα. Μόνο που η ίδια η δημοσκόπηση της ALCO λέει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Το 62% των υποστηρικτών του νέου φορέα προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλο 9% από το ΚΚΕ, 7% από την Πλεύση Ελευθερίας και μόνο 6% από το ΠΑΣΟΚ. Από τη Νέα Δημοκρατία προέρχεται μόλις το 2%.
Ο κ. Διονύσης Τεμπονέρας επέλεξε να επικαλεστεί την ALCO, όταν ο Τάκης Χατζής του είπε ότι δεν υπάρχει αυτό το νούμερο άρχισε να λέει και για άλλες δημοσκοπήσεις, για να υποστηρίξει τη δυναμική του νέου πολιτικού εγχειρήματος. Μόνο που η ίδια η δημοσκόπηση λέει πολύ περισσότερα από όσα επέλεξε να αναφέρει.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την τελευταία δημοσκόπηση της Αlco, οι ψηφοφόροι της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης προέρχονται:
- 62% από τον ΣΥΡΙΖΑ
- 9% από το ΚΚΕ
- 7% από την Πλεύση Ελευθερίας
- 6% από το ΠΑΣΟΚ
- 2% από τη Νέα Δημοκρατία
- 2% από τη Νίκη
- 2% από άλλο κόμμα
- 2% από τη Νέα Αριστερά
- 6% δηλώνουν ότι δεν ψήφισαν
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα. Όχι το «10% της Νέας Δημοκρατίας» που ακούστηκε στη συζήτηση. Η ίδια η ALCO καταγράφει μόλις 2% προέλευση από τη Νέα Δημοκρατία, ενώ το συντριπτικό 62% προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Με απλά λόγια, η δεξαμενή του νέου κόμματος δεν είναι η κυβερνητική παράταξη. Είναι κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και η μεγάλη πολιτική συνέπεια της δημοσκόπησης δεν είναι η φθορά της ΝΔ αλλά η αιμορραγία του κόμματος της Κουμουνδούρου.
Οι δημοσκοπήσεις έχουν ένα πρόβλημα: δεν διαβάζονται αποσπασματικά. Δεν μπορεί κάποιος να αναδεικνύει ένα στοιχείο και να κρύβει τα υπόλοιπα. Γιατί τότε δεν κάνει ανάλυση. Κάνει πολιτικό μάρκετινγκ.
Και όταν τα ίδια τα στοιχεία δείχνουν ότι σχεδόν δύο στους τρεις ψηφοφόρους του νέου φορέα έρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ και μόλις δύο στους εκατό από τη Νέα Δημοκρατία, η πραγματικότητα γίνεται ιδιαίτερα άβολη για όσους επιχειρούν να παρουσιάσουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Οι αριθμοί, δυστυχώς για τον κ. Τεμπονέρα, δεν ψηφίζουν. Αλλά μιλούν. Και μιλούν πολύ καθαρά.
Με απλά ελληνικά; Δεν πρόκειται για πολιτικό σεισμό. Πρόκειται για εσωτερική μετακόμιση της πολυκατοικίας της Αριστεράς.
Και εδώ αρχίζει η μεγάλη αντίφαση. Οι εκπρόσωποι του νέου κόμματος εμφανίζονται καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης για να περιγράψουν ένα «ρεύμα κοινωνικής πλειοψηφίας», αλλά τα στοιχεία δείχνουν κυρίως ανακύκλωση των ίδιων ψηφοφόρων που μετακινούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ προς τον Τσίπρα.
Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι άλλο. Το νέο εγχείρημα εμφανίζεται ως φορέας «νέας αξιοπιστίας» με αρχηγό τον ίδιο άνθρωπο που υποσχόταν κατάργηση μνημονίων με έναν νόμο και ένα άρθρο, που μιλούσε για σκίσιμο συμφωνιών και κατέληξε να υπογράψει το τρίτο και βαρύτερο μνημόνιο, που υποσχόταν δημοψήφισμα ανατροπής και το μετέτρεψε σε συμφωνία λίγες ημέρες αργότερα.
Γι’ αυτό και η πολιτική συζήτηση δεν μπορεί να γίνεται λες και η ιστορία ξεκίνησε χθες.
Όταν ο κ. Τεμπονέρας μιλά για δημοσκοπήσεις, θα ήταν χρήσιμο να τις διαβάζει ολόκληρες. Όταν το νέο κόμμα μιλά για αξιοπιστία, θα ήταν χρήσιμο να εξηγεί γιατί οι πολίτες πρέπει να ξεχάσουν όσα προηγήθηκαν. Και όταν παρουσιάζεται ως η μεγάλη εναλλακτική πρόταση εξουσίας, θα πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα rebranding (ριμπράντινγκ – επαναλανσάρισμα) του ίδιου πολιτικού προϊόντος.
Γιατί μέχρι στιγμής το μόνο πραγματικά νέο που παράγει το νέο κόμμα είναι οι αντιφάσεις των στελεχών του. Οι ψηφοφόροι παραμένουν σχεδόν οι ίδιοι, τα πρόσωπα παραμένουν σχεδόν τα ίδια και τα επιχειρήματα θυμίζουν όλο και περισσότερο εκείνα που οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ από το 36% στο μονοψήφιο ποσοστό.
Και αυτό δεν είναι δημοσκοπική λεπτομέρεια. Είναι πολιτική προειδοποίηση.
ΥΓ Σχετικά με το νέο που έρχεται να διώξει το παλιό και το νέο κόμμα αλλά με παλιό αρχηγό:
- Ο Αλέξης Τσίπρας εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων το 2006. Από τότε μέχρι το 2026 έχουν περάσει 20 χρόνια ενεργής εκλεγμένης πολιτικής παρουσίας.
- Εξελέγη πρόεδρος του Συνασπισμού το 2008. Από τότε έχουν περάσει 18 χρόνια.
- Εξελέγη βουλευτής το 2009. Από τότε έχουν περάσει 17 χρόνια.
- Βρέθηκε στην ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το 2012 και πρωθυπουργός από το 2015 έως το 2019.
Αν θέλει κάποιος να μιλήσει πολιτικά για τον Τσίπρα σήμερα, δύσκολα μπορεί να τον παρουσιάσει ως «νέο» ή «άφθαρτο» πρόσωπο. Βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής για περίπου δύο δεκαετίες, έχει υπάρξει αρχηγός κόμματος επί 15 χρόνια, πρωθυπουργός επί 4,5 χρόνια και έχει κριθεί όσο λίγοι πολιτικοί της μεταπολίτευσης από τους πολίτες και την κάλπη.