Και ξαφνικά ενώ το προηγούμενο διάστημα το θέμα της συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία και της ανατροπής της απόφασης του συνεδρίου του έμπαινε στη δημόσια συζήτηση είτε από γαλάζια στελέχη είτε από στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως ο ευρωβουλευτής Νίκος Παπανδρέου ή ο Παναγιώτης Λούσκος συνεργάτης της Άννας Διαμαντοπούλου ήρθε χθες μια ανάρτηση του Γιώργου Σιακαντάρη από την ΕΛΑΣ με αφετηρία τη Γερμανία και την άνοδο της Ακροδεξιάς να βάλει φωτιά στα τοπία και να μεταφέρει τη συζήτηση στην πιο ευαίσθητη περιοχή της ελληνικής πολιτικής αντιπαράθεσης, τις μετεκλογικές συνεργασίες. Ο Γιώργος Σιακαντάρης, ο οποίος συντόνισε την ομάδα διαμόρφωσης του πολιτικού μανιφέστου του Αλέξη Τσίπρα, αμφισβητεί τους εκ των προτέρων αποκλεισμούς συμπράξεων με τη Δεξιά, δημιουργώντας πολιτικά ερωτήματα τόσο για την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη όσο και για το ΠΑΣΟΚ.
Η παρέμβαση λίγο πριν από τη συνέντευξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη
Η παρέμβαση αποκτά ιδιαίτερο βάρος καθώς έρχεται πριν από τη συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη. Εκεί όπου ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει να αναδείξει τη δική του κυβερνητική πρόταση, προστίθεται ένα διαφορετικό ερώτημα, αν η πολιτική αντιπαλότητα με τη Νέα Δημοκρατία αποκλείει κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας ή αν υπάρχουν συνθήκες υπό τις οποίες οι διαχωριστικές γραμμές μπορούν να επανεξεταστούν.
Το γερμανικό δίλημμα που «δείχνει» την ελληνική πολιτική σκηνή
Ο κ. Σιακαντάρης αν και δεν κατονομάζει ευθέως την ΝΔ, την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ θέτει, ένα υποθετικό δίλημμα. Τι θα έκαναν το SPD και η Die Linke εάν καλούνταν να επιλέξουν ανάμεσα στη συνεργασία με τον Μερτς και στην παράδοση της Γερμανίας στο AfD; Και πώς θα αντιμετώπιζαν μια προηγούμενη συνεδριακή απόφαση που θα απέκλειε κάθε σύμπραξη με τη Δεξιά ερώτημα που αφορά κυρίως το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την απόφαση που πήρε στο συνέδριο του να μην συνεργαστεί σε καμία περίπτωση με τη Νέα Δημοκρατία.
Η αναφορά στο 1933 και ο διάλογος που άνοιξε στο Facebook
Για να υπογραμμίσει το επιχείρημά του, επιστρατεύει την ιστορική αναφορά του 1933 και την αυταπάτη ότι ο Χίτλερ θα μπορούσε να ελεγχθεί. Κάτω από την ανάρτηση του κ. Σιακαντάρη στο facebook ξεκίνησε και διάλογος με διαδικτυακούς του ακολούθους να σχολιάζουν την πρότασή του.
Σχολιαστής συνέδεσε ευθέως την ανάρτηση με τη Νέα Δημοκρατία και με όσους έχουν αποκλείσει τη συνεργασία μαζί της. Ο κ. Σιακαντάρης απάντησε «Τα κόμματα δεν αποφασίζουν στα Συνέδρια τους με ποιον θα συνεργαστούν». Και πρόσθεσε ότι, εφόσον χρειαστεί, πραγματοποιούν τότε συνέδριο ή εσωκομματικό δημοψήφισμα, επικαλούμενος το παράδειγμα του SPD.
Η έμμεση αμφισβήτηση του απόλυτου «όχι» του ΠΑΣΟΚ
Εδώ ακριβώς προκύπτει η έμμεση πίεση προς το ΠΑΣΟΚ. Η συνεδριακή απόφαση αποκλεισμού συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζεται, στη λογική αυτής της τοποθέτησης, όχι ως αμετακίνητη στρατηγική δέσμευση, αλλά ως επιλογή που μπορεί να επανεξεταστεί αν διαμορφωθούν διαφορετικά δεδομένα. Δεν ζητείται ονομαστικά η ανατροπή της. Υποδεικνύεται, όμως, ο μηχανισμός με τον οποίο ένας τέτοιος αποκλεισμός θα μπορούσε να αρθεί.
Η αντίδραση Δουδωνή και η παλιά κόντρα που επιστρέφει
Η άμεση αντίδραση του Παναγιώτη Δουδωνή από το ΠΑΣΟΚ αναδεικνύει την πολιτική ευαισθησία του θέματος για τη Χαριλάου Τρικούπη. Άλλωστε, δεν πρόκειται για εντελώς καινούργια αντιπαράθεση. Ήδη από τον Μάιο, το ΠΑΣΟΚ είχε θέσει δημοσίως το ερώτημα εάν τότε δηλώσεις του κ.Σιακαντάρη άφηναν ανοιχτό ενδεχόμενο συγκυβέρνησης του νέου κόμματος Τσίπρα με τη Νέα Δημοκρατία. Η προηγούμενη σύγκρουση δίνει πρόσθετο πολιτικό βάρος στη σημερινή παρέμβαση.
Η πίεση προς τη Χαριλάου Τρικούπη έρχεται πλέον και από τα αριστερά
Αυτή τη φορά, ωστόσο, η πίεση προς το ΠΑΣΟΚ είναι πιο άμεση και έχει μια ιδιαίτερη διάσταση. Προέρχεται από τον χώρο στα αριστερά του. Η Χαριλάου Τρικούπη δεν καλείται απλώς να απαντήσει στις κυβερνητικές προσκλήσεις συνεργασίας. Βρίσκεται αντιμέτωπη και με το επιχείρημα ότι ένας απόλυτος αποκλεισμός μπορεί, υπό ορισμένες συνθήκες, να δυσκολέψει τη συγκρότηση δημοκρατικού αναχώματος απέναντι στην Ακροδεξιά.
Η σφοδρή επίθεση Δουδωνή στο κόμμα Τσίπρα
Ο κ. Δουδωνής με αφορμή την ανάρτηση Σιακαντάρη βρήκε την αφορμή να επιτεθεί με σφοδρότητα στο κόμμα Τσίπρα να μιλήσει για ραγδαία πτώση του στις δημοσκοπήσεις τον τελευταίο μήνα αλλά για πουσάρισμα του από τη διαπλοκή.
Η Νέα Δημοκρατία δείχνει ΠΑΣΟΚ – Ο Χατζηδάκης επαναφέρει το σενάριο
Την ίδια ώρα, η Νέα Δημοκρατία επιμένει να δείχνει το ΠΑΣΟΚ ως τον μόνο δυνητικό κυβερνητικό συνομιλητή της, θέση που επανέλαβε χθες ο Κωστής Χατζηδάκης. Η κυβερνητική πλευρά περιγράφει έναν συγκεκριμένο πιθανό εταίρο, ενώ ο κ. Σιακαντάρης συζητά την αρχή των συνεργασιών σε συνθήκες απειλής. Πολιτικά, όμως, συναντώνται στην αμφισβήτηση του απόλυτου «όχι» της Χαριλάου Τρικούπη.
Ο νέος πονοκέφαλος για τον Αλέξη Τσίπρα
Για τον Αλέξη Τσίπρα, το πρόβλημα είναι διαφορετικό. Η ιδιότητα του κ. Σιακαντάρη προσδίδει στην προσωπική του άποψη μεγαλύτερη βαρύτητα από εκείνη μιας συνηθισμένης δημόσιας παρέμβασης. Αυτό δεν την καθιστά φυσικά επίσημη κομματική θέση. Καθιστά, όμως, πιθανότερο να ζητηθεί από τον πρώην πρωθυπουργό σαφής απάντηση για το αν την αποδέχεται, την απορρίπτει ή τη θεωρεί συζήτηση χωρίς εφαρμογή στην Ελλάδα. Και όλα αυτά ενώ ο κ. Τσίπρας έχει και τον πονοκέφαλο των προηγούμενων άστοχων δηλώσεων στελεχών του για το οικονομικό πρόγραμμα που εξήγγειλε στη Θεσσαλονίκη.
Το αντίστροφο ερώτημα: Μήπως οι μεγάλες συνεργασίες τροφοδοτούν τελικά την Ακροδεξιά;
Πάντως σε όλη αυτή τη συζήτηση που άνοιξε χθες ο κ. Σιακαντάρης υπάρχει και η αντίστροφη ένσταση. Μήπως οι ευρείες συμπράξεις ενισχύουν την Ακροδεξιά, επιτρέποντάς της να εμφανίζεται ως η μοναδική αντιπολίτευση; Όταν αυτό τίθεται στα σχόλια, ο κ. Σιακαντάρης απαντά: «Αυτό είναι μεγάλη αλήθεια, αλλά εδώ που φτάσαμε;». Η φράση συμπυκνώνει το δίλημμά του. Και αφήνει στους πολιτικούς αρχηγούς το δύσκολο έργο να εξηγήσουν πού τελειώνει η στρατηγική αντιπαλότητα και πού αρχίζει η ανάγκη συνεννόησης.