Ο Νίκος Πλακιάς, ο οποίος έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του στο μοιραίο τρένο των Τεμπών, ανέλυσε το σκεπτικό του γύρω από τον χρόνο εκδήλωσης αυτής της πολιτικής κίνησης. Μιλώντας στην τηλεόραση του Kontra και τον Πάνο Παναγιωτόπουλο, εκτίμησε ότι ένα κόμμα Καρυστιανού δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει καμία ουσιαστική βοήθεια τη δεδομένη χρονική στιγμή. Εξήγησε ότι οι επόμενες εθνικές εκλογές είναι προγραμματισμένες για το 2027, έτος κατά το οποίο η κύρια δικαστική διαδικασία θα έχει ήδη ολοκληρωθεί στο πεδίο.
Ο ίδιος αναρωτήθηκε με νόημα πώς θα μπορούσε κάποιος να παρέμβει αποτελεσματικά για τα Τέμπη ευρισκόμενος στα έδρανα της αντιπολίτευσης, ενώ εξέφρασε το παράπονό του για το γεγονός ότι όσοι πίστευαν ότι υπήρχε κάτι μεμπτό στη σύνθεση του εμπορικού τρένου δεν φρόντισαν να καταθέσουν μια ξεχωριστή, αυτόνομη δικογραφία.
Το υποθετικό «όχι» και η κριτική για το παρελθόν
Η κριτική του κ. Πλακιά επεκτάθηκε και στο κομμάτι της στρατηγικής που ακολουθήθηκε το προηγούμενο διάστημα, δείχνοντας ότι η διαφωνία του είναι δομική. Ερωτηθείς από τους δημοσιογράφους για το τι θα συμβούλευε τη Μαρία Καρυστιανού σε περίπτωση που εκείνη του ζητούσε τη γνώμη του για το αν πρέπει να ιδρύσει κόμμα τώρα, η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: Θα της έλεγα ένα ξεκάθαρο όχι.
Συμπλήρωσε μάλιστα ότι, αν υπήρχε πραγματική ανάγκη για μια τέτοια κίνηση, θα ήταν προτιμότερο και πολύ πιο έντιμο να είχε ξεκινήσει αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές του 2023, παρά να εργαλειοποιείται η διαδικασία στην παρούσα φάση.
Η άρνηση συμμετοχής και το χρέος της μνήμης
Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο Νίκος Πλακιάς θέλησε να ξεκαθαρίσει τη δική του προσωπική στάση και να στείλει ένα σαφές μήνυμα προς τους πολίτες, αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο να εμπλακεί με την πολιτική. Δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν θα συμμετείχε ποτέ σε καμία πολιτική προσπάθεια, καθώς ο ίδιος έχει ταχθεί αποκλειστικά στον αγώνα για τη δικαίωση των θυμάτων των Τεμπών.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, η παρουσία του αφορά μόνο το συγκεκριμένο έγκλημα και δεν θα μπορούσε να βοηθήσει την κοινωνία σε άλλους κρίσιμους τομείς της καθημερινότητας, όπως είναι η εξωτερική πολιτική ή η εθνική άμυνα. Αναρωτήθηκε για ποιον λόγο να πολιτευτεί και να μπει σε μια Βουλή που επεξεργάζεται εκατοντάδες άσχετα νομοσχέδια, τη στιγμή που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η τιμωρία των υπευθύνων για τα παιδιά που χάθηκαν.