Στην πολιτική, οι λέξεις έχουν βάρος. Και όταν προέρχονται από πρόσωπα που ανήκουν στον ίδιο κυβερνητικό πυρήνα, το βάρος γίνεται διπλό. Το τελευταίο διάστημα, μια σειρά από δημόσιες τοποθετήσεις βουλευτών και στελεχών της Νέας Δημοκρατίας δημιουργεί μια εικόνα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Ο Γιώργος Βλάχος επιλέγει να συγκρουστεί με τον Άδωνη. Ο Γιάννης Οικονόμου σηκώνει τους τόνους απέναντι στον Σκέρτσο. Ο Στέλιος Πέτσας φτάνει στο σημείο να θέτει ζήτημα αξιοπιστίας της ίδιας της κυβέρνησης. Και ο Μάκης Βορίδης, σε μια σπάνια στιγμή πολιτικής ενδοσκόπησης, μοιάζει να αμφισβητεί ακόμη και τις δικές του επιλογές.
Αξίζει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι οι τρεις από τους τέσσερις βουλευτές που σήμερα ξιφουλκούν, έχουν διατελέσει Υπουργοί. Και γεννάται εύλογα το ερώτημα: τώρα που δεν βρίσκονται σε κυβερνητικά αξιώματα, βλέπουν τα λάθη;
Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: τι ακριβώς επιδιώκουν;
Πρόκειται για μεμονωμένες εκρήξεις, για προσωπικές διαφοροποιήσεις ή για κάτι βαθύτερο; Αν πρόκειται για πολιτική στρατηγική, τότε είναι τουλάχιστον αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Διότι η δημόσια αμφισβήτηση, όταν δεν συνοδεύεται από σαφή πρόταση ή καθαρό πολιτικό στίγμα, δεν ενισχύει — αποδυναμώνει.
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο. Αν όντως υπάρχει διαφωνία με την κυβερνητική γραμμή, αν κάποιοι θεωρούν ότι η πορεία είναι λανθασμένη ή ότι η ηγεσία δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των περιστάσεων, τότε η πολιτική εντιμότητα επιβάλλει καθαρές κουβέντες. Όχι υπαινιγμούς, όχι αιχμές, όχι δημόσιες σκιές.
Θέλουν να αμφισβητήσουν την κυβέρνηση; Θέλουν να τεθεί θέμα ηγεσίας; Θεωρούν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να οδηγήσει την παράταξη στην επόμενη ημέρα;
Αν η απάντηση είναι «ναι», τότε οφείλουν να το πουν ευθέως. Αν είναι «όχι», τότε η εικόνα που εκπέμπουν δεν είναι απλώς αντιφατική — είναι επιζήμια.
Η πολιτική δεν είναι πεδίο υπαινιγμών αλλά αποφάσεων. Και σε μια περίοδο που η σταθερότητα αποτελεί ζητούμενο, τέτοιες κινήσεις, ακόμη κι αν δεν είναι ύποπτες, είναι σίγουρα λανθασμένες. Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη φθορά δεν προέρχεται από την αντιπολίτευση, αλλά από την εσωτερική ασάφεια.