Υπάρχουν ορισμένες φράσεις που, όταν ακούγονται στον δημόσιο διάλογο, προκαλούν μεγαλύτερη εντύπωση από το ίδιο το θέμα της συζήτησης. Όχι γιατί είναι προσβλητικές. Αλλά γιατί αποκαλύπτουν έναν τρόπο σκέψης που δεν συμβαδίζει με τις βασικές αρχές της δημοκρατικής λειτουργίας.
Η φράση «δεν σας επιτρέπω» είναι μία από αυτές.
Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν πολίτες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί ή βουλευτές που χρειάζονται άδεια για να θέσουν ένα ερώτημα. Υπάρχουν, αντιθέτως, δημόσια πρόσωπα που έχουν την υποχρέωση να απαντούν ή, αν δεν επιθυμούν, να εξηγούν γιατί δεν απαντούν. Οι ερωτήσεις δεν υπόκεινται σε προληπτικό έλεγχο, ούτε σε λογοκρισία. Αυτές οι αντιλήψεις ανήκουν σε άλλες εποχές και σε άλλα πολιτικά συστήματα, όχι σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία.
Γι’ αυτό προκάλεσε εντύπωση η αντίδραση του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Μπούλεκου, όταν ο υφυπουργός και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, ο Γιάννης Λοβέρδος, του έθεσε ένα απολύτως πολιτικό ερώτημα: «Με ποιον είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Είναι με τον Τσίπρα;».
Αντί για απάντηση, ακολούθησε η έντονη αντίδραση και η φράση «δεν σας επιτρέπω».
Μα γιατί δεν επιτρέπεται η ερώτηση;
Πρόκειται για ένα ζήτημα που απασχολεί εδώ και μήνες την πολιτική επικαιρότητα. Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις που θεωρούν αναπόφευκτη τη συνύπαρξη με το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα; Είναι ή δεν είναι γεγονός ότι αποφάσεις και τοποθετήσεις κορυφαίων στελεχών έχουν δημιουργήσει την εικόνα ενός παράλληλου πολιτικού βίου ανάμεσα στα δύο κόμματα; Είναι ή δεν είναι υπαρκτή η συζήτηση για μελλοντικές συνεργασίες, συνεννοήσεις ή ακόμα και πολιτικές συγκλίσεις;
Αυτά είναι πολιτικά ερωτήματα. Και τα πολιτικά ερωτήματα ζητούν πολιτικές απαντήσεις.
Το πρόβλημα δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται κοντά ή μακριά από τον Τσίπρα. Το πρόβλημα είναι η αδυναμία ορισμένων να αποδεχθούν ότι αυτό μπορεί να συζητείται δημόσια. Ότι μπορεί να τίθεται ευθέως. Ότι μπορεί να ερωτώνται γι’ αυτό.
Διότι η δημοκρατία δεν φοβάται τις ερωτήσεις. Τις χρειάζεται.
Και όσο κάποιος προσπαθεί να τις απαγορεύσει, τόσο ενισχύεται η υποψία ότι η απάντηση ίσως είναι πιο δύσκολη από όσο θα ήθελε να παραδεχθεί.
Έτσι, το αρχικό ερώτημα παραμένει απολύτως ζωντανό: με ποιον είναι τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ;
Με τη δική του αυτόνομη πολιτική πορεία ή με τη στρατηγική αναμονή ένταξης στο νέο πολιτικό φορέα υπό τον Αλέξη Τσίπρα;
Η απάντηση δεν θα δοθεί με εκνευρισμούς, ούτε με το «δεν σας επιτρέπω». Θα δοθεί με καθαρές κουβέντες. Και αυτές αργά ή γρήγορα η πολιτική τις απαιτεί.