Με το πρώτο κουδούνι της νέας σχολικής χρονιάς, θα περίμενε κανείς η συζήτηση να περιστρέφεται γύρω από τα διαχρονικά ζητήματα της εκπαίδευσης: αίθουσες, υποδομές, εκπαιδευτικούς, βιβλία, ασφάλεια και όλα εκείνα που συνθέτουν την πραγματική καθημερινότητα ενός σχολείου. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου, όμως, επέλεξε να μας θυμίσει ότι υπάρχει και μια άλλη, μάλλον πιο… επείγουσα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση: η επιστροφή της σχολικής ποδιάς.
Και επειδή μια ποδιά από μόνη της ίσως να μην αρκεί για να μπει τάξη στο εκπαιδευτικό σύστημα, η συζήτηση προχώρησε —«φυσιολογικά»— στο επόμενο επίπεδο: νύχια, μακιγιάζ και βλεφαρίδες. Εκεί, η πρόεδρος της «Φωνής Λογικής» έδειξε ιδιαίτερη παρατηρητικότητα, εντοπίζοντας ακόμη και το περίφημο «νύχι του τυραννόσαυρου» και τη «βλεφαρίδα τέντα».
Το ενδιαφέρον, βέβαια, δεν βρίσκεται τόσο στην αισθητική προτίμηση της κ. Λατινοπούλου, όσο στην πολιτική επιλογή να μετατρέπεται η εμφάνιση των μαθητριών σε ζήτημα δημόσιου ενδιαφέροντος. Γιατί όταν η πολιτική συζήτηση φτάνει στο μήκος του νυχιού και στο μέγεθος της βλεφαρίδας, το σχολείο παύει να είναι μόνο χώρος μάθησης και αποκτά κάτι από το παλιό, αυστηρό οικοτροφείο.
Η ποδιά μπορεί να επιστρέψει ως νοσταλγία. Η πραγματικότητα της εκπαίδευσης, όμως, δεν είναι ασπρόμαυρη φωτογραφία από σχολική γιορτή. Και ίσως τελικά το πιο ενδιαφέρον ερώτημα να μην είναι αν η μαθήτρια φοράει ποδιά ή έχει «βλεφαρίδα τέντα», αλλά αν το σχολείο καταφέρνει να της προσφέρει γνώση, ασφάλεια και ελευθερία να μεγαλώσει χωρίς να χρειάζεται πρώτα να περάσει από… αισθητικό έλεγχο.