Στον Παναθηναϊκό, το έχουμε ζήσει στο πετσί μας.
Χρόνος έμπαινε, χρόνος έβγαινε κρέας τη μούρη μας έκανε η παράγκα.
Και είχες και τους δημοσιογράφους (για σένα λέω μαλάκα, το ξέρεις!) να πουλάνε παραμύθα ότι ήταν όλα αποκυήματα της νοσηρής φαντασίας μας.
Ότι τίποτε δεν συνέβαινε απ’ όσα βλέπαμε με τα ίδια μας τα μάτια κι ότι έπρεπε να πάμε να μας κοιτάξει ο γιατρός και να μας χορηγήσει τα κατάλληλα χάπια.
Ώσπου έσπασε η καπότα, που λένε και στα γήπεδα.
Ώσπου έσπασε η καπότα και φανερώθηκε το σιχαμένο εκατό-μηδέν σε όλο του το βοθρολυματικό μεγαλείο.
Με συνοδεία το μπουζουκάκι να σιγοντάρει το δίστιχο το πονηρό:
Εγώ καλά σου τα ‘λεγα
μα τ’ άκουγες παράλογα…
Κάπως έτσι και στα ελληνικά πόλιτικς την τελευταία επταετία.
Μόνο η Κυβέρνηση και η Νέα Δημοκρατία να μασουλάνε και οι άλλοι να πα’ να, καταλαβαινόμαστε υποθέτω.
Ή μάλλον να το πω πιο σωστά:
Μόνο η Κυβέρνηση και η Νέα Δημοκρατία να μασουλάνε και ας πέσει και κάνα ψιχουλάκι απ’ το τραπέζι για τους κάθε είδους και πάσης αποχρώσεως Προσκυνημένους.
Πρώην Πράσινους, πρώην Κόκκινους, πρώην Ροζ, τι σημασία έχουν αυτά στην Ελλάδα 2.0, στη χώρα που ηγείται της τέταρτης βιομηχανικής επαναστάσεως;
Η μάκινα να δουλεύει και τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε στη διαδρομή, τι δγιάλο για πλάκα το στήσαμε το Επιτελικό Κράτος με τα τετρακόσια τόσα τζιμάνια στο Μαξίμου να ελέγχουν ακόμη και αν έκλασε όρθιο ή ξαπλωμένο το μπαρμπούνι, να ζυγίσουν πόσο ταραμά κατανάλωσε η κατσίκα, να τσεκάρουν ποιος γκάστρωσε τη γαϊδούρα στον ανήφορο;
Και δώσε το μπουζουκάκι να σιγοντάρει τα στιχάκια τα πρόστυχα:
Επεμβαίνεις,
επεμβαίνεις στη ζωή μου ασυγχώρητα
σε θέματα προσωπικά κι απόρρητα
Όλα τα ωραία, όμως, τελειώνουν κάποια στιγμή.
Και δεν τελειώνουν επειδή αποκτούν ξαφνικά συνείδηση οι ψηφοφόροι (please, bitch…), τελειώνουν επειδή φεύγουν οι νυχτερίδες και οι αράχνες από την καρδιά του τραγουδιστή και εγκαθίστανται στην πορτοφόλα του μεσαιοταξίτη.
Αυτού ακριβώς του τύπου που νόμισε ότι θα ψηφίσει Νέα Δημοκρατία και από εκεί και πέρα τέλος ο μόχθος, τέλος οι αγωνίες, τέλος το ζόρι:
Θα πετάει τάπες σε βαρέλια και θα κονομάει!
Όπερ και εγένετο, αλλά για λίγους μόνο.
Πως το έλεγε ο Τζιμάκος;
Α μάλιστα:
Μην παίρνετε ναρκωτικά, δεν φτάνουν για όλους.
Κάπως έτσι και με τις Απευθείας Αναθέσεις, τα ΕΣΠΑ, τις Εταιρείες Συμβούλων.
Φτάνουν για κάποιους τα γκαφρά της φορολογικής υπεραπόδοσης και της ευρωπαϊκής συνδρομής, αλλά ναι, δεν φτάνουν για όλους.
“Προηγούνται τα δικά μας τα παιδιά”, σε κάθε διαφορετική έκφραση και απόχρωση, το ‘παμε.
Όταν είχε “συλληφθεί” σε βίντεο από τον σατανικό Λαλιώτη να το ξεστομίζει ο Καρατζαφέρης, τούμπαρε ο εκλογικός θρίαμβος για τη Νέα Δημοκρατία.
Τώρα στο πετάνε στα μούτρα και γελάνε κιόλας.
Τα έχει αυτά η ανεξέλεγκτη εξουσία, πάει παρεάκι με την αλαζονεία.
Κι ένα πρωί ξυπνάνε αμφότερες, με το γκώλο έξω…
Αλλά ας μην είμαστε μίζεροι, χρονιάρες μέρες.
Ας το κλείσουμε το σημερινό με δυο λογάκια για τον σπουδαίο αθλητή του μπέιζμπολ Γουόλττερ Τζόνσον.
Τον οποίον δεν καμώνομαι ότι τον ήξερα, τον έμαθα όμως ακούγοντας το ομώνυμο τραγουδάκι του ανυπέρβλητου Τζόναθαν Ρίτσμαν.
Και σημείωνε εκεί ο τραγουδοποιός, ότι στα τελειώματα κάποιων αγώνων, όταν η ομάδα του είχε πλέον εξασφαλίσει τη νίκη, χαλάρωνε ο Τζόνσον κι άφηνε τους αντιπάλους να κερδάνε πόντους.
Κι όταν τον ρωτάγανε οι συμπαίκτες του, “γιατί παιχταρά μου το κάνεις αυτό;”, απαντούσε εκείνος:
“Γιατί παιχνίδι είναι και το παιχνίδι δεν έχει πλάκα άμα τη ρουφάς όλη την ώρα”!
Προς γνώση και συμμόρφωση…
Υ.Γ. 1: Μπαίνω σε ταξί χτες το πρωί, αισθάνεται την ανάγκη ο ταρίφας να μου εξομολογηθεί ότι είναι δεξιός.
“Και τι μου το λές;”, τον ρωτάω, “για να κλάψω ή να γελάσω;”
“Σου το λέω”, απαντάει, “για να ξέρεις ότι εγώ θα κάνω το παν για να φύγουν αυτοί;”
“Και να έρθει ποιος;”, τον ξαναρωτάω.
Για να μου πει, το όνομα ενός πρώην πρωθυπουργού.
Θα σας κρατήσω σε αγωνία, όμως, και δεν θ’ αποκαλύψω αν ήταν ο Τσίπρας ή ο Σαμαράς!
Υ.Γ. 2: Παρασκευή πρωί ανακοινώθηκε πληθωρισμός τροφίμων 4,5 % για τον περασμένο Μάρτιο (+6,9 % τα φρούτα, + 11,6 % η μαργαρίνη, ούτε βήγκανς δεν θα μπορούμε να γίνουμε…) και στη Βουλή ακούσαμε από τον πρωθυπουργό ότι το πασχαλινό τραπέζι το απασχολούσαν τα κολλήματα των πιτσιρικιών με τα κινητά.
Είναι κι αυτός ένας τρόπος, για να γελάς εις βάρος των ποπολάρων…