Τα νέα μέτρα που έρχονται από τις Βρυξέλλες ξεπερνούν κάθε όριο κοινωνικής αντοχής: αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στην Ελλάδα αρχικά στα 68 από το 2030 και σε δεύτερη φάση, στα 72 έτη μέχρι το 2080.
Ο λόγος; Το «δημογραφικό πρόβλημα». Η γραφειοκρατία της Κομισιόν, κοιτώντας ψυχρούς αριθμούς και υπολογιστικά φύλλα, αποφάσισε ότι η λύση για τη γήρανση του πληθυσμού είναι να δουλεύουν οι Έλληνες μέχρι να πεθάνουν.
Αυτό όχι μέτρο λύσης δεν είναι, αλλά πρόκειται για μια ωμή τιμωρία. Ξεκάθαρα. Οι Έλληνες όμως δεν χρειάζονται τιμωρία επειδή δεν κάνουν παιδιά αλλά χρειάζονται στήριξη. Και στην τελική, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους είναι το λιγότερο υποκριτικό να κουνάνε το δάχτυλο στους νέους ανθρώπους εκείνοι που δημιούργησαν τις οικονομικές συνθήκες που καθιστούν την δημιουργία οικογένειας άπιαστο όνειρο.
Και ρωτώ. Πώς να μεγαλώσει κάποιος παιδιά σήμερα στην Ελλάδα; Με ποια ασφάλεια; Η ακρίβεια καλπάζει ανεξέλεγκτη και το αυξημένο κόστος ζωής έχει μετατρέψει τα βασικά αγαθά των σούπερ μάρκετ σε είδη πολυτελείας. Όταν ο μέσος μισθός τελειώνει βαριά στις 20 του μήνα —αν φτάσει ως εκεί— ποιος θα πάρει το ρίσκο να φέρει στον κόσμο μια νέα ζωή; Να τη μεγαλώσει με τι; Να την ταΐσει με τι; Με τις υποσχέσεις των Βρυξελλών και των εκάστοτε κυβερνήσεων;
Αντί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η εγχώρια πολιτική ηγεσία να επενδύσουν σε πραγματικά κίνητρα, σε γενναία οικονομική στήριξη των νέων ζευγαριών, σε δωρεάν παιδεία, υγεία και μειώσεις φόρων στα βρεφικά είδη, επιλέγουν τον δρόμο του εξαναγκασμού. Μετατρέπουν το δημογραφικό από κοινωνικό ζήτημα σε έναν εκβιασμό επιβίωσης: «Δεν κάνατε παιδιά; Θα δουλεύετε μέχρι τα 72».
Η κοινωνία όμως δεν είναι αριθμοί και υπολογισμοί για να δουν οι «μεγάλοι» πώς θα βγουν τα νούμερα. Αν θέλετε να λύσετε το δημογραφικό, δώστε στους ανθρώπους τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Τα 72 έτη συνταξιοδότησης δεν είναι λύση. Είναι ένας παραλογισμός που απλώς μεταθέτει το βάρος στις πλάτες μιας ήδη εξαντλημένης κοινωνίας.
