Το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται ακόμη στα πρώτα του βήματα, αλλά ήδη συναντά ένα από τα δυσκολότερα ερωτήματα κάθε καινούργιας πολιτικής προσπάθειας: τι ακριβώς θέλει να είναι;
Η αφορμή δόθηκε από ανάρτηση του κ. Σιακαντάρη, ο οποίος ήταν μεταξύ των συντακτών του πολιτικού κειμένου που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την έναρξη των διαδικασιών για τη συγκρότηση του νέου πολιτικού φορέα.
Η συγκεκριμένη ανάρτηση προκάλεσε συζητήσεις, καθώς ερμηνεύθηκε ως άνοιγμα μιας ευρύτερης κουβέντας περί πολιτικών συνεργασιών. Στην κουβέντα μπήκαν το ΠΑΣΟΚ, δυνάμεις της Αριστεράς, αλλά ακόμη και η Νέα Δημοκρατία. Ο ίδιος ο κ. Σιακαντάρης επανήλθε αργότερα, διευκρινίζοντας ότι κακώς δόθηκε αυτή η ερμηνεία στα λεγόμενά του.
Δεκτή η διευκρίνιση. Το πολιτικό ζήτημα, όμως, παραμένει.
Διότι όταν ένα πρόσωπο που έχει συμβάλει στη διαμόρφωση ενός βασικού πολιτικού κειμένου του νέου εγχειρήματος προκαλεί —έστω και από παρερμηνεία— μια τόσο ευρεία συζήτηση για πιθανές συνεργασίες, τότε αναπόφευκτα γεννάται ένα ερώτημα: ποια ακριβώς είναι η ιδεολογική ταυτότητα της νέας προσπάθειας του Αλέξη Τσίπρα;
Τι θέλει να δημιουργήσει;
Ένα κόμμα της παραδοσιακής Αριστεράς; Έναν νέο φορέα της Κεντροαριστεράς; Μια μεγάλη «προοδευτική παράταξη» που θα επιχειρήσει να συμπεριλάβει δυνάμεις από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ; Ή ένα πολυσυλλεκτικό σχήμα που θα απευθύνεται από την Αριστερά μέχρι το πολιτικό Κέντρο;
Δεν πρόκειται για λεπτομέρεια. Είναι η ουσία της πολιτικής.
Ένα καινούργιο κόμμα δεν μπορεί να αρχίζει τη διαδρομή του συζητώντας κυρίως με ποιους θα μπορούσε να συνεργαστεί, προτού καταστήσει απολύτως σαφές τι είναι το ίδιο. Ποιους πολίτες θέλει να εκπροσωπήσει; Ποιες κοινωνικές δυνάμεις εκφράζει; Ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές του; Και κυρίως, τι διαφορετικό φέρνει σε σχέση με τα κόμματα που ήδη υπάρχουν;
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει μάλιστα ένα πρόσθετο πρόβλημα. Δεν είναι ένας καινούργιος πολιτικός που εμφανίζεται για πρώτη φορά και δικαιούται να ζητήσει χρόνο προκειμένου να διαμορφώσει το πολιτικό του στίγμα. Έχει κυβερνήσει, έχει αντιπολιτευθεί, έχει κριθεί στις κάλπες και κουβαλά ένα απολύτως συγκεκριμένο πολιτικό παρελθόν.
Επομένως, το «καινούργιο» που επιχειρεί να οικοδομήσει οφείλει να είναι ακόμη πιο καθαρό.
Η υπόθεση της ανάρτησης του κ. Σιακαντάρη μπορεί πράγματι να ήταν μια παρεξήγηση. Η συζήτηση που προκάλεσε, όμως, αποκάλυψε κάτι βαθύτερο: ότι γύρω από το νέο εγχείρημα εξακολουθεί να υπάρχει μια αξιοσημείωτη ιδεολογική θολούρα.
Και στην πολιτική η πολυσυλλεκτικότητα μπορεί να αποδειχθεί πλεονέκτημα. Η σύγχυση ταυτότητας, όμως, σχεδόν ποτέ.