Γράφει λοιπόν ο Άρτουρ Σοπενχάουερ αιώνες πριν: «Η τέχνη της αντιπαράθεσης είναι η τέχνη του να λογομαχεί κανείς με τέτοιο τρόπο ώστε να υπερασπίζεται επαρκώς τις θέσεις του είτε έχει δίκιο είτε άδικο». Στο βιβλίο του «Η τέχνη τού να έχεις πάντα δίκιο» ο λατρεμἐνος Άρτουρ εξηγεί πώς επιβιώνουν -και πρέπει κατά γνώμη του- οι πολτικάντηδες, οι λαοπλάνοι, οι χειριστικοί, οι απατεώνες.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις προφανώς δεν είναι συμπτωματική. Στον δαίδαλο της επικοινωνιακής πρακτικής, στη μιντιακή επίπαλστη πραγματικότητα συχνά η αλήθεια εξέλιπε. Ο εντυπωσιασμός, ο φανφαρονισμός, η αμετροέπεια και η μωρολογία υπερκαλύπτουν το γεγονός και το αδιαπραγμάτευτο καθίσταται αμφισβητήσιμο. Το προφανές γίνεται ζητούμενο και το αυτονόητο θάβεται.
Ο Γερμανός φιλόσοφος, κυνικός, αθεόφοβος και πεσιμιστής, περιγράφει σε μια άλλη εποχή διαχρονικά προβλήματα και παθογένειες που, προϊόντος του χρόνου και της ανάπτυξης της τενολογίας, κλιμακώνονται και κυριαρχούν. Εικόνα και ήχος, ΑΙ και ψευδές λειτουργούν ως «trompe l’ oeil» -η περίφημη οφθαλμαπάτη στην τέχνη και τα εικαστικά.
H Πολιτική και οι πολιτικοί
Η πολιτική σήμερα είναι σαν τη ζωή, για να επικαλεστώ μια ακόμη αποστροφή του λατρεμένου Άρτουρ: Μικρή και λερωμένη σαν βρεφική πάνα. Οι πολιτικοί, αντίστοιχα, απεκδύονται με περισσή ευκολία ιδεολογικές πανοπλίες, ξεφορτώνονται το άχθος πεπραγμένων και αναντίρρητων γεγονότων, εγκαταλείπουν θέσφατα και βγαίνουν στο φως. Αναδύονται από το έρεβος και την ανυποληψία αναβαπτισμένοι και κυρίως άσπιλοι, αμόλυντοι, άφθοροι, άχραντοι.
Τα φώτα της μαρκίζας ανάβουν και ο δρόμος προς τον κυβερνητικό θώκο φαντάζει ευθύς, απρόσκοπτος και εξασφαλισμένος. Και εδώ επανέρχεται ο λατρεμένος Άρτουρ για να υπενθυμίσει: Το γενικότερο δίδαγμα της Ιστορίας είναι: τα ίδια με διαφορετικό τρόπο. Όποιος έχει διαβάσει Ηρόδοτο έχει διαβάσει σχεδόν όλη την Ιστορία. Μολονότι εσχάτως ο Θουκυδίδης είναι πιο trendy.