Στην πολιτική ζωή του τόπου υπάρχει ένα φαινόμενο που επανέρχεται με σχεδόν τελετουργική συνέπεια. Η αντιπολίτευση, ανεξαρτήτως ιδεολογικής προέλευσης, αποκτά έναν κοινό παρονομαστή: την επιθυμία να φύγει ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Σήμερα, ο κοινός αυτός παρονομαστής έχει όνομα. Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο Αντώνης Σαμαράς θέλει να πέσει ο Μητσοτάκης. Ο Νίκος Ανδρουλάκης θέλει να πέσει ο Μητσοτάκης. Ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει την πολιτική του ήττα. Η Μαρία Καρυστιανού, από τη δική της αφετηρία και με διαφορετικά κίνητρα, θεωρεί επίσης ότι η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να αποχωρήσει. Το ίδιο επιθυμούν ο Γιάνης Βαρουφάκης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Κυριάκος Βελόπουλος, η Αφροδίτη Λατινοπούλου και, κατά πάσα πιθανότητα, όσα ακόμη κόμματα εμφανιστούν μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Δεν υπάρχει τίποτε παράδοξο σε αυτό. Η αντιπολίτευση υπάρχει για να διεκδικεί την εξουσία. Το ερώτημα όμως δεν είναι ποιος θέλει να πέσει ο Μητσοτάκης. Το γνωρίζουμε ήδη. Το ερώτημα είναι ποιος μπορεί να κυβερνήσει την επόμενη ημέρα και με ποιο σχέδιο.
Διότι η πολιτική δεν είναι άσκηση επιθυμιών. Δεν είναι καφενειακή συζήτηση ούτε διαγωνισμός αγανακτισμένων συνθημάτων. Η πτώση μιας κυβέρνησης μπορεί να αποτελεί στόχο. Δεν αποτελεί όμως πρόγραμμα διακυβέρνησης.
Η ελληνική κοινωνία έχει πληρώσει ακριβά τις εποχές όπου η καταγγελία υποκατέστησε την πρόταση. Έχει ακούσει αμέτρητες φορές ότι «όλα θα αλλάξουν», χωρίς να εξηγείται το πώς. Έχει παρακολουθήσει πολιτικούς να υπόσχονται δικαιοσύνη, ανάπτυξη, ευημερία και διαφάνεια, χωρίς να παρουσιάζουν ούτε τα εργαλεία ούτε το κόστος ούτε τις συνέπειες των επιλογών τους.
Δημοσκόπηση Marc: Πρώτη η ΝΔ, δεύτερο το κόμμα Τσίπρα – Μάχη Καρυστιανού με ΠΑΣΟΚ για την τρίτη θέση
Ο πολίτης δικαιούται να ζητήσει απαντήσεις σε απλά και συγκεκριμένα ερωτήματα.
Ποια είναι η οικονομική πολιτική που προτείνεται; Πώς θα αυξηθούν οι μισθοί; Πώς θα ενισχυθεί η παραγωγή; Τι θα γίνει με το δημογραφικό πρόβλημα; Ποια είναι η στρατηγική για την άμυνα και την εξωτερική πολιτική σε μια περίοδο γεωπολιτικής αβεβαιότητας; Πώς θα λειτουργήσει το κράτος αποτελεσματικότερα; Πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που οφείλουν να απαντήσουν όσοι ζητούν την ψήφο των πολιτών.
Ο ελληνικός λαός δεν καλείται να επιλέξει ποιος φωνάζει δυνατότερα εναντίον του πρωθυπουργού. Καλείται να αποφασίσει ποιος μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα τη χώρα. Και αυτή είναι μια πολύ διαφορετική συζήτηση.
Στο τέλος της ημέρας, ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Ανδρουλάκης, ούτε ο Τσίπρας, ούτε η Καρυστιανού, ούτε οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός αρχηγός θα αποφασίσει το αποτέλεσμα των εκλογών. Τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχει ο λαός.
Και ο λαός, ύστερα από δεκαετίες διαψεύσεων, έχει κάθε δικαίωμα να απαιτήσει κάτι περισσότερο από συνθήματα. Να απαιτήσει σχέδιο αντί για θυμό. Περιεχόμενο αντί για γενικόλογες υποσχέσεις. Αλήθειες αντί για ευχάριστες αυταπάτες.
Διότι η δημοκρατία δεν λειτουργεί με το ερώτημα «ποιος να φύγει». Λειτουργεί με το πολύ δυσκολότερο, αλλά και ουσιαστικότερο ερώτημα: «ποιος μπορεί να αναλάβει την ευθύνη να κυβερνήσει». Και σε αυτό το ερώτημα, μέχρι στιγμής, οι απαντήσεις παραμένουν λιγότερες από τις κραυγές.