Η Θεσσαλονίκη έκλεισε τον κύκλο των πολιτικών εμφανίσεων, αλλά η πραγματική αναμέτρηση μόλις αρχίζει. Μετά τις εξαγγελίες, τις αιχμές και τις υποσχέσεις, τα κομματικά επιτελεία περιμένουν τις δημοσκοπήσεις που θα αποτυπώσουν το συνολικό αποτύπωμα της ΔΕΘ. Κάθε πλευρά έχει διαφορετικό πήχη. Η Ν.Δ. την υπέρβαση του 30%, το ΠΑΣΟΚ τη σταδιακή επιστροφή στη δεύτερη θέση και ο Αλέξης Τσίπρας την απόδραση από την περιοχή του 16-17%.
Η αφετηρία των τελευταίων μετρήσεων
Οι τελευταίες μετρήσεις δίνουν την αφετηρία, όχι την τελική ετυμηγορία. Η interview , πριν από τις κεντρικές εμφανίσεις, κατέγραψε στην εκτίμηση ψήφου τη Ν.Δ. στο 29,1%, την ΕΛ.Α.Σ. στο 15,5% και το ΠΑΣΟΚ στο 13,2%. Η GPO μετά τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες, έδωσε αντιστοίχως στη Νέα Δημοκρατία 30,6%, στην ΕΛΑΣ 16% και στο ΠΑΣΟΚ 12,8%. Η prorata κατέγραψε στην πρόθεση ψήφου 25,5%,στη Νέα Δημοκρατία 16,5% στην ΕΛΑΣ και 9% στο ΠΑΣΟΚ .
Επιπλέον, οι έρευνες αυτές δεν ενσωματώνουν όλες τις παρεμβάσεις στον ίδιο χρόνο. Η εμφάνιση Ανδρουλάκη ακολούθησε τις δημοσιευμένες μετρήσεις. Άρα, η αποτίμηση της παρουσίας του απαιτεί νέα δεδομένα. Το ενδιαφέρον θα βρίσκεται τόσο στα ποσοστά όσο και στις μετακινήσεις, στη συσπείρωση και στην ικανότητα κάθε κόμματος να προσεγγίσει αναποφάσιστους που παραμένουν δύσπιστοι απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.
Ο πήχης του Μαξίμου: Σταθερά πάνω από το 30%
Για το Μέγαρο Μαξίμου, επομένως, ο στόχος είναι η Ν.Δ. να ξεπεράσει το 30% με διάρκεια και επιβεβαίωση σε περισσότερες έρευνες. Η GPO προσφέρει ήδη ένα θετικό σήμα. Δεν αρκεί, όμως, για να θεωρηθεί ότι η κυβερνητική φθορά ανακόπηκε οριστικά. Μια σταθερή επίδοση πάνω από αυτό το όριο θα επέτρεπε στον Κυριάκο Μητσοτάκη να υποστηρίξει πολιτικά ότι ανακτά πρωτοβουλία και επανασυνδέεται με απογοητευμένους ψηφοφόρους.
Η ομιλία του με το πακέτο των 2,2 δισ. ευρώ, τις εισοδηματικές ενισχύσεις και τις φορολογικές ελαφρύνσεις, υπηρετούσε αυτήν ακριβώς την προσπάθεια. Το πολιτικό στοίχημα είναι να μεταφραστούν οι εξαγγελίες σε προσδοκία προσωπικού οφέλους. Διότι ο πολίτης αξιολογεί την κυβέρνηση με τον δικό του λογαριασμό, το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, την τιμή στο ρεύμα. Το 30% θα αποτελούσε ανάσα και αφετηρία επανασυσπείρωσης, χωρίς να λύνει αυτομάτως το πρόβλημα της αυτοδυναμίας.
ΠΑΣΟΚ: Η μάχη για την επιστροφή στη δεύτερη θέση
Στο ΠΑΣΟΚ, ο δημοσκοπικός λογαριασμός έχει διαφορετικό περιεχόμενο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης χρειάζεται μια ακολουθία μετρήσεων που θα δείχνει σταδιακή άνοδο και περιορισμό της απόστασης από το κόμμα Τσίπρα. Η επιστροφή στη δεύτερη θέση είναι ο άμεσος πολιτικός σταθμός για να αποκτήσει μεγαλύτερη πειστικότητα η διεκδίκηση της διακυβέρνησης. Με τα σημερινά δεδομένα, αποτελεί επιδίωξη, όχι εξέλιξη που μπορεί να προεξοφληθεί.
Οι επτά παρεμβάσεις που παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη, για οικονομία, εργασία, χρέος, στέγη, δημογραφικό, δημόσιες υπηρεσίες και κράτος, επιχειρούν να προσδώσουν κυβερνητικό περιεχόμενο στην αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ. Η πρόκληση είναι διπλή, να προσελκύσει πολίτες που απομακρύνονται από τη Ν.Δ. και να πείσει τον προοδευτικό χώρο ότι διαθέτει αυτοτελή πρόταση εξουσίας. Για τη Χαριλάου Τρικούπη, ακόμη και μια αρχική άνοδος αποκτά αξία εφόσον συνεχίζεται και διευρύνει την κοινωνική απήχηση του κόμματος.
Τσίπρας: Η δεύτερη θέση δεν αρκεί
Ο Αλέξης Τσίπρας, από την πλευρά του, χρειάζεται να δείξει ότι η επιστροφή του μπορεί να δημιουργήσει ευρύτερο εκλογικό ρεύμα. Η δεύτερη θέση προσφέρει πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό της αντιπολίτευσης, αλλά δεν αρκεί για να καταστήσει πειστική την προοπτική νίκης. Το ζητούμενο είναι να ξεφύγει από τη ζώνη του 16-17%, ως πολιτικό πήχη διεύρυνσης και όχι ως αποδεδειγμένο, κοινό στατιστικό «ταβάνι» όλων των ερευνών.
Η παρουσίαση του σχεδίου ανασυγκρότησης. στη Θεσσαλονίκη, με έμφαση στην παραγωγή, την αναδιανομή και την κοστολόγηση των παρεμβάσεων, επιχείρησε να απαντήσει στο ερώτημα της κυβερνητικής αξιοπιστίας. Παράλληλα, το ανοιγμα προς το ΠΑΣΟΚ για πιθανή συνεργασία τοποθετεί τη συζήτηση στην επόμενη ημέρα. Για τον ίδιο, το κρίσιμο τεστ είναι εάν κερδίζει νέους ψηφοφόρους πέρα από όσους ήδη αναγνωρίζουν στο πρόσωπό του τον βασικό αντίπαλο της Δεξιάς.
Ο κοινός αντίπαλος λέγεται δυσπιστία
Υπάρχει, πάντως, ένας κοινός αντίπαλος και για τους τρεις: η δυσπιστία. Η prorata αναδεικνύει την ακρίβεια, τη δικαιοσύνη και τη διαφάνεια ως κεντρικές κοινωνικές ανησυχίες. Αυτό σημαίνει ότι οι οικονομικές υποσχέσεις θα κριθούν μαζί με την αξιοπιστία εκείνων που τις διατυπώνουν. Οι επόμενες δημοσκοπήσεις θα δείξουν ποιος κέρδισε το στοίχημα της φετινής διεθνούς έκθεσης Θεσσαλονίκης, ποιος έπεισε τόσο τα δικά του εκλογικά ακροατήρια όσο και ψηφοφόρους από τη ζώνη των αναποφάσιστων και ποιος απλώς χειροκροτήθηκε από το ήδη δικό του μπετοναρισμένο κοινό .