Η φάση με το σοφό Σολομώντα και τις δύο μανάδες είναι πάνω κάτω γνωστή, αλλά ας επαναλάβουμε τις βασικές λεπτομέρειες.
Δυο γυναίκες γεννάνε στο ίδιο σπίτι με διαφορά ωρών, αλλά το παιδί της μίας πεθαίνει μέσα στη νύχτα.
Ακολουθούν θρήνος και καυγάς με κατηγορίες για κλοπή βρέφους.
Οπότε καταλήγουν μπροστά στο βασιλιά, για να ξεδιαλύνει το μυστήριο.
Η συνέχεια από τη Βίβλο:
“Και ο βασιλιάς είπε:
Η μεν μία λέει:
Αυτός ο ζωντανός είναι ο γιος μου, ενώ ο νεκρός είναι ο γιος σου· η δε άλλη λέει:
Όχι, αλλ’ ο νεκρός είναι ο γιος σου, ενώ ο ζωντανός είναι ο γιος μου.
Και ο βασιλιάς είπε:
Φέρτε μου μία μάχαιρα. Και έφεραν τη μάχαιρα μπροστά στο βασιλιά.
Και ο βασιλιάς είπε:
Χωρίστε το ζωντανό παιδί στα δύο, και δώστε το μισό στη μία, και το άλλο μισό στην άλλη
Τότε, η γυναίκα της οποίας ήταν ο ζωντανός γιος, μίλησε στον βασιλιά (επειδή, σπλαχνίστηκε το γιπαιχνίδο της) και είπε:
Ω, κύριέ μου! Δώσε το ζωντανό παιδί σ’ αυτή, και μη το θανατώσεις με κανέναν τρόπο.
Η άλλη, όμως, είπε:
Ούτε δικό μου ας είναι, ούτε δικό σου· χωρίστε το.
Τότε, απαντώντας ο βασιλιάς, είπε:
Δώστε το ζωντανό παιδί σ’ αυτή, και μη το θανατώσετε με κανέναν τρόπο· αυτή είναι η μητέρα του”.
Συγκίνηση, δάκρυ, μπιζάρισμα, στάντινγκ οβέσιο, αυλαία, τέλος του παραμυθιού, καλησπέρα σας.
Φαστ φόργουορντ κάνα τριάρι χιλιάδες χρόνια στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα.
Κάπου στις αρχές του, όταν πρωταρχίσαμε να κάνουμε παρέα με τη Ναταλία (ας την πούμε Ναταλία, τέλος πάντων) και ύστερα από λίγο καιρό γίναμε και φιλαράκια.
Τα ’φτιαξε τότε με τον Βαγγέλη (ας τον πούμε Βαγγέλη, τέλος πάντων), μεγάλος έρωτας και παντοτινός, συγκατοίκηση, σχέδια για το μέλλον.
“Άντε να κάνουμε ένα παιδί με τον Βαγγελάκη ρε μαλάκα ρεπόρτερ”, να μου λέει η Ναταλία, “δεν ξέρεις πόσο θέλω να σφίξω ένα μπεμπάκο στην αγκαλιά μου”!
Το παιδί δεν ήρθε.
Δεν ακούστηκε ποτέ το κλάμα του στο διαμερισματάκι της Ναταλίας και του Βαγγέλη.
Όχι γιατί δεν αγαπιόσαντε ή γιατί δεν το θέλανε.
Αλλά γιατί δεν τους το επέτρεψε η γαμημένη η φτώχια.
Πίσω στη φιλενάδα, όταν βρήκα το κουράγιο και τη ρώτησα σχετικά:
“Πως να το κάνουμε το παιδί Χρηστάρα και πως να το αναστήσουμε; Με έξι κατοστάρικα που βγάζω εγώ και επτά που βγάζει ο άντρας μου; Για να μεγαλώσει στην καντήφλα μέσα και να μην έχω ούτε παπούτσια να του ψωνίσω; Το πήρα απόφαση και τέλος. Και μη νομίζεις ότι δε με πονάει και δε με σκίζει…”
Εκεί φτάσαμε λοιπόν, στην Ελλάδα 2.0.
Από αγάπη στα παιδιά, παιδί να μην κάνεις.
Και από αντίσταση επίσης σε αυτή τη σαπίλα που μας τριγυρίζει και όλο λεφτά και οπορτούνιτιζ μοιράζει, μόνο που δεν φτάνουν ποτέ σε αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη από φράγκα και ευκαιρίες, γιατί προηγούνται οι κάθε λογής καρχαρίες και οι πάσης φύσεως φάλαινες.
Προηγούνται τα νουμεράκια βλέπετε, προηγούνται οι στατιστικές, προηγούνται τα σαξές στόριζ και τα κέρδη των εισηγμένων που όπως πληροφορηθήκαμε προσφάτως από το ρεπορτάζ άγγιξαν ύψη ρεκόρ.
Γεννάνε δηλαδή οι μετοχές και δεν γεννάνε οι γυναίκες…
Και καλά αυτές που δεν θέλουν, γούστο τους και καπέλο και κανένα λογαριασμό δεν θα μας δώσουν, συμφωνώ απολύτως.
Αυτές που θέλουν, όμως;
Θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους με ένα νεφρί ή μήπως θα πρέπει να περιμένουν άλλη μια επταετία οικονομικών θριάμβων μπας και καταφέρουν να επισκεφτούν το μαιευτήριο;