Μιλάω χτες το απόγευμα με άνθρωπο που κατέχει από τα τεκταινόμενα στην ευρύτερη Αριστερά.
Τον ρωτάω αν θα πάει στο κόμμα Τσίπρα, απαντάει “δε γαμιέσαι Χρηστάρα”, κάνω γλουπ, ξαναρωτάω “πότε τον βλέπεις να το ανακοινώνει;”, μου ξαναπαντάει “όπως είναι τώρα τα πράγματα, αρχές φθινοπώρου”.
Κάνω εγώ το χαζό, απορώ “τι θα πει όπως είναι τώρα τα πράγματα;”, γυρνάει ο συνομιλητής μου λέει “μην κάνεις το χαζό, δεν το ‘χεις” και συνεχίζει:
“Όπως έχουν τώρα τα πράγματα, σημαίνει ότι με πόλεμο να παίζει στην ευρύτερη γειτονιά μας, δεν παίζει σε καμία περίπτωση ανακοίνωση για τη δημιουργία νέου κόμματος είτε από δεξιά είτε από αριστερά.
Να πας να κάνεις τι, δηλαδή;
Βράζει όλη η υφήλιος, χαμός γίνεται παντού και θα πεταχτείς εσύ σαν την πορδή να δηλώσεις εδώ είμαι, ήρθα να κάνω τη ζωή σας καλύτερη;
Κάντε να τη διασφαλίσουμε πρώτα αυτή τη ζωή και ύστερα βλέπουμε πως θα επιβιώσουμε απ’ την καθημερινή ευλογία που μας χαρίζει η Νέα Δημοκρατία…”
Δεν είπε “ευλογία”, άλλη λέξη είπε, αλλά εδώ είμαστε οικογενειακή ιστοσελίδα και δεν αναπαράγουμε χυδαιολογίες.
Συνεχίζω λοιπόν στον διάλογο με ολίγη λογοκρισία, μας διαβάζουν και παιδιά αφού.
“Άσε που όταν παίζει πόλεμος”, προχώρησε την κουβέντα το γατόνι απέναντί μου, “συσπειρώνεται ενστικτωδώς ο κόσμος γύρω από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και δεν είναι σε φάση για άλματα και ρίσκα. Δεν αλλάζεις τα άλογα στη μέση απ’ το ποτάμι, το θυμάσαι αυτό;”
“Πως δεν το θυμάμαι”, του απάντησα, “όπως θυμάμαι κι εκείνη την πολύ αδιόρατη φημολογία για τους συμβουλάτορες του Αλέξη, που του είχαν προτείνει να ανακοινώσει νέο κόμμα αμέσως με το που παραιτήθηκε απ’ την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ”.
Έπεσε χαμόγελο απ’ τον απέναντι.
Έπεσε χαμόγελο και τύπου αθώα απορία:
“Τον είδες εσύ να κάνει κάτι τέτοιο;”
“Όχι δεν τον είδα”, του απάντησα, “κι αυτό επιβεβαιώνει τη θεωρία μου ότι πλέον εκτός από τακτικά σκέφτεται και στρατηγικά. Πρώτος το είχα γράψει, πέσανε να με φάνε, τώρα το γράφουν όλοι”!
“Ε και, θες και βραβείο μήπως;”, με τρόλαρε ο συνομιλητής.
“Αν ήθελα θα πήγαινα στα Όσκαρζ να πουλήσω προοδευτιλίκι”, του απάντησα και πέρασα στο παρασύνθημα:
“Και με τον ΣΥΡΙΖΑ, τι θα γίνει ύστερα; Θα το κλείσουν ή θα το κρατήσουν το μαγαζί;”
Άρχισε ο άλλος την παραμύθα:
“Τι τα ψάχνεις αυτά, τι σημασία έχουν, ποιος ασχολείται”, τέτοια στρόγγυλα και παρφουμέ.
Εκεί εγώ, καρφωμένος:
“Άμα είναι για ήξεις αφίξεις, συμβουλεύομαι και το ωροσκόπιό μου. Εσύ τι βλέπεις, θέλω να μου πεις”!
Με κοίταξε στραβά. Αλλά το πήρε απόφαση και μολόγησε:
“Εγώ βλέπω να το κρατάνε το κόμμα ο Πολάκης με τον Παππά για τους δικούς του λόγους ο καθένας. Πάντως είναι αναγκασμένοι να συνεργαστούν και να ποντάρουν στην επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ και μετά απ’ το κόμμα Τσίπρα, γιατί αλλιώς Βουλή δεν ξαναβλέπουν…”
“Και δε φοβούνται την κατάρα της δεύτερης Κυριακής;”, τον ρώτησα ράιτ θρου.
“Δόξα τω Θεώ, σταμάτησες να παριστάνεις το μαλάκα”, μου απάντησε, προσθέτοντας:
“Εκεί είναι όλο το ζουμί. Κι αυτοί κι ο Βαρουφάκης είναι πολύ πιθανό ότι θα το περάσουν το κρίσιμο 3 % στην πρώτη Κυριακή. Στη δεύτερη Κυριακή, όμως, θα σφίξουν τα γάλατα. Κι αν έχει ακουμπήσει ο Αλέξης ένα ποσοστό κοντά στο 15 %, τότε δεν το βλέπω και τόσο εύκολο να υπερβούν το μέτρο και οι δύο. Μάλλον μόνο ο ένας σχηματισμός θα τη γλυτώσει. Αλλά ποιος θα είναι αυτός, είναι πολύ νωρίς ακόμη για να το ξέρουμε…”