Ξαφνικά κάποιοι ξιφούλκησαν για τη Δ’ ΕΣΣΟ του 2026, ανακαλύπτοντας με περισσή αγανάκτηση ένα πρόβλημα που, αν δει κανείς τα πραγματικά δεδομένα, προκύπτει ακριβώς επειδή ένα μέτρο για την αντιμετώπιση μιας διαχρονικής παθογένειας φαίνεται να αποδίδει. Για να βάζουμε, όμως, τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση σύμφωνα με πηγές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, τα μέτρα που ελήφθησαν και αφορούν τον περιορισμό των αναβολών και την κατάταξη πρότακτων από την ηλικία των 18 ετών είχαν σημαντική επιτυχία.
Ως αποτέλεσμα, δημιουργήθηκε το ενδεχόμενο ένας μικρός αριθμός από τους προς κατάταξη τον Νοέμβριο να υπερβαίνει την υπάρχουσα δυναμικότητα των Κέντρων Εκπαίδευσης. Περί αυτού του ενδεχομένου ελήφθη πρόνοια και η συντριπτική πλειοψηφία όσων υπέβαλαν αίτημα διακοπής της αναβολής θα καταταγούν κανονικά.
Και κάπως έτσι, εκεί που επί χρόνια συζητούσαμε πώς θα αντιμετωπιστούν οι συνεχείς αναβολές και οι στρεβλώσεις στη στράτευση, φτάσαμε να εγκαλείται η πολιτική ηγεσία επειδή περισσότεροι νέοι ανταποκρίθηκαν στη δυνατότητα να υπηρετήσουν νωρίτερα! Μάλιστα, για το συγκεκριμένο ενδεχόμενο έχει ήδη υπάρξει πρόνοια, ώστε η συντριπτική πλειονότητα όσων ζήτησαν διακοπή της αναβολής τους να καταταγεί κανονικά.
Προφανώς, κάθε νέο μέτρο χρειάζεται στην εφαρμογή του προσαρμογές, διορθώσεις και οργανωτική ευελιξία. Άλλο, όμως, η αντιμετώπιση ενός πρακτικού ζητήματος και άλλο η προσπάθεια να ακυρωθεί η ορθή λογική μιας μεταρρύθμισης.
Γιατί, σε τελική ανάλυση, αν ένα μέτρο δεν αποδίδει, καταγγέλλουμε την αποτυχία του. Αν αποδίδει περισσότερο από όσο είχε προβλεφθεί, καταγγέλλουμε την επιτυχία του; Κάπου χρειάζεται και ένα μέτρο στην κριτική. Ιδίως από εκείνους που δείχνουν να έχουν έτοιμο το ξίφος πριν ακόμη διαβάσουν τα πραγματικά δεδομένα.
