Θυμάμαι που ήμασταν στο Κόκκινο 105,5 με Τραπεζιώτη και Μελιγγώνη και μιλάγαμε με τον γνωστό δημοσκόπο Δημήτρη Μαύρο και το έφερε η κουβέντα στο Μάτι και στα Τέμπη, στις τραγωδίες σύμφωνα με κάποιους, στα εγκλήματα σύμφωνα με κάποιους άλλους, και γύρισε ο επικεφαλής της MRB που είχε χάσει το σπίτι του στην πυρκαγιά, το σπίτι του όχι το εξοχικό του, και έκανε τη διευκρίνιση:
“Στο Μάτι είχαμε απέναντι το Θεό και τους ανθρώπους. Στα Τέμπη, τους ανθρώπους μόνο…”
Τα έργα των ανθρώπων θα σημειώσω εγώ με τη σειρά μου, για να το ξεκαθαρίσω από τώρα ότι το παραμυθάκι με την ατομική ευθύνη του σταθμάρχη, του διορισμένου πέρα από κάθε λογική σταθμάρχη, ούτε να το ακούω δεν θέλω.
Άλλο τώρα αν το πουλάνε χονδρική και λιανική πλείστες όσες κομμένες κεφαλές, με κομματικό ή δημοσιογραφικό μανδύα…
Οπότε πάμε στο δευτεριάτικο.
Πάμε στην έναρξη της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών (ναι, εγώ έτσι το λέω, άμα σε χαλάει σταμάτα να διαβάζεις), που όπως με πληροφόρησε ο φίλος δημοσιογράφος Κώστας Τόλης θα συνεδριάζει το δικαστήριο δύο φορές την εβδομάδα, το πολύ τρεις. Το χώρο, μάλιστα, της ακροαματικής διαδικασίας τον επιθεώρησε προχτές Τετάρτη ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης και τα βρήκε όλα κομπλέ.
Αυτά με τα τυπικά.
Αυτά με τα τυπικά και πάμε στο Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, που εξέδωσε ανακοίνωση ενόψει της δίκης.
Εκεί, λοιπόν, σημειώνονταν τα εξής:
“Μπροστά στην έναρξη της κύριας δίκης στις 23 Μαρτίου 2026, και ενώ είναι σε εξέλιξη πέντε ακόμη δίκες για το Έγκλημα των Τεμπών, καλούμε όλους τους εργαζόμενους με τα σωματεία τους, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους συλλόγους γονέων, όλους τους μαζικούς φορείς που στις 28 Φεβρουαρίου έδειξαν την τεράστια δύναμη του οργανωμένου αγώνα και δεν επιτρέπουν αυτό το έγκλημα να συγκαλυφθεί, που απαιτούν την καταδίκη των ενόχων όσο ψηλά και κι αν φτάνουν και αποκαλύπτουν τις διαχρονικές αιτίες που οδήγησαν στο σιδηρόδρομο ωρολογιακή βόμβα αλλά και το μεγάλο ένοχο, την εγκληματική πολιτική του κέρδους που θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή.
Να βρεθούμε ξανά μαζί, τη Δευτέρα στις 23 Μαρτίου στην έναρξη της δίκης στη Λάρισα.
Αυτός ο αγώνας είναι και το δικό μας μεγάλο στήριγμα για την πραγματική δικαίωση των αγαπημένων μας. Ο αγώνας για την αποκάλυψη της αλήθειας δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη”!
Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη.
Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη.
Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη.
Τρεις φορές το γράφω, όπως κάνουμε το σταυρό μας τρεις φορές στα δύσκολα.
Γιατί τώρα είμαστε στα βαθιά τα νερά.
Τώρα είμαστε στα βαθιά τα σκοτάδια.
Κι άμα δε δούμε φως, στεριά άμα δε δούμε, θα είναι θλιβές οι μέρες, δεν θα ‘χουν χτύπο οι ώρες.
Θα ‘μαστε κούφιοι κι ακίνητοι, μες σε νύχτες βουβές.
Δεν νομίζω πως της αξίζει της Ελλάδας τέτοια μοίρα, ακόμη κι αυτής της Ελλάδας όπου οι υπουργοί δεν ντρέπονται να μας πληροφορούν ότι χαροκαμένοι γονείς είναι “για τα μπάζα”.
Αλλά δεν είναι στο χέρι των εξωγήινων να αποδείξουν το αντίθετο, στο χέρι το δικό μας είναι.
Όπως ακριβώς το είχε πει κι ο Πατσίνο στην ταινία, προπονητής ων μιλώντας στους αθλητές του:
“Ή θα γιατρευτούμε όλοι μαζί ή θα καταρρεύσουμε πόντο στον πόντο, γκέλα στη γκέλα, ώσπου να γίνουμε θρύψαλα.
Είμαστε στην Κόλαση τώρα και είτε θα μείνουμε εδώ και θα μας πάρει ο διάολος είτε θα βρούμε έναν δρόμο να επιστρέψουμε στο φως”.
Ναι, στο χέρι μας είναι.
Εφόσον μας νοιάζει, δηλαδή, και δεν ασχολούμαστε αποκλειστικά και μόνο με το ρέψιμο…