Ναι, ναι, ξέρω σήμερα ξεκινάει η δίκη για τα Τέμπη.
Αν ξεκινήσει, δηλαδή, γιατί όταν ακούω εγώ ότι χαροκαμένοι γονείς “διαπράττουν κακουργήματα” επειδή τα παίρνουν κρανίο και βάζουν φωνή μεγάλη, άντε να χειρονομούν κιόλας, δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι θ’ αρχινήσουμε.
Κάποτε σ’ αυτή τη χώρα αναγνωριζόταν ως απόλυτο ελαφρυντικό ο “βρασμός ψυχής” ακόμη και για βαριά εγκλήματα, τώρα παίζει να σβήστηκε απ’ τον κατάλογο ακόμη και για βαριά διαμαρτυρία.
Γίναμε Ευρώπη, καταπώς φαίνεται…
Περισσότερα δεν θα γράψω, όσα είχα να πω τα είπα την περασμένη Παρασκευή εδώ στο Newpost, έναν κόπο να κάνετε θα τα βρείτε.
Πάμε ράιτ θρου στα τρία Πι του τίτλου, για να βγει το μεροκάματο, ξεκινώ με τον Πόλεμο.
Εδώ, λοιπόν, είμαστε ακριβώς στη φασούλα του “πες μου πως τελειώνει αυτό το πράγμα;”
Το είχε ρωτήσει το 2003 ο στρατηγός Ντέηβιντ Πετρέους στον δημοσιογράφο Ρικ Ατκινσον, στην κατακτημένη Βαγδάτη ήσαντε αμφότεροι, ο καραβανάς έδινε συνέντευξη στον λειτουργό του Τύπου.
Η απορία ήρθε αφού έκλεισε το μικρόφωνο και πατήθηκε το “off” στο κασετόφωνο, γιατί ο τζένεραλ δεν ήθελε να καταγραφεί η απελπισία που τον είχε καταλάβει απ’ όλα όσα έβλεπε γύρω του.
Χαρντκοράς μεν, αλλά όχι ανόητος…
Σε αντίθεση, ας πούμε, με κάτι καϊνάρια που (υποτίθεται ότι) διοικούν το σημερινό Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ και το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να φουσκώνουν σαν τον διάνο.
Και να απαγορεύουν στους φωτορεπόρτερ τη δημοσίευση μη κολακευτικών ενσταντανέ του υπουργού, ματαμπηναγία δεν πρόκειται για τρολιά η “Washington Post” το ‘γραψε.
Αναρωτιέμαι αν αυτά τα πλάσματα είχαν διαβάσει ποτέ κάτι που είχε πει ο άμπσολουτ γουίνερ Ουέλιγκτον:
“Είναι πολύ βαριά ευθύνη να ζητάς από άοπλους πολίτες να ξεσηκωθούν κόντρα σε ένοπλους”!
Και προχωράμε με την ΠΑΣΟΚάρα να ετοιμάζεται για μια ακόμη διαδικασία, που θα την κερδίσει ο Ανδρουλάκης.
Γνωστό, πασίγνωστο, κάτι παραπάνω από σιγουράκι, το φράξανε οι στοιχηματικές.
Σε όλες τις εσωκομματικές μάχες αναδεικνύεται νικητής ο Νικόλας, άμα ξεμυτίσει, όμως από τη Χαριλάου Τρικούπη, ούτε στα Πράσινα Πουλιά δεν μπορεί να πάει κόντρα.
Και οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι μαλλί ξάνουν, μπας και ξαναβγούν δεύτεροι στις προσεχείς εκλογές, να ξαναθέσουν υποψηφιότητα, να το πάρουν στα χέρια τους το μαγαζί, να το οδηγήσουν στην κορφή όταν και αν βαρεθεί την πολιτική ο Κυριάκος.
Όπως Παναθηναϊκός ένα πράγμα, κάθε χρόνο κάνουμε υπομονή τέτοια εποχή, γιατί καλό Σεπτέμβριο θα τους πάρουμε όλους παραμάζωμα…
Όσο για το τρίτο το “Πι”, ετοιμαστείτε το Πάσχα να σουβλίσετε σπόρους τσία, φαγόπυρο και αυτή τη ζωγραφιά την κινόα, που βγαίνει σε ένα σωρό εκδοχές, μία για τη μαμά, μία για τον μπαμπά και μία για το βλαστάρι τους, το μονάκριβό τους.
Βήγκαν θα γίνουμε αναγκαστικά όλοι και όλες, καθώς βγήκε εκτός μάχη η Λέσβος (ή η Μυτιλήνη, δεν κρίνω!), που θα έριχνε στην πασχαλινή αγορά γύρω στα πενήντα χιλιάδες κεφάλια, χώρια οι απώλειες από την ευλογιά, μείον μισό μύριο κεφάλια, τα περισσότερα εξ αυτών μανάδες, ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις το αρνάκι γάλακτος που σε τάιζε η θεία η Βαΐτσα στο χωριό και για την πετσούλα μην το συζητάμε καν, ούτε από μακριά, ούτε από χιλιόμετρα, με κάνα εικοσάρι, μην πω εικοσπεντάρι το κιλό το αρνί, πάρε κιάλια καλύτερα, μπας και μπανίσεις κάναν γείτονα να σουβλίζει και φχαριστηθείς την τσίκνα, σαν το Χότζα στο ανέκδοτο…
Υ.Γ.: Συγγνώμη, ξέχασα την ορίτζιναλ υπερτροφή, το ιπποφαές, που όπως μας πληροφορούν οι οπαδοί του έδινε δύναμη φοβερή και αδιανόητη διαύγεια στον Μέγα Αλέξανδρο.
Και τότε, πως έγινε και πέθανε τριαντατριώ χρονώ;