Στο παρασκήνιο της κυβέρνησης, καθώς τα σενάρια για ανασχηματισμό επανέρχονται με επιμονή, η συζήτηση δεν περιορίζεται μόνο σε όσους θα αποχωρήσουν, αλλά κυρίως σε εκείνους που θα μπορούσαν να κληθούν να καλύψουν τα κενά. Στον πυρήνα αυτής της συζήτησης βρίσκονται πρόσωπα με διακριτό πολιτικό αποτύπωμα, κοινοβουλευτική εμπειρία και –κυρίως– δυνατότητα να υπηρετήσουν το κυβερνητικό αφήγημα χωρίς εσωτερικές τριβές.
Ο Άγγελος Συρίγος αποτελεί μια από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Με σαφή λόγο στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας, έχει καταγράψει σταθερή παρουσία, ιδίως σε περιόδους έντασης με την Τουρκία. Η αξιοποίησή του σε ένα σχήμα με αυξημένο γεωπολιτικό βάρος θα μπορούσε να θεωρηθεί σχεδόν αυτονόητη.
Αντίστοιχα, η Ζέττα Μακρή, με εμπειρία στη διοίκηση και γνώση των κοινωνικών πολιτικών, συγκαταλέγεται στα πρόσωπα που θα μπορούσαν να ενισχύσουν έναν τομέα με έντονο κοινωνικό πρόσημο, σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση αναζητεί απτά αποτελέσματα στην καθημερινότητα των πολιτών.
Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος, με βαριά πολιτική διαδρομή και επικοινωνιακή ευχέρεια, διατηρεί ιδιαίτερη βαρύτητα, ιδίως σε επίπεδο θεσμικών ισορροπιών. Η παρουσία του θα μπορούσε να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στο παλαιότερο πολιτικό προσωπικό και τη σημερινή κυβερνητική γραμμή.
Στην ίδια κατηγορία των έμπειρων κοινοβουλευτικών εντάσσεται και ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, με σαφή παρουσία στο Κοινοβούλιο και δυνατότητα πολιτικής αντιπαράθεσης, στοιχείο κρίσιμο σε μια συγκυρία αυξημένων πιέσεων.
Ο Βασίλης Οικονόμου, με διαχρονική παρουσία στον χώρο της Κεντροδεξιάς και όχι μόνο, διαθέτει το πλεονέκτημα της πολιτικής προσαρμοστικότητας, ενώ ο Στέλιος Πέτσας, με εμπειρία τόσο στην επικοινωνία όσο και στη διοίκηση, παραμένει ένα πρόσωπο που γνωρίζει σε βάθος τον κυβερνητικό μηχανισμό.
Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί ο Βασίλης Υψηλάντης, ο οποίος εκπροσωπεί τη νησιωτική Ελλάδα και φέρει γνώση των ειδικών προβλημάτων της περιφέρειας, σε μια περίοδο όπου η ισόρροπη ανάπτυξη επανέρχεται στο προσκήνιο.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και η Ντόρα Μπακογιάννη συγκροτούν δύο διακριτούς πόλους πολιτικής εμπειρίας. Ο πρώτος, με διεθνή διαδρομή και ευρωπαϊκές αναφορές, και η δεύτερη, με ισχυρή παρουσία στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, θα μπορούσαν –υπό προϋποθέσεις– να αξιοποιηθούν σε ρόλους υψηλής θεσμικής ευθύνης.
Ο Στράτος Σιμόπουλος, με τεχνοκρατική προσέγγιση και ενασχόληση με ζητήματα υποδομών και ανάπτυξης, εντάσσεται στα πρόσωπα που θα μπορούσαν να ενισχύσουν ένα κυβερνητικό σχήμα με έμφαση στην οικονομία.
Τέλος, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, με εμπειρία σε κρίσιμα υπουργεία και γνώση της δημόσιας διοίκησης, αποτελεί μια σταθερή αξία, ιδίως σε περιόδους που απαιτούνται πολιτικές ισορροπίες και θεσμική συνέχεια.
Η τελική επιλογή, βεβαίως, ανήκει στον πρωθυπουργό. Ωστόσο, η δεξαμενή των διαθέσιμων στελεχών υποδηλώνει ότι ένας ενδεχόμενος ανασχηματισμός δεν θα είναι απλώς διαχειριστικός, αλλά ενδέχεται να φέρει μαζί του και μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πολιτικών προτεραιοτήτων.