Νόμιζα ότι η σεκάνς ήταν από το “Festival express”.
Εκείνο εκεί το καταπληκτικό ντοκυμαντέρ με Janis Joplin μέσα, με Grateful Dead, με Band, όλη την αφρόκρεμα της ροκ κουλτούρας στην αρχή των σέβεντιζ.
Έτσι νόμιζα κι έκατσα και ξανάδα το DVD απ’ την αρχή, μαζί με τα “άουτεικς” (οι θυσίες που κάνω για εσάς…), πλην όμως τζίφος.
Τι να κάνω, μπούκαρα γιουτούμπι, άρχισα να ψάχνω μία μία τις ζωντανές εμφανίσεις της Joplin, κάτι θυμόμουνα ότι έπαιζε με Γούντστοκ, πήγα εκεί, μπίνγκο!
Με τη Joplin στη σκηνή, κάπως συγχυσμένη, κάπως ενοχλημένη να κοιτάει τον κόσμο και να λέει “ακούστε λιγάκι κι εσείς και οι διοργανωτές, δεν θέλω ν’ αρχίσω το κήρυγμα, τι γίνεται εδώ ρε παιδιά, δεν είναι μουσική αυτό το πράγμα, η μουσική υποτίθεται ότι είναι κάτι άλλο”…
Κάπως έτσι αισθάνονται από αντιπροχτές ουκ ολίγοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, που αντίκρισαν όσα συνέβησαν στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής και αναρωτιούνται όχι αν είναι Μουσική αλλά αν είναι Αριστερά αυτό το πράγμα. Σαν την φίλη μου τη Ντόρα για παράδειγμα (ας την πούμε Ντόρα), που έχει δώσει μάχες για το κόμμα με κόστος και προσωπικό και επαγγελματικό. Για να μου στείλει dm τη Δευτέρα το πρωί και να σημειώσει μεταξύ άλλων: “Ωστόσο αν γίνουν αύριο εσωκομματικές εκλογές θα κατέβω να ψηφίσω τον τάδε. Δε θα ψηφίσω πολιτικά, θα ψηφίσω ηθικά ή μάλλον κατά συνείδηση. Και πιθανότατα δεν θα (τους) ξαναψηφίσω ποτέ”.
Αυτά γίνονται κουκλίτσες μου όταν στο όνομα της ηγεμονίας (άμα πετύχω πουθενά το Γκράμσι, ξεκάθαρα τη γάμησε!) καταστρέφεις το brand name. Και να ξέρετε ότι σας καταριέται όπου βρεθεί κι όπου ο Σταν Γκρήνμπεργκ, γιατί ήλπιζε ότι θα ξαναβρεί δουλειά στην Ελλάδα και με τα καμώματά σας παραμένει στην ανεργία. Εκτός κι αν τον προσλάβει ο Βελόπουλος, αλλά θα τον πληρώνει σε κοιραληφές…
Ας μείνουμε, όμως, στη φίλη μου τη Ντόρα και σε αυτό που επισημαίνω στον τίτλο. Στο ότι, δηλαδή, ο πολύς ο κόσμος μπορεί να κατέβει μια τελευταία φορά έτσι για το γιόλο να ρίξει ένα κουκί εσωκομματικό και στη συνέχεια θα ρίξει άσπρη μούντζα και μαύρη πέτρα. “Θα πάει σπίτι του”, που λέγαμε και παλαιότερα στα κομμουνιστικά κόμματα. Όπως πήγε σπίτι της μια γενιά ολόκληρη της ανανεωτικής Αριστεράς με τη διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού μετά απ’ τον καυγά για το “Kάπα” και μια γενιά ολόκληρη της κομμουνιστικής Αριστεράς με τη διάσπαση του ΚΚΕ μετά απ’ το “Βρώμικο ’89” και χρειάστηκε να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα (και να γίνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς, άουτ οφ ολ πίπολ!) για να σηκωθούν από τον καναπέ και να πουν “ΟΚ, αξίζει τον κόπο να κάνουμε ακόμη μια προσπάθεια”. Και τώρα, πίσω στη σαλονοτραπεζαρία, με κατεβασμένα τα ρολά…
Το έζησα, με το χειμαδιό το ΚΚΕ Εσωτερικού στα τέλη του ’86, και να πηγαίνω εγώ στις συνεδριάσεις τη Συγκλήτου όπου ήμουν εκπρόσωπος της φοιτητικής μας παράταξης, του Δημοκρατικού Αγώνα. Τα είχα ήδη μισοπαρατήσει, αλλά λόγω γενικής παραλυσίας στο κόμμα, ασταδγιάλα δεν γινόταν να τα γράψω όλα και να παριστάνω τη θλιμμένη Παναγιά. Μετά, λοιπόν, από μια συνεδρίαση, με πιάνει ένα γηραιός καθηγητής, δεξιός αλλά πολύ κύριος και πολύ γάτος και μου λέει τη μεγάλη κουβέντα: “Εσύ παιδί μου, που είσαι τόσο έξυπνος και τόσο ικανός, τι δουλειά έχεις μ’ αυτούς;”
Του χαμογέλασα πικρά και δεν απάντησα. Λίγες βδομάδες αργότερα, πήρα το δρόμο για το σπίτι…
The post ΣΥΡΙΖΑ 2.0: Όταν πηγαίνεις σπίτι σου appeared first on Newpost.gr.