Κυριάκος Μητσοτάκης και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα συναντηθούν όπως είναι προγραμματισμένο στις 11 Φεβρουαρίου στην Άγκυρα, όπως είναι προγραμματισμένο, και εκτός από τις επιδιώξεις της ελληνικής πλευράς, υπάρχουν και οι στοχεύσεις της Τουρκίας. Η εικόνα που προκύπτει είναι διπλή. Αφενός να «σπάσει» το ελληνικό μπλόκο γύρω από το SAFE και αφετέρου να περιοριστεί το στρατηγικό βάθος του τριγώνου Αθήνα, Ισραήλ, Κύπρος, το οποίο η τουρκική πλευρά ιεραρχεί ψηλά.
Η πρωτοβολία της Αθήνας να συνδέσει ρητά κάθε συζήτηση για τουρκική συμμετοχή με την άρση του Casus Belli του 1995, έχει αποκόψει επί της αρχής την Τουρκία από ένα πολύτιμο χρηματοδοτικό εργαλείο για χρηματοδότηση μέσω δανείων έως 150 δισ. ευρώ, με στόχο ταχεία ενίσχυση αμυντικών δυνατοτήτων. Το SAFE έχει πρόνοιες και περιορισμούς για τρίτες χώρες, με πλαφόν συμμετοχής σε έργα και ειδικές συμφωνίες που περνούν από πολιτικά φίλτρα.
Ο στόχος είναι να φύγει από το τραπέζι ως προϋπόθεση, είτε με ανάκληση, είτε με φόρμουλα που να επιτρέπει στην Αθήνα να πει ότι άλλαξε το πλαίσιο. Η ελληνική θέση το κρατά ως απαράβατο κριτήριο. Η λογική είναι «λύσεις σε εκκρεμότητες για να ανοίξει το SAFE». Στο πεδίο ακούγεται ως πρόσκληση για διάλογο σε Αιγαίο και Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, ώστε η Αθήνα να χαλαρώσει το βέτο, σύμφωνα με όσα σημειώνει το πρακτορείο Reuters.
Ο άξονας με το Ισραήλ
Παράλληλα, η συνεργασία Ελλάδας, Ισραήλ και Κύπρου μπαίνει σε νέα φάση, με εντατικοποίηση ασκήσεων το 2026 και διεύρυνση αμυντικών δεσμών και προμηθειών. Στην τουρκική ανάγνωση, σύμφωνα με το AP, αυτό το πλέγμα πιέζει τα περιθώριά της στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδίως όταν συνδέεται με έργα υποδομών όπως ηλεκτρικές διασυνδέσεις, όπου έχουν καταγραφεί τουρκικές προειδοποιήσεις και εντάσεις γύρω από διαδρομές και δικαιοδοσίες.
Η βασική τουρκική επιδίωξη, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, είναι να μην παγιωθεί ένα αντιτουρκικό πλαίσιο ασφάλειας και η Αθήνα να κρατήσει χαμηλότερους τόνους στη στρατιωτική προβολή του τριγώνου και να αποφύγει κινήσεις που η Άγκυρα θα παρουσιάσει ως περικύκλωση.
Όταν η Τουρκία «ιεραρχεί» το θέμα του Ισραήλ, το μήνυμα προς την Αθήνα είναι ότι η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως παράγοντας εξομάλυνσης ή ως επιταχυντής απομόνωσης, ανάλογα με τις επιλογές της.
Στα ενεργειακά και στις διασυνδέσεις, το τουρκικό ζητούμενο είναι να μην προχωρούν πρωτοβουλίες που θεωρεί ότι ακουμπούν τουρκικές αξιώσεις. Η πίεση έχει ήδη φανεί με προειδοποιήσεις για καλώδια και θαλάσσιες έρευνες.
Η τουρκική διαπραγματευτική γραμμή δείχνει να ζητά δύο κινήσεις από την Αθήνα. Από τη μία να αποδεχθεί η ελληνικη πλευρά μια φόρμουλα που θα ανοίξει τον δρόμο για SAFE, με κλειδί το Casus Belli και από την άλλη να κρατήσει ελεγχόμενη την εμβάθυνση του αμυντικού πλέγματος με Ισραήλ και Κύπρο, ειδικά όταν αυτό δένει με ενεργειακές διασυνδέσεις και θαλάσσιες κινήσεις που ανεβάζουν την ένταση.
Στους δύο παραπάνω άξονες της τουρκικής τακτικής ενόψει της συνάντησης προστίθενται και τα κλασικά αιτηματα που διατυπώνονται από την Άγκυρα και αφορούν μειονοτικά ζητήματα τα οποία συναντούν σταθερή ελληνική απάντηση.