Είμαι Βούλα Κεχαγιά το περασμένο Σάββατο, οκτώμιση με εννιάμιση στο Mega News, γκρέηβγιαρντ σιφτ που λένε αντί για πυρετό το Σαββατόβραδο.
Αλλά άμα σου ζητάει κάτι η Σαλονικιά, δε λες “όχι”.
Δεν το συνιστώ.
Τέλος πάντων μπίρι μπίρι με δυο έξυπνα παιδιά από Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, ανταλλάσσουμε απόψεις, διαλεγόμαστε, βάζω εγώ φυτίλια, δουλειά μου είναι, κάποια στιγμή βγαίνει με λινκ ο Τρύφων Αλεξιάδης να σχολιάσει τα τεκταινόμενα στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, όλα ρόδινα τα βρίσκει, όλα παρφέ και παρφουμέ, λέει, λέει, λέει, πετάει ξεκούδουνα και τη μεγάλη την παρόλα:
“Στο δικό μας το κόμμα δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφισβήτηση της ηγεσίας, σε αντίθεση, ας πούμε, με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ”!
Τι να σας πω, η ανάσα μου κόπηκε.
Συνήλθα, όμως, σε δέκατα του δευτερολέπτου, ίσα ίσα για να τον ρωτήσω “και που τη βλέπετε εσείς, παρακαλώ, την εσωκομματική αμφισβήτηση του Κυριάκου;”
Άκουσα κάτι “ήξεις αφίξεις”, που θα κάνανε την Πυθία περήφανη, μπήκε στη φάση κι ο συνομιλητής απ’ το ΠΑΣΟΚ να μας πληροφορήσει ότι του Μητσοτάκη του την πέφτουνε δύο πρώην πρωθυπουργοί, του απάντησα ότι ο ένας είναι εκτός κόμματος και ο άλλος εκτός Βουλής, έπεσε στο τραπέζι και το φιάσκο της προανακριτικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, γέλασα λίγο, μόνο να γελάσεις μπορείς με κάτι τέτοια, πήρε παραπέρα το μπίρι μπίρι.
Και ύστερα όπως βγήκα και με χτύπησε ο αέρας ο θαλασσινός, σκέφτηκα πόσο μεγάλη κουβέντα είχε πει η Μπέτυ όταν υπογράμμισε ότι η Αριστερά πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία.
Και πως να την πάρει την εξουσία μάνα μου, όταν οι πάσης φύσεως σύντροφοι στην πρώτη δυσκολία, στο πρώτο εμπόδιο, στην πρώτη γκέλα ανακαλύπτουν κάθε είδους πιθανές και απίθανες θεωρίες για να δικαιολογήσουν την ανεπάρκειά τους.
Ή την απροθυμία τους να μπουν στην κουζίνα γιατί τους πειράζουν αφενός η ζέστα και αφετέρου τα κουμάντα, γουατέβερ καμς φερστ, δεν κρίνω.
“Υπό αμφισβήτηση” ο Κυριάκος, τη στιγμή που τους έχει δέσει φιόγκο τους γαλάζιους περισσότερο κι από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή την τριετία 1974-1977.
Εκείνος, δηλαδή, είχε κι έναν Αβέρωφ να τους αμολάει στρακαστρούκες από το υπουργείο Αμύνης, τάχα μου πρόεδρε βουνό οι απόπειρες πραξικοπήματος, μόνος μου τις εξουδετερώνω.
Ενώ τώρα…
Ενώ τώρα, μιλάμε για απόλυτο έλεγχο, τύπου Κιμ τζούνιορ, που πήρε τις εκλογές με ποσοστό 99,93 % κι έκανε χειρονομίες στο πορτραίτο του παππού του γιατί τους είχε λάσκα τους Βορειοκορεάτες.
Ποιος θα του κουνηθεί ακριβώς του πρωθυπουργού, ιδίως αυτές τις μέρες τις πολεμικές, με αυξημένη γαλάζια συσπείρωση ως μάνα εξ ουρανού;
Ακόμη και κάποια καϊνάρια που γκρινιάζανε πίσω από κλειστές πόρτες με τα κινητά στο μπαλκόνι, κυκλοφορούν πλέον θλιμμένα σε φάση μπους φερμέ.
Τσιτ γάτες τα στελέχη που έλεγε και η μαμά μου…
Οπότε, τι;
Οπότε τρίτη τετραετία;
Διόλου απίθανο, εκτός κι αν γίνει αυτό που λέω στον τίτλο.
Αν ο απόλυτος έλεγχος οδηγήσει σε απόλυτη ψευδαίσθηση.
Όπως φτάσανε, εν ολίγοις, να μην τους κλυδωνίζει τίποτα και κανένας, να πιστέψουν ότι στον αιώνα τον άπαντα δεν θα τους κλυδωνίζει τίποτα και κανένας.
Να χαλαρώσουν, να αδρανήσουν, να πάρουν πόζα τύπου Γκάρφηλντ και να θεωρήσουν ότι το πολύ μυαλό θα τους οδηγεί διαρκώς σε σουξέ.
Δεν είναι πολύ πιθανό γιατί μιλάμε για προφέσορες της κυβερνησιμότητας (α, ρε Νίκο Φίλη τι φωτιά άναψες!), αλλά δεν είναι και εντελώς απίθανο.
Ακόμη και στα καλύτερα μαγαζιά, αρκεί μια στιγμή αδράνειας για να πας κουβά αντί ταμείο.
Μια στιγμή απόλυτης περιφρόνησης στη μαύρη φτώχεια των ψηφοφόρων, του τύπου πάρτε 25 ευρώ το μήνα για βενζίνα και σιλάνς, πολλά σας είναι.
Την ώρα που πάει ο άλλος λαϊκή και αντί να γεμίσει τίγκα το ζεμπίλι ζαρζαβάτια και φρούτα, παραντουράει από πάγκο σε πάγκο σαν τα μπίλιες του φλίπερ.
Μπας και σώσει τα άσωστα…
Υ.Γ.: Όπως θα σημείωνε και ο Κρις Κριστόφερσον, με όλους μπορείς να τα βάλεις εκτός απ’ τον λεύτερο, αυτόν που δεν έχει να χάσει τίποτα. Στην κυβέρνηση, δείχνουν να το αγνοούν.