Άντε τώρα εσύ να εξηγήσεις στον άλλον ότι όταν λες “είχαμε τουλούμπα στο σπίτι”, δεν εννοείς πως ήταν ζαχαροπλάστης ο μπαμπάς σου κι έφερνε κάθε μέρα εκλεκτά προϊόντα από το εργαστήριό του.
Το γλυκό ξέρει ο άνθρωπος, τον κύλινδρο τον σοροπάτο (ενίοτε υπερβολικά…), που τον μασουλάς και ευφραίνεσαι.
Που να καταλάβει το τέκνο του άστεως ότι η τουλούμπα ήταν εκείνο εκεί το μαραφέτι με τον λεβιέ που τον πήγαινες πάνω κάτω κι έβγαζε νερό.
Ράιτ θρου από τη γη, όπου προηγουμένως είχες καρφώσεις μια σωλήνα πέντε δέκα μέτρων όχι περισσότερο.
Τόσο εγγύς ήταν στη δεκαετία του εξήντα και του εβδομήντα ο υδροφόρος ορίζοντας στη Θεσσαλία, πριν σκάσουν μύτη οι επιδοτήσεις του Ντελόρ και φορτώσει ο κάμπος όλος μπαμπάκι και πλέον απαιτείται γεώτρηση φουλ τάιμ για να πετύχεις φλέβα.
Στο σπίτι μας, λοιπόν, το προσφυγικό, τα πρώτα χρόνια δεν είχαμε νερό τρεχούμενο, είχαμε τουλούμπα για πλύσιμο σώματος και ρούχων –στη σκάφη αμφότερα.
Κι άμα θέλαμε να πιούμε κάτι δροσερό και καθαρό, βρύση στα εκατό μέτρα, σύρε Χρηστάρα με το γκιούμι και φέρε.
Φτώχεια και των γονέων με δυο λόγια.
Αλλά το σπίτι ήταν δικό μας!
Δωμάτιο το δωμάτιο χτισμένο, τοίχο στον τοίχο, δικό μας όμως, με χαρτί και βούλα.
Με το μπαμπά καθηγητή γυμνασίου και τη μαμά επιμελήτρια ανηλίκων, να κοιτάνε το τρεις κι εξήντα και να ξερογλείφονται.
Αλλά το σπίτι δικό μας!
Με υπογραφές και υποθηκοφυλακείο.
Με δυο ταπεινά μισθά.
Όχι όπως στις μέρες μας, όπου για να βάλεις ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι σου πρέπει να δώσεις νεφρί, κερατοειδή και ίσως και πλεμόνι.
Τζάζεψε γαρ η κτηματαγορά και πώς να μη τζαζέψει, σε μια χώρα όπου το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών επιδεινώνεται χρόνο με το χρόνο;
Μοναδική σοβαρή τοποθέτηση περιουσίας εκτός από τα “στρόγυλλα, τα ντουβάρια είναι και τίποτε άλλο.
Απολύτως τίποτε.
Γι’ αυτό όχι κεραμίδι δε θα σου λάχει, αλλά ούτε καλύβα του Καραγκιόζη.
Και θα μείνεις παντοτινό μέλος της Generation Rent αγαπητή αναγνώστρια και αγαπητέ αναγνώστη που είσαι κάτω από τα σαράντα, το γράψανε οι Times το ευφυολόγημα τις προάλλες και νομίζω ότι τον πέτυχαν το στόχο εκατό τοις εκατό.
Πονάει, αλλά τον πέτυχαν…
Επειδή, όμως, πρέπει να γελάμε και λίγο, όχι σόλο κλάμα, πάμε σε αγγελία που είδα προχτές σε βιτρίνα μεσιτικού γραφείου, στο κέντρο της Αθήνας.
Έλεγε εκεί για “γκαρσονιέρα στο Κολωνάκι 30 τετραγωνικών, ρετιρέ, τέταρτος όροφος, πλήρως επιπλωμένη, ανακαινισμένη το 2025”.
Και η τιμούλα;
Μόλις 750 ευρώ το μήνα, να το διαβάζεις και να μην ξέρεις που να κρυφτείς!
Και κράτησα και φωτό στο κινητό, για τα εξυπνοπούλια που θα αρχίσουν τα “παραμύθια μας πουλάς ρεπόρτερ Ξανθάκη”.
Μάλιστα, 750 ευρώ το μήνα για 30 τετραγωνικά, εκεί φτάσαμε, να στεγάζεται η μάνα και το παιδί να το στέλνει πλατεία Καραϊσκάκη…
Έχω κι ένα άλλο παρφουμέ, όμως.
Απέναντι από την κουμπάρα μου στα κάτω Εξάρχεια, πλησίον της πλατείας Ομονοίας, υπάρχει ένα “hole in the wall” κατά κυριολεξίαν.
Ούτε σαράντα τετραγωνικά άδειος χώρος, στην αρχή ήταν σημείο συνάθροισης για τα “ζουζούνια”, ύστερα αποθήκη για παλιά σιδηρικά, στο τέλος φορτώσανε εκεί τις εξωτερικές μονάδες κλιματισμού παρακείμενου πολυκαταστήματος, βάλανε και τσίγκια μπροστά για να μην μπει στον πειρασμό κάνας μερακλή και τέλος.
Έ, όχι και τέλος, ρε μπρο!
Προ εβδομάδος ανέβηκε ταμπλό στα τσίγκια που διαφημίζει ανέγερση “πολυτελούς πολυκατοικίας” στα σαράντα (ο θεός να τα κάνει…) τετραγωνικά.
Παλιά δεν έβγαινε ο εργολάβος, με την τρέλα που επικρατεί σήμερα στο ρήαλ εστέητ, μια χαρά κονομάει.
Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα 2.0, τη χώρα που ηγείται της βιομηχανικής επαναστάσεως.
Το είχε γράψει, άλλωστε, και η “Καθημερινή” στις 23 Μαρτίου:
“Το μαρτύριο για το «Σπίτι μου».
Η εκτόξευση των τιμών, οι απαιτήσεις των πωλητών και η απόγνωση των υποψήφιων αγοραστών”!
The post Σπίτι θες; Ούτε καλύβα! appeared first on Newpost.gr.