Το έχω γράψει κάπου ότι ο πατέρας μου δεν μου έδωσε ούτε μία συμβουλή.
Ντίπ τίποτα, ούτε φράση, ούτε λέξη, ούτε καν ρουφιάνος να μη γίνω, που είναι το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, μηδενός εξαιρουμένου.
Αλλά μ’ έμαθε να διαβάζω.
Όλα τα υπόλοιπα ήταν υπό διαπραγμάτευση με τον μπαμπά (πάντα διαλλακτικός, με πιο αυστηρή σαφώς τη μαμά), όχι όμως και η ανάγνωση.
Ακόμη θυμάμαι στην έκτη δημοτικού που περηφανευόταν μια συνάδελφός του για την κόρη της ότι είχε διαβάσει πάνω από δέκα βιβλία και γύρισε ο Αρχοντής και της είπε ότι ο Χρήστος είχε ξεπεράσει προ πολλού τα εκατό και πάγωσε η άλλη.
Και του κράταγε μούτρα για πολύ καιρό…
Μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις, βέβαια.
Άμα βλέπεις τους γονείς σου να είναι χωμένοι με τα μούτρα στο χαρτικό, είτε εφημερίδα είναι αυτό, είτε περιοδικό, είτε βιβλίο, το δικό τους το παράδειγμα θ’ ακολουθήσεις.
Άμα μόνο οι οθόνες, μικρές και μεγάλες, δείχνουν να τους συγκινούν, από κοντά και το πιτσιρίκι, πιθήκια είμαστε κατά βάθος, θα μιμηθούμε ανελέητα ως την ώρα που η αντιγραφή θα γυρίσει και θα μας δαγκώσει τον κώλο.
Όπως συνέβη στη Νορβηγία καλή ώρα, όπου αποφάσισαν να ξεμπερδεύουν με τους παραδοσιακούς τρόπους ανάγνωσης για να μπουν με φόρα στη νέα εποχή του ψηφιακού ανταγωνισμού και αντί να προκύψουν εκατοντάδες χιλιάδες Μίστερ Σποκ προέκυψαν εκατοντάδες χιλιάδες Νεάντερνταλ.
Συμβαίνουν αυτά όταν η καλή πρόθεση συναντά την αβάσταχτη αφέλεια…
Και έχω και τα σχετικά νουμεράκια από τους Times του Λονδίνου, ναι, ντρέπομαι που πληρώνω συνδρομή στα όργανα του Ρούπερτ Μέρντοχ (ιδίως όταν δημοσιεύουν κατάπτυστα άρθρα του Τόνυ Μπλερ για την Μέση Ανατολή), αλλά και που να πληρώσω συνδρομή δηλαδή, για να μαθαίνω τι τρέχει στον κόσμο, στο Αθηναϊκό Πρακτορείο;
Μπα σε καλό σας, γελάσαμε πάλι!
Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, αυτό που έγραψε η φυλλάδα και προκαλεί έναν σχετικό τρόμο είναι το εξής:
Γύρω στο μισό μύριο Νορβηγοί δεν μπορούν να διαβάσουν ένα απλό sms στο κινητό, δεν μπορούν καν να κατανοήσουν γραπτές οδηγίες του στυλ “μην ομιλείτε εις τον οδηγόν”.
Δεν μπορούν γιατί είναι αναλφάβητοι.
Και νταξ, το συναντάμε και στην υπόλοιπη Ευρώπη το φαινόμενο (και μην αρχίσουμε με την Αμερική τώρα, δεν θα ‘βγαινε αλλιώς ο Ντόναλντ…), αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πεντακόσιες χιλιάδες αγράμματους σε πενήντα, εξήντα, εκατό εκατομμύρια κόσμο, που κάπως καταπίνεται.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μισό εκατομμύριο αγράμματους σε εξήμιση εκατομμύρια σύνολο!
Πάνω κάτω ένας στους δέκα, πάνω κάτω μία στις δέκα, επιστροφή στις σπηλιές ρε φίλε, να σκαλίζουν σκηνές απ’ το κυνήγι στα τοίχια…
Και πως τους προέκυψε η συγκεκριμένη ομορφιά;
Τους προέκυψε επειδή τους περίσσευαν λεφτά απ’ τα κοιτάσματα πετρελαίου (κοντεύει δύο τρισεκατομμύρια ευρώπουλα το κρατικό φαντ) και αποφάσισαν το 2016 να χαρίσουν σε κάθε παιδί του δημοτικού ένα ipad.
Αποτέλεσμα;
Τέρμα η ανάγνωση βιβλίων, οθόνες μόνο, “δεινόσαυροι” οι γονείς που έβλεπαν το κακό να έρχεται.
Ε, ήρθε και ήρθε φορτσάτο πολύ.
Από εκεί που σκίζανε παγκοσμίως τα Νορβηγόπουλα στο διάβασμα, πέσανε στις τελευταίες θέσεις ανά την υδρόγειο.
Και αντί να ηγούνται της τέταρτης βιομηχανικής επαναστάσεως, κατέληξαν να γίνουν ο περίγελως της οικουμένης…
Βεβαίως, έστω και με καθυστέρηση την είδαν τη συμφορά οι κάθε λογής αρμόδιοι και τρέχουν πλέον να διορθώσουν τα αδιόρθωτα.
Με κάθε είδους πρωτοβουλίες και δράσεις ανά τη χώρα, που σιγά σιγά αποδίδουν αποτελέσματα.
Σιγά σιγά.
Ως τότε, φροντίζουν να απολογούνται χλιαρά για τα παραστρατήματά τους, δηλώνοντας:
“Είμαστε πολύ, πάρα πολύ πλούσιοι, οπότε κάνουμε βλακείες με τα λεφτά μας”!
Η πρώην υπουργός παιδείας Trine Skei Grande το είπε το ανωτέρω, σε μια κρίση αφοπλιστικής ειλικρίνειας.
Δικαιολογία ταμάμ, βλέπω να την υιοθετούν και τα δικά μας τα καϊνάρια, όταν έρθει η ώρα να δώσουν λογαριασμό για τις Απευθείας Αναθέσεις…