Σε φάση βαθιάς αναδιάταξης έχει εισέλθει το πολιτικό σκηνικό της χώρας, με την κοινωνική δυσαρέσκεια να διαβρώνει τη στήριξη προς την κυβέρνηση, τα κόμματα της παραδοσιακής αντιπολίτευσης να παλινδρομούν σε κύκλους εσωστρέφειας και τα κόμματα διαμαρτυρίας — στα δεξιά και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος — να ενισχύονται, καταγράφοντας αυξημένη απήχηση.
Παρότι το κυβερνών κόμμα εξακολουθεί να διατηρεί προβάδισμα, οι φθορές είναι πλέον εμφανείς σε κρίσιμους δείκτες αποδοχής. Η φθίνουσα εμπιστοσύνη σε ζητήματα καθημερινότητας, οι διαρκείς διαμαρτυρίες για το κόστος ζωής και η κόπωση από τις επαναλαμβανόμενες κρίσεις έχουν διαμορφώσει μια συνθήκη πίεσης, όχι μόνο στο πεδίο των αριθμών αλλά και στον δημόσιο λόγο. Οι προσδοκίες για μεταρρυθμίσεις έχουν συρρικνωθεί και το αφήγημα της σταθερότητας δεν συγκινεί όπως πριν.
Την ίδια ώρα, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης — ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ — όχι μόνο δεν καρπώνονται τη φθορά της κυβέρνησης, αλλά βυθίζονται σε εσωτερικές αντιθέσεις, στρατηγική σύγχυση και έλλειψη ηγετικού προσανατολισμού. Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει εγκλωβισμένο ανάμεσα στην ανάγκη ανανέωσης και στην επιστροφή γνώριμων μηχανισμών. Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις μεταξύ κορυφαίων στελεχών, οι παραπομπές σε πειθαρχικά όργανα και η αμηχανία σε βασικά ζητήματα πολιτικής δείχνουν ένα κόμμα χωρίς καθαρή πυξίδα.
Από την άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την προσπάθεια επανεκκίνησης με νέο επικεφαλής, δείχνει να παραμένει σε κατάσταση πολιτικού παροπλισμού. Η εσωκομματική ένταση δεν έχει υποχωρήσει, η φυσιογνωμία του κόμματος δεν έχει αναδιατυπωθεί με πειστικό τρόπο και η σχέση του με τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο μοιάζει περισσότερο ανταγωνιστική παρά συνθετική.
Το πολιτικό κενό που δημιουργείται, έστω και πρόσκαιρα, εκμεταλλεύονται κόμματα που στοχοποιούν το «σύστημα» και εμφανίζονται ως αντισυστημικές δυνάμεις. Κινήσεις όπως η Πλεύση Ελευθερίας καταγράφουν αξιοσημείωτη άνοδο, όχι μόνο ως εκφραστές διαμαρτυρίας, αλλά και ως εναλλακτική φωνή απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική αφήγηση. Παρόμοια εικόνα εμφανίζουν και πολιτικοί σχηματισμοί στα δεξιά της ΝΔ, όπως η Ελληνική Λύση, που διατηρούν σταθερά ερείσματα σε συγκεκριμένα κοινά, αξιοποιώντας θεματικές όπως η ασφάλεια, η εθνική ταυτότητα και η αντίθεση σε «ελίτ» και θεσμούς.
Παράλληλα, αναδύονται νέα πολιτικά μορφώματα — είτε από πρόσωπα με προηγούμενη πολιτική εμπειρία είτε από νεοεμφανιζόμενες κινήσεις — που καταφέρνουν να καταγράψουν αξιοσημείωτη αποδοχή, τουλάχιστον σε επίπεδο πρόθεσης ψήφου. Το φαινόμενο υποδηλώνει διάχυτη ανάγκη των πολιτών για εκπροσώπηση που ξεπερνά τα παραδοσιακά σχήματα.
Η εικόνα μιας πολιτικής σκηνής σε αναβρασμό ολοκληρώνεται με την καταγραφή μιας σημαντικής μερίδας πολιτών που δηλώνουν απογοητευμένοι, αναποφάσιστοι ή απρόθυμοι να συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία. Το μήνυμα είναι σαφές: ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας είτε δεν εκπροσωπείται από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό είτε περιμένει ένα καινούργιο αφήγημα που να αγγίζει πιο άμεσα την πραγματικότητα που βιώνει.
Η χώρα φαίνεται να εισέρχεται σε μία νέα φάση πολιτικής ρευστότητας, με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Το αν αυτή η φάση θα γεννήσει νέα σχήματα, θα φέρει νέες συναινέσεις ή θα οδηγήσει σε πόλωση και αποσύνθεση, μένει να φανεί. Προς το παρόν, η φθορά είναι διάχυτη και η ανανέωση καθυστερεί.
The post Πολιτικό ρήγμα σε εξέλιξη: Πιέσεις στην κυβέρνηση, εσωστρέφεια σε ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, άνοδος στα κόμματα διαμαρτυρίας appeared first on Newpost.gr.