Καθόμουνα πριν από καμιά εικοσαριά έτη στο Κολωνάκι κι έπινα καφέ μ’ ένα λαμόγιο.
Μην ξεκινήσετε τις γκριμάτσες, η παρέα είναι παρέα και η δουλειά είναι δουλειά.
Από κάπου πρέπει να πάρουμε τις πληροφορίες μας εμείς οι δημοσιογράφοι και το πρόβλημα δεν είναι να μιλάς με τα λαμόγια το πρόβλημα είναι να πιστεύεις ό,τι σου λένε.
Να σε ελέγχει η “πηγή” σου με δυο λόγια, αντί να την ελέγχεις εσύ.
Δύσκολη υπόθεση, τεντωμένο σχοινί, νεύρα στην τσίτα, άλλο τώρα αν εμφανίζεσαι πρόσχαρος και χαλαρουήτα.
Γι’ αυτό ένα σωρό πιτσιρικάδες γυρνάνε την πλάτη στο ρεπορτάζ και ασχολούνται με τη “δημοσιογραφία δεδομένων”.
Δεν έχει πολλή πλάκα να βγάζεις το φίδι απ’ την τρύπα και τα κάστανα απ’ τη φωτιά σε καθημερινή βάση…
Αλλά είχαμε μείνει εκεί που κουβέντιαζα με το λαμόγιο.
Και του έλεγα ότι μια από τις τελευταίες συμβουλές του Κίτσου στους επιτελείς της κραταιής τότε “Ελευθεροτυπίας” ήταν να παίξουν μπαλίτσα με τους πιτσιρικάδες.
Να τους προσεγγίσουν με κάθε τρόπο, γιατί εκεί βρισκόταν το ψωμάκι της αυριανής μέρας.
“Άκου να δεις ρε φίλε”, σχολίασα με ολίγη μνησικακία, “ποια πιτσιρίκια; Αφού δεν γεννάει ο κόσμος;”
Για να γυρίσει ο συνδαιτημών και να με τσαταλιάσει με μια φράση:
“Συγγνώμη ρεπόρτερ, είσαι ο μοναδικός που δεν βλέπει ότι έχουμε μπέημπυ μπουμ;”
Κι έμεινα με το στόμα ανοιχτό και τα φτερά κομμένα…
Γιατί είχε δίκιο ο λαμογιάρης, απ’ το 2003 ξεκίνησαν οι πανελλήνιες γεννήσεις ν’ αυξάνονται και ταβανιάσανε το 2009, για ν’ αρχίσουν από το 2010 να παίρνουν την κατηφόρα.
Σας λένε κάτι οι ημερομηνίες;
Ναι, μάλιστα, καλά το μαντέψατε, ήταν εκείνες ακριβώς οι χρονιές όπου η ελληνική κοινωνία μασούλαγε con gusto τα δανεικά, πιστεύοντας ότι θα γίνονταν και αγύριστα.
Οπότε, αφού τα ‘χαν λύσει και τα ‘χαν τακτοποιήσει όλα, γιατί να μην πρόσθεταν στις ζωές τους τα ζευγάρια και ένα ακόμη αξεσουάρ υπό την μορφή του τέκνου;
Γύρω στα εκατόν είκοσι χιλιάδες ετησίως τα μωρά όταν δένανε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, ούτε εβδομήντα χιλιάδες τώρα, που τελειώνει ο μισθός στις δεκαοκτώ του μηνός και ψάχνει το σκυλί για κροκέτα και κροκέτα δεν βρίσκει.
Γιατί;
Διότι λείπει το χρήμα μανίτσα μου, λείπει το κοινωνικό Ζάναξ…
Κι αν η κατρακύλα στις γεννήσεις είναι η μία πλευρά του νομίσματος, η άλλη είναι η περιβόητη τοξικότητα που επικαλείται κάθε τρεις και λίγο ο πρωθυπουργός.
Τοξικότητα εδώ, τοξικότητα εκεί, τοξικότητα παραπέρα, όποια πέτρα κι αν σηκώσουν απ’ του Μαξίμου ξίδι και χολή θα βρουν από κάτω.
Μη σου πω και καμιά Οχιά διμούτσουνη ή το μυθικό Χαροπούλι, που αναφέρει ο Στέφανος Γρανίτσας στα “Άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου”.
Συμβαίνουν αυτά όταν έχεις υποσχεθεί στους ψηφοφόρους ότι θα απολαμβάνουν επ’ άπειρον το τζάμπα χρήμα της πανδημίας και καταλήγουν με άδεια την τσέπη να τρώνε ποιοτικό σκουπίδι.
Μάλιστα, μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, το έχω υπόψη μου.
Το καλό ωστόσο με τις δημοκρατίες, είναι ότι οι εκλογές δεν γίνονται μια φορά στα χίλια χρόνια, μαζί με την αγάπη αιώνια.
Γίνονται κάθε τέσσερα έτη.
Πράγμα το οποίο απογοητεύει τους εορτάζοντες νοσταλγούς του Γιώργη Παπαδόπουλου, είτε πρόκειται για ευεργετηθέντα μορμολύκεια είτε για χουντολάγνους διανοούμενους, αλλά τι να κάνουμε τα έχει αυτά η ζωή.
Όπως έχει και την ανάγκη του πόπολου να εκφράσει την αγανάκτησή του, λίγο πιο ζόρικα από τους Γιαπωνέζους που απεργούσαν πηγαίνοντας στη δουλειά με περιβραχιόνια αποδοκιμασίας της εργοδοσίας.
Έτσι γινόταν κι εδώ όσο υπήρχε η ελπίδα για εύκολο κέρδος, κάποια στιγμή όμως η αναμονή τελείωσε.
Τέλειωσε με κρότο.
Και ναι, σε στηρίζει με νύχια και με δόντια το είκοσι τα εκατό, αλλά το ογδόντα τα εκατό βγάζει αφρούς.
Οι μεν κονομάνε, οι δε βλαστημάνε.
Καντήλια κατεβάζουνε πρωί βράδυ.
Και δεν θα σταματήσουν να τα χώνουν ούτε στιγμή, όσο το κοινωνικό Ζάναξ καταλήγει στα χέρια ολίγων και εκλεκτών.
Εκτός κι αν ο Στουρνάρας, τώρα που εξασφάλισε τρίτη θητεία, θυμηθεί τα νεανικά του χρόνια και τους αγώνες του υπό την κόκκινη σημαία…