Ήταν η τετράμηνης διάρκειας εσωτερική διαδικασία στο ΠΑΣΟΚ για την ανάδειξη ηγεσίας απλώς μία περιστροφή γύρω από τον άξονά του; Μία επιφανειακή ανάγνωση των εξελίξεων μετά την επανεκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη θα μπορούσε να καταλήξει σε αυτό. Η πραγματικότητα είναι όμως πολύ πιο σύνθετη.
Η εκλογή του κ. Ανδρουλάκη ισχυροποιεί μεν τον ίδιο στη Χαριλάου Τρικούπη αφού συνιστά σαφέστατη ανανέωση της εντολής του, συγχρόνως όμως ισχυροποιεί και τους συνυποψήφιούς του -ακόμη και τον Χάρη Δούκα- που αποτελούν επιμέρους πόλους μέσα σε ένα ΠΑΣΟΚ που κακά τα ψέματα ψάχνει να βρει την ταυτότητά του. Ως εκ τούτου, οι δηλώσεις του επανεκλεγέντος προέδρου πως από τις εσωκομματικές εκλογές δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι είναι απλώς μίας μορφής αβροφροσύνη απέναντι σε όσους έχουν χάσει.
Ο πρώτος είναι πάντα πρώτος και ο δεύτερος ο μεγάλος χαμένος. Ενίοτε και ο τρίτος όπως συνέβη με την περίπτωση του κ. Παύλου Γερουλάνου.
Στο ΠΑΣΟΚ άπαντες δείχνουν να αρχίζουν να κατανοούν ότι το κόμμα οφείλει να λύσει πρώτα και κύρια τα δικά του ταυτοτικά ζητήματα που διαμορφώνουν τις πολιτικές του. Όχι γιατί αυτό υπονόησε νωρίτερα στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, αλλά γιατί οι κάλπες της πρώτης Κυριακής έδειξαν ότι το ΠΑΣΟΚ μετεξελίχθηκε σε ένα “διπολικό” κόμμα. Ένα κόμμα που σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κινείται σαφέστατα πιο κοντά στο κέντρο κι ένα κόμμα που στην περιφέρεια αναπολεί το γνωστό “λαϊκό ΠΑΣΟΚ” με ό,τι σημαίνει αυτό για την προοπτική του.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης γνωρίζει επομένως πολύ καλά ότι οι ισορροπίες που καλείται να βρει την επομένη της εντολής για ανανέωση της θητείας του δεν αφορούν μόνο τα πρόσωπα και την ικανότητα σύνθεσης. Δεν αφορούν μόνο την αντιπροσωπευτικότητα στα κομματικά όργανα και τη διάθεση συνύπαρξης με όσους τον αμφισβήτησαν και μάλιστα με σκληρούς πολιτικούς όρους στέλνοντάς τον στις κάλπες. Έχει κυρίως να κάνει με τον εντοπισμό εκείνων των πολιτικών δρόμων που θα τού εξασφαλίσουν μία δυναμική όχι γιατί η Νέα Δημοκρατία ταλαιπωρείται από τις δικές της αντιθέσεις και την έντονη δυσαρέσκεια των πολιτών ή γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ ζει την “τέλεια” αλλά συγχρόνως καταστροφική καταιγίδα στο εσωτερικό του.
Η όποια δημοσκοπική άνοδος ή αύξηση ποσοστών εάν κερδίσουν η λογική της επανάπαυσης και η δύναμη της αδράνειας θα είναι πρόσκαιρη και βραχείας διάρκειας. Στο ΠΑΣΟΚ, λένε, ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης γνωρίζει πολύ καλά σε ποια σημεία θα κριθεί το επόμενο διάστημα γι’ αυτό και στοιχηματίζουν ότι θα ρίξει το κύριο βάρος των πρωτοβουλιών του στο κοινοβουλευτικό έργο, στην ανάληψη πρωτοβουλιών που θα αναδείξουν την δημοσκοπική “πρωτοκαθεδρία” του στον προοδευτικό χώρο και σε ανοίγματα πάσης φύσεως για συσπείρωση γύρω από το ΠΑΣΟΚ.
Όλα αυτά βεβαίως απαιτούν ακρίβεια χειρουργικών κινήσεων σε μία περίοδο που χαρακτηρίζεται από μία απόλυτη ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό.
The post ΠΑΣΟΚ: Νέα ηγεσία, παλιά διλήμματα – Η μάχη ταυτότητας ξεκινά τώρα – Ανδρουλάκης κυρίαρχος, αλλά το κόμμα διχασμένο – Τα στοιχήματα για την επόμενη μέρα appeared first on Newpost.gr.