Νέα διάσταση στην πολιτική συζήτηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ έδωσε η παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος ζήτησε γρήγορη ολοκλήρωση των κινήσεων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Η τοποθέτησή του έγινε σε μια συγκυρία κατά την οποία η έρευνα είχε ήδη προκαλέσει έντονη πίεση προς την κυβέρνηση, ενώ δημόσια πρόσωπα είχαν ασκήσει κριτική προς τη Λάουρα Κοβέσι και την EPPO για τον χειρισμό και τη χρονική εξέλιξη της υπόθεσης. Έτσι, η αναφορά του πρωθυπουργού εντάχθηκε αμέσως στο ίδιο πολιτικό κάδρο, με επίκεντρο τη διάρκεια της εκκρεμότητας και τις συνέπειές της για το πολιτικό σύστημα.
Ο πρωθυπουργός ζήτησε από την EPPO να προχωρήσει γρήγορα στις ανακριτικές πράξεις, μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία άρσης ασυλίας και να υπάρξει καθαρή εικόνα για το ποια πρόσωπα θα βρεθούν αντιμέτωπα με διώξεις. Η τοποθέτηση αυτή καταγράφηκε ως παρέμβαση υπέρ της επιτάχυνσης της διαδικασίας σε μια περίοδο κατά την οποία η υπόθεση εξελισσόταν σε διαδοχικά στάδια.
Η αναφορά του Άδωνι Γεωργιάδη
Η αναφορά αυτή δεν είναι εν κενώ καθώς στο ίδιο πολιτικό περιβάλλον, ο Άδωνις Γεωργιάδης έδωσε τον πιο καθαρό και επιθετικό τόνο στην κριτική προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την Κοβέσι για τον χειρισμό της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ. Σε δημόσια παρέμβασή του συνέδεσε ευθέως την πορεία της έρευνας με διαρροές και με τμηματική εμφάνιση στοιχείων στη δημόσια σφαίρα.
Ο υπουργός Υγείας έβαλε στο επίκεντρο το ζήτημα του χρόνου. Υποστήριξε ότι υπήρχαν διαρροές ήδη από τον Σεπτέμβριο για υλικό που έφτασε τελικά στη Βουλή τον Απρίλιο. Αναφέρθηκε επίσης σε νέες πληροφορίες για επιπλέον φακέλους που ετοιμάζονται. Με αυτή τη γραμμή, η κριτική του απέκτησε συγκεκριμένο περιεχόμενο. Η βασική αιχμή ήταν ότι η υπόθεση προχωρά με διαδοχικά κύματα, κάτι που συντηρεί την πολιτική ένταση και παρατείνει τη δημόσια φθορά.
Στην ίδια τοποθέτηση, ο Άδωνις Γεωργιάδης υποστήριξε ότι, εφόσον υπήρχε τόσο σοβαρό υλικό, θα μπορούσε να είχε αποσταλεί ενιαία. Κατά τη δική του ανάγνωση, η σταδιακή αποστολή δικογραφιών και η συνεχής επάνοδος της υπόθεσης στην επικαιρότητα κρατούν το πολιτικό σύστημα σε μόνιμη πίεση και αφήνουν το Κοινοβούλιο σε κατάσταση διαρκούς αναμονής.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρησιμοποίησε σαφώς ηπιότερο λεξιλόγιο. Το αίτημά του όμως για ταχεία ολοκλήρωση της διαδικασίας κινήθηκε στο ίδιο πεδίο, δηλαδή στον χρόνο, στη διάρκεια της εκκρεμότητας και στη διαχείριση της πολιτικής πίεσης που προκαλεί η παρατεταμένη εξέλιξη της υπόθεσης.
Οι υπόλοιπες αιχμές προς την Κοβέσι
Πέρα από τον Άδωνι Γεωργιάδη, δημόσια κριτική προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την Κοβέσι διατυπώθηκε και από άλλα πρόσωπα. Ο πρώην πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ Νίκος Σαλάτας είχε κινηθεί σε σκληρή γραμμή, κάνοντας λόγο για επιλεκτικές έρευνες και κατάχρηση εξουσίας. Η παρέμβασή του εντάχθηκε στη συνολική σύγκρουση που προκάλεσε η υπόθεση γύρω από τον τρόπο άσκησης της έρευνας.
Στο ίδιο κλίμα είχαν κινηθεί και οι αναφορές της Σοφίας Βούλτεψη προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, με αιχμές που προκάλεσαν πολιτική αντιπαράθεση. Οι παρεμβάσεις αυτές έδωσαν πιο επιθετικό τόνο στη δημόσια συζήτηση και διαμόρφωσαν ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο κάθε νέα κίνηση της EPPO αποκτούσε μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα.
Πού συναντάται η αναφορά Μητσοτάκη με την κριτική
Το αίτημα Μητσοτάκη για γρήγορη ολοκλήρωση της διαδικασίας τοποθετήθηκε στο ίδιο πεδίο προβληματισμού που είχε ήδη αναδειχθεί από κυβερνητικά στελέχη, με βασικό άξονα τη διαδοχική επανεμφάνιση της υπόθεσης στην επικαιρότητα.
Η θέση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας
Από την πλευρά της EPPO, η επίσημη θέση είναι ότι η διαδικασία επηρεάζεται από το ελληνικό συνταγματικό πλαίσιο και ειδικά από το άρθρο 86, όταν προκύπτουν στοιχεία για κυβερνητικά πρόσωπα. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει αναφέρει ότι αυτό επιβάλλει χωριστούς χειρισμούς και διακριτή διαβίβαση στοιχείων προς τη Βουλή.
Αυτό το στοιχείο αποτελεί βασικό μέρος της θεσμικής εικόνας της υπόθεσης και δίνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίσσεται η συζήτηση για τις διαδοχικές δικογραφίες και τη διάρκεια της εκκρεμότητας.
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει πλέον αποκτήσει διπλό βάρος, δικαστικό και πολιτικό. Κάθε νέο στάδιο της έρευνας επηρεάζει τον δημόσιο διάλογο και τροφοδοτεί νέα αντιπαράθεση γύρω από τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, τον χειρισμό της δικογραφίας και το εύρος των πολιτικών συνεπειών.