Στην τρίτη εβδομάδα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, η κυβέρνηση επιλέγει να απλώσει την παρουσία της σε δύο επίπεδα ταυτόχρονα. Στο εξωτερικό, με παρέμβαση στην ευρωπαϊκή συζήτηση για τις εξελίξεις στα Στενά του Ορμούζ, την ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων και τη συνολική στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο εσωτερικό, με την προώθηση μιας νέας δέσμης αμυντικών προγραμμάτων, με προμετωπίδα την αντιαεροπορική «Ασπίδα του Αχιλλέα», που φτάνουν στη Βουλή και αποτυπώνουν την πρόθεση της Αθήνας να επιταχύνει στον τομέα της αποτροπής.
Το εξωτερικό μέτωπο στις Βρυξέλλες
Το πρώτο τεστ έρχεται στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ όπου στην ημερήσια διάταξη βρίσκεται η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ενώ στο περιθώριο του συμβουλίου έχει προγραμματιστεί άτυπο γεύμα εργασίας με τον Ινδό υπουργό Εξωτερικών Σουμπραχμανιάμ Τζαϊσανκάρ καθώς τα πλοία της Ινδίας είναι τα μοναδικά που επιτρέπεται να διέρχονται από το Ορμούζ.
Για την Αθήνα, το συμβούλιο είναι ένα σημείο όπου η ελληνική διπλωματία επιχειρεί να ενταχθεί σε μια συζήτηση που ξεπερνά τη στενή περιφερειακή διάσταση της κρίσης, με τον υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη, να έχει αναλάβει τις σχετικές πρωτοβουλίες. Οι εξελίξεις στο Ορμούζ επηρεάζουν δραστικά τις τιμές της ενέργειας, την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, την πίεση στις ευρωπαϊκές οικονομίες και τελικά το πόσο έτοιμη είναι η Ένωση να υπερασπιστεί βασικούς θαλάσσιους διαδρόμους σε περίοδο πολεμικής έντασης.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό επανέρχεται στο προσκήνιο η επιχείρηση «Ασπίδες» στην Ερυθρά Θάλασσα, όπως ανέφεραν και οι Financial Times. Η αποστολή έχει ήδη παραταθεί έως τις 28 Φεβρουαρίου και, σύμφωνα με την επίσημη απόφαση της ΕΕ, καλύπτει και την παρακολούθηση της θαλάσσιας κατάστασης στα Στενά του Ορμούζ. Άρα το ζήτημα που τίθεται τώρα είναι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι έτοιμη να αυξήσει την ένταση, την ορατότητα και το πολιτικό βάρος της παρουσίας της σε μια ζώνη υψηλού κινδύνου. Έτσι, θα αποδειχθεί αν η Ένωση θέλει να περιοριστεί στη διαχείριση δηλώσεων ή αν προτίθεται να δώσει πιο απτό στρατηγικό στίγμα σε μια κρίση που αγγίζει πλέον τον πυρήνα της ευρωπαϊκής ασφάλειας και οικονομίας.
Η Αθήνα επιχειρεί να καταγράψει ρόλο σε μια συζήτηση που συνδέει τη Μέση Ανατολή με την Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο και τη συνολική στρατηγική θέση της χώρας στο ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας.
Το εσωτερικό μέτωπο στη Βουλή
Την ίδια ώρα, το δεύτερο σκέλος της κυβερνητικής κίνησης εξελίσσεται στο εσωτερικό. Τη Δευτέρα περνά από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής η νέα δέσμη αμυντικών προγραμμάτων που έχει προαναγγείλει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, με κεντρικό σημείο την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιευθεί, πρόκειται για τον σχεδιασμό μιας πολυεπίπεδης αρχιτεκτονικής αεράμυνας, αντιβαλλιστικής προστασίας και άμυνας απέναντι σε drones, σε συνδυασμό με άλλα έργα που αφορούν την αναβάθμιση των φρεγατών ΜΕΚΟ, την υποστήριξη κρίσιμων οπλικών συστημάτων και τις πρώτες υποδομές που συνδέονται με τα F-35.
Ενώ η Αθήνα επιχειρεί να παρέμβει στην ευρωπαϊκή συζήτηση για το Ορμούζ και την περιφερειακή ασφάλεια, ταυτόχρονα φέρνει προς έγκριση μια αμυντική ατζέντα που φιλοδοξεί να δείξει ετοιμότητα και ταχύτητα προσαρμογής. Το μήνυμα είναι πως η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη διπλωματία και την άμυνα ως συγκοινωνούντα δοχεία, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου οι κρίσεις ξεσπούν μακριά, αλλά οι συνέπειες φτάνουν γρήγορα ως την Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, στόχος του Μαξίμου είναι να χτίσει μια εικόνα κυβέρνησης που διαχειρίζεται την κρίση με ταυτόχρονη εξωστρέφεια και εσωτερική θωράκιση. Από τη μία πλευρά, συμμετέχει στη συζήτηση για το πώς η ΕΕ θα σταθεί απέναντι σε μια νέα εστία αποσταθεροποίησης. Από την άλλη, επενδύει στην ενίσχυση της εθνικής αποτρεπτικής ισχύος με τρόπο που να απαντά στα διδάγματα των σύγχρονων πολέμων. Η επιλογή είναι πολιτική και στρατηγική μαζί. Η κυβέρνηση επιδιώκει να δείξει ότι η Ελλάδα θέλει θέση στη νέα γεωπολιτική εξίσωση, όχι ρόλο παρατηρητεί.