Είναι κάποιος κόσμος που ακόμη γελάει με το κόλπο του Rockefeller Center.
Τότε που η Mitsubishi Estate Co. αγόρασε το σύμβολο της Νέας Υόρκης (προσωπικώς, πάντοτε ψόφιο το έβρισκα…) κι έκλασαν πατάτες στις ΗΠΑ ένα σωρό οικονομικοί αναλυτές.
Δουλειά τους, δηλαδή, αν δεν σκορπίσουν τον τρόμο στα κορόιδα για να κονομήσουν οι πονηροί, θα πάνε ταμείο ανεργίας.
Και τόσο καλά τα κατάφεραν, ώστε ακόμη και ταινίες γυρίστηκαν στο Χόλυγουντ (προσωπικώς, το “Rising sun” το απόλαυσα), για να περιγράψουν την άλωση της Αμερικής από τους Ιάπωνες.
Μόνο που η φούσκα έσκασε νωρίς…
Κι έσκασε τόσο δραματικά, ώστε από τις αρχές των νάιντιζ και δώθε δεν έχει ανακάμψει ουσιαστικά η οικονομία στη χώρα του ανατέλοντος ηλίου.
Τραβάει το κάρο, εννοείται, δεν ψάχνονται για μνημόνια οι άνθρωποι, αλλά πάνε τα μεγαλεία, πάνε τα λούσα, πάνε και οι υπηρέτες με ομοιόμορφες στολές.
Τους έφαγε η απληστία στη στροφή την κρίσιμη και πλέον παρακολουθούν με ζήλεια (συν έναν σχετικό τρόμο…) τους Κινέζους να εφαρμόζουν πολύ πιο αποτελεσματικά το δικό τους το σχέδιο:
Την κατάκτηση της Δύσεως!
Με τον παρά τους φυσικά, αυτόν ακριβώς τον παρά που τους προσέφεραν οι Ευρωπαίοι, ως αντάλλαγμα για φτηνά αγαθά εν μέσω κρίσεων.
Δεν θέλατε σοσιαλισμό πουλάκια μου, θέλατε τσιπ θριλς.
Εντάξει, λοιπόν, καθήστε να απολαύσετε πως τελειώνουν τον κόσμο σας οι Κινέζοι όχι μ’ έναν κρότο αλλά με το ντίνγκ ντινγκ της ταμειακής…
Και πάμε να το σπάσω σε πενηνταράκια, για όλα τα φρόνιμα παιδάκια.
Τα μικρά τα μαγαζιά, οι μικρές οι φίρμες είτε έχουν δει τα ραδίκια ανάποδα εδώ και χρόνια, είτε έχουν πουληθεί εδώ και χρόνια, είτε αγωνίζονται εδώ και χρόνια να γίνουν μεγάλα και δαγκώνουν πιπεριά.
Ξέρω, ξέρω, μπλα μπλα μπλα τα σταρτάπια, μπλα μπλα μπλα οι απλικέσιες, μπλα μπλα μπλα οι τεχνητές νοημοσύνες, όλα καλά και παρφουμέ, αλλά ο πραγματικός ο πόλεμος (και ως την ώρα που θα απωλέσουμε εντελώς την ανθρώπινη υπόστασή μας) παίζεται στα ορίτζιναλ καταναλωτικά αγαθά.
Στα υποδήματα, ας πούμε, αθλητικού τύπου (ελβιέλες για εμάς τα παππούδια, σνίκερζ για την πιτσιρικάδα) και στα ιδιωτικής χρήσεως οχήματα που σε πάνε εκεί από εδώ.
Εδώ, λοιπόν, κάνανε μπρέηκ με πάταγο οι Κινέζοι, στοχεύοντας στην καρδιά της πάλαι ποτέ ευρωπαϊκής υπεροχής.
Κάνουνε μπάσιμο στην Puma και στην Stellantis!
Η πρώτη γνωστή, πασίγνωστη, τι να εξηγώ, η δεύτερη αποτελεί συγχώνευση της Fiat Chrysler Automobiles και του ομίλου PSA, το οποίον σε μας τουτού μας κάνει το εξής:
Alfa Romeo, Chrysler, Citroën, Dodge, DS Automobiles, Fiat, Jeep, Lancia, Maserati, Opel, Peugeot, Ram και Vauxhall.
Αμάξια εν ολίγοις, που έχουν περάσει από την πλειοψηφία των ελληνικών σπιτιών κάποια στιγμή τον περασμένο και τον τρέχοντα αιώνα.
Νταξ, εκτός από τους παλαβούς με Τζέρμανυ και Τζαπάν, αλλά εκεί είναι ψυχολογικό το θέμα, δεν είναι οδηγικό, όλοι το ξέρουν αυτό.
Στην ουσία, όμως:
Το κινέζικο ντου προκαλεί εντυπώσεις και απορίες όχι γιατί είναι κάτι πρωτοφανές.
Χρόνια και χρονάκια ψωνίζουν στη γηραιά ήπειρο τα παιδιά του Μάο.
Το κινέζικο ντου προκαλεί εντυπώσεις και απορίες γιατί αυτή τη φορά αφορά στα πετράδια του στέμματος.
Στα τεκμήρια της ευρωπαϊκής υπεροχής αν προτιμάτε και ναι, ξέρω, ξέρω πόσο μεγάλη λέξη είναι η “υπεροχή” αλλά δεν την πούλαγα εγώ, οι πάλαι ποτέ αποικιοκράτες την πουλάγανε.
Και τώρα, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι που είχε πει ο Δικαστής Τι, στη θαυμάσια σειρά των αστυνομικών περιπετειών του, να την πάρετε να τη διαβάσετε από τις εκδόσεις “Θεμέλιο”:
“Στο μέλλον, όλοι Κινέζοι θα είναι”!
Τρίζουν τα κόκκαλα του Σόιμπλε…