Η κυβέρνηση περνάει σε άλλη τακτική απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά καθώς η ακολουθία των κινήσεων των τελευταίων μηνών αποτυπώνει μία κλιμάκωση που μπορεί να ενταθεί ακόμα περισσότερο. Από τη σιωπή, στην απάντηση μέσω κυβερνητικού εκπροσώπου, και τώρα σε παρέμβαση του ίδιου του πρωθυπουργού, χωρίς ονομαστική αναφορά.
Η επιλογή της έμμεσης απάντησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν κλείνει τον κύκλο και στέλνει μήνυμα προς το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς να δίνει στον πρώην πρωθυπουργό ένα καθαρό δίπολο προσωπικής σύγκρουσης.
Η περίοδος της σιωπής
Για μεγάλο διάστημα το Μέγαρο Μαξίμου κρατούσε απόσταση από τις παρεμβάσεις Σαμαρά. Το σκεπτικό ήταν πως πρώην πρωθυπουργοί δεν μπαίνουν στο μικροσκόπιο σχολιασμού. Η σιωπή λειτουργούσε ως θεσμική άμυνα και ως τρόπος να μην τροφοδοτείται εσωκομματική ένταση.
Στη συνέχεια το μοτίβο άλλαξε καθώς η κριτική του Αντώνη Σαμαρά άρχισε να αποκτά μεγαλύτερη συχνότητα και σκληρότερη γλώσσα, η απάντηση μετακινήθηκε στο επίπεδο κύκλων του Μεγάρου Μαξίμου και του κυβερνητικού εκπροσώπου. Αυτό ήταν το πρώτο σήμα αλλαγής. Σήμαινε ότι το Μαξίμου δεν θεωρεί πλέον τις παρεμβάσεις ως απλές απόψεις ενός πρώην πρωθυπουργού. Τις αντιμετωπίζει ως πολιτικό γεγονός που απαιτεί δημόσια απάντηση.
Ακολούθησε η διαγραφή του και οι απαντήσεις παρέμειναν στο ίδιο μοτίβο.
Η νέα αφορμή και η άμεση αντίδραση
Στις 25 Φεβρουαρίου 2026 ο Αντώνης Σαμαράς επανήλθε με δημόσια δήλωση. Έθεσε ζητήματα για τους όρους που συνδέονται με την είσοδο της Chevron και διατύπωσε ερωτήματα για την υπόθεση των ερευνών στην περιοχή της Κάσου, αξιοποιώντας και δημόσιες αναφορές από την κυπριακή πλευρά. Το πλαίσιο ήταν βαρύ. Η κριτική άγγιξε τον πυρήνα των κυβερνητικών χειρισμών σε ενέργεια και εθνικά. Κυβερνητικές πηγές αντέδρασαν με υψηλούς τόνους.
Η είσοδος του Κυριάκου Μητσοτάκη
Το επόμενο 24ωρο ήρθε το καθοριστικό βήμα. Στην εισαγωγική τοποθέτηση στο Υπουργικό Συμβούλιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απάντησε στην ουσία των αιχμών. Δεν ανέφερε ονομαστικά τον Αντώνη Σαμαρά. Επέλεξε να μιλήσει γενικά για όσους αμφισβητούν τη στρατηγική. Έδωσε έμφαση στη γραμμή ότι η Ελλάδα ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην πράξη και ότι το πλαίσιο είναι το Διεθνές Δίκαιο.
Ο πρωθυπουργός κράτησε την απάντηση σε επίπεδο εθνικής πολιτικής και κυβερνητικού αφηγήματος. Παράλληλα, οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποίησε είχαν σαφή αποδέκτη στο εσωτερικό πεδίο. Η πλευρά Σαμαρά ήδη απάντησε με αιχμές ότι δεν υπήρξε απάντηση στην ουσία και με σκληρή φρασεολογία για τη στάση της κυβέρνησης.
Η κριτική Σαμαρά έπεσε πάνω σε έναν άξονα που η κυβέρνηση προβάλλει ως στρατηγικό της αποτύπωμα. Ενεργειακές κινήσεις, επαφές με αμερικανικούς κολοσσούς, αφήγημα ασφάλειας και αποτροπής, εικόνα διεθνούς εμπιστοσύνης. Η μετάβαση από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και τους κύκλους στον πρωθυπουργό δείχνει ότι η κυβέρνηση αλλάζει τακτική. Η κλιμάκωση γίνεται σταδιακά, με ελεγχόμενα βήματα, και πλέον έχει φτάσει στο επίπεδο του πρωθυπουργού. Η έλλειψη ευθείας αναφοράς δεν μειώνει το μήνυμα. Το κάνει πιο θεσμικό, πιο κοφτό και αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο για ακόμα πιο καθαρή σύγκρουση αν συνεχιστεί η ίδια τροχιά.