Δεν έχει σημασία αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τον Στέφανο Κασσελάκη. Αυτό που είναι καθοριστικό, και μάλιστα διαχρονικά για την Αριστερά και τον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο, είναι η προάσπιση του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση και στη συμμετοχή. Η δύναμη της Αριστεράς βασίστηκε ακριβώς σε αυτό: στην ελεύθερη σκέψη, στη δυνατότητα όλων να ακουστούν και να συμμετάσχουν, ανεξαρτήτως προσωπικών θέσεων. Σήμερα, ωστόσο, αυτό το θεμέλιο φαίνεται να γκρεμίζεται από μέσα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που υποτίθεται ότι πρεσβεύει τις αρχές της δημοκρατίας και της συλλογικότητας, διανύει μέρες κρίσης. Ο Κασσελάκης μπορεί να έχει προκαλέσει διαφωνίες, ακόμη και εσωκομματικές συγκρούσεις, όμως η προσπάθεια να αποκλειστεί από τη διαδικασία εκλογής θυμίζει ξεκάθαρα σκοτεινές στιγμές της πολιτικής ιστορίας. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τις παραλληλίες με το ιδιώνυμο του 1929, όταν η κυβέρνηση Βενιζέλου έθετε εκτός νόμου κομμουνιστικές και συνδικαλιστικές δράσεις. Τότε, το κράτος καταδίκαζε τις ιδέες· σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να καταδικάζει τη συμμετοχή ενός υποψηφίου, ανασύροντας το φόβητρο του αποκλεισμού, γιατί τολμά να είναι διαφορετικός και αμφισβητεί το κατεστημένο.
Αυτό που παρατηρούμε σήμερα δεν είναι απλώς μια τυπική εσωκομματική διαφωνία. Είναι μια ανησυχητική εκτροπή από τις δημοκρατικές διαδικασίες που το κόμμα υποτίθεται ότι υπηρετεί. Κάποιοι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, με το σύνδρομο ιδιοκτησίας και μεγαλείου, μοιάζουν να αποφασίζουν και να διατάζουν. Χρησιμοποιούν μηχανισμούς αποκλεισμού και συμμαχίες για να εξασφαλίσουν πρόσκαιρες νίκες σε μάχες που φαίνονται στημένες. Όμως, το μεγαλύτερο παιχνίδι, ο πόλεμος για την ίδια τη δημοκρατική ταυτότητα του κόμματος, έχει ήδη χαθεί. Και ο απολογισμός αυτής της ήττας θα μείνει χαραγμένος για πάντα.
Η σημερινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής αποτελεί ξεκάθαρη μαρτυρία αυτής της δημοκρατικής εκτροπής. Οι διαδικασίες μετατρέπονται σε θέατρο του παραλόγου, με την προσπάθεια εξεύρεσης απαρτίας μέσω διαρκών τηλεφωνημάτων και παρασκηνιακών πιέσεων. Είναι ενδεικτικό ότι, αν και η πλειοψηφία των μελών της ΚΕ έπρεπε να είναι παρόντα για να ξεκινήσει η διαδικασία, αυτό δεν έγινε και αυτή καθυστερεί με δικαιολογίες και προσχήματα. Αντί να γίνει μια ανοικτή, διαφανής διαδικασία, γίνεται μια θλιβερή επανάληψη αντιδημοκρατικών μεθόδων. Και να πάλι συμπληρωθούν οι μισοί, ο διχασμός έχει συμβεί, η διάσπαση είναι γεγονός και οι ηθικοί αυτουργοί είναι γνωστοί και θα καταγραφούν ως οι νεκροθάφτες του ΣΥΡΙΖΑ>
Η δημοκρατία και το καταστατικό στον ΣΥΡΙΖΑ του σήμερα, έχουν γίνει λάστιχο: η ερμηνεία γίνεται κατά το δοκούν, προσαρμόζοντας τους κανόνες ώστε να εξυπηρετούν τα προσωπικά τους συμφέροντα και τις στρατηγικές εξουσίας. Αυτό το είδαμε πρόσφατα και με την πρόταση μομφής· το βλέπουμε ξανά τώρα. Οι «ανίεροι αριθμοί» αντικαθιστούν τις αρχές και τις πραγματικές πλειοψηφίες, και η λογική της επικράτησης για την επικράτηση υποκαθιστά την ουσία της πολιτικής.
Στην πραγματικότητα, αυτή η στάση δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά αδυναμίας. Ο αποκλεισμός του Κασσελάκη, με μια διαδικασία που θυμίζει στρατοδικείο, αποκαλύπτει ένα κόμμα που δεν είναι πια σε θέση να ανεχθεί τη διαφορετικότητα. Ένα κόμμα που αρνείται να προσαρμοστεί στις σύγχρονες ανάγκες και παραμένει προσκολλημένο σε δομές εξουσίας που εξυπηρετούν λίγους, ενώ απομακρύνουν τους πολλούς. Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι απλώς το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η ίδια η έννοια της δημοκρατίας εντός του κόμματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τις ελπίδες για προοδευτικές αλλαγές, κινδυνεύει να βυθιστεί στη δίνη της εσωστρέφειας και της καταστολής των ίδιων του των αρχών. Κι όπως φαίνεται, η δημοκρατία στο εσωτερικό του κόμματος έχει ήδη χάσει τον δρόμο της.
The post Μέρα ντροπής για τον ΣΥΡΙΖΑ: Η εσωκομματική δημοκρατία γίνεται λάστιχο στον αποκλεισμό Κασσελάκη appeared first on Newpost.gr.