Επειδή δεν είμαι ο Παΐσιος (ούτε καν ο Πατροκοσμάς εδώ που τα λέμε!), δυσκολεύομαι λίγο με τις προβλέψεις για την πολεμική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή.
Νταξ, δεν χρειάζεται κληρονομικό χάρισμα για να καταλάβεις πως για τα λεφτά τα κάνεις όλα, το ξέρουν ακόμη και οι πιτσιρικάδες με τα μυαλά τα τηγανισμένα.
Αλλά δεν είναι δύο οι παίκτες, Βενεζουέλα τύπου, για να ρίξεις ματιά στη σπάλα και να βγάλεις νόημα.
Εδώ έχει πολύ κόσμο ανακατεμένο και ακόμη δεν έχουν πει ούτε λέξη οι Κινέζοι.
Ούτε γειά, που λένε και στα σόσιαλ… Οπότε καταφεύγω εκ νέου στο καταπληκτικό βιβλιαράκι “Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου” (δια χειρός Στέφανου Γρανίτσα, εκδόσεις “Εστία”) για να περιγράψω τα απερίγραπτα δίχως να με πιάσει στο στόμα του το πορτοκαλί είδωλο.
Πάμε πρώτα από το λήμμα “Τσακάλι”, χαρείτε το:
“Εκείνος που παρωμοίασε τους πολιτικούς της Ελλάδος με τσακάλια έκαμεν μίαν μεγάλην αδικίαν εις βάρος των επιτηδειοτέρων τετραπόδων του λόγγου.
Το τσακάλι ημπορεί να σφάξει σε μίαν νύκτα εκατόν και πλέον πρόβατα.
Ίσως δεν υπάρχει άλλο καταστρεπτικώτερον ζώον.
Διότι ο λύκος ο οποίος είναι ωσούτος φοβερός χασάπης, δεν φθάνει τα εκατόν.
Η παράδοσις λέγει ότι, άμα περάσει τα 99, σκάζει ο ατυχής.
Αλλά και διακόσια να κόψη το τσακάλι, είναι αδύνατον να το εννοήση ο τσοπάνης.
Τον λύκον, μάλιστα.
Αυτός είναι πολυθόρυβος, μουρντάρης, όπως οι πολιτικοί.
Το τσακάλι όμως, άμα κινήσει δια να κάμη επιχείρησιν πρώτα θα επισκεφθή τον τσοπάνην · θα εξετάση αν κοιμάται, που είναι τα σκυλιά, που τα κοπάδια, προσχεδιάζει τα πάντα, υποπτεύεται όλα τα ενδεχόμενα και τότε αρχίζει την σφαγήν.
Σφάζει εκατόν και περισσότερα.
Αλλά μόνον τα σφάζει ή τα πνίγει, δίχως ούτε το αίμα να ροφά, όπως ο λύκος.
Κάνει καταστροφήν, χωρίς να μένη να γευθή τους καρπούς του.
Φως φανερόν λοιπόν, ότι υπήρξε πολύ ατυχής η παρομοίωσίς του με τους πολιτικούς.
Διότι επιπλέον είναι σπάνιον πράγμα να πιασθή το τσακάλι.
Είναι τόσο επιτήδειον ώστε το πρωί ούτε ντορόν (ίχνη) αφήνει.
Φαντασθήτε ότι όταν γίνωνται κοπάδι δια να κάμουν καμμία επίθεσιν _λέγεται ότι έχουν και αρχηγόν ονόματι καπλάνην, είδος λύκου με νύχια σπιθαμιαία- διαιρούνται εις δύο μέρη , εκ των οποίων το ένα κάμνει ψευδεπίθεσιν με τον σκοπόν να αποπλανήση τα σκυλιά, να τα παρασύρη μακράν του κοπαδιού, και τοιουτοτρόπως η άλλη φάλαγξ επιτεθεί ανέτως κατά των προβάτων.
Οι βοσκοί γνωρίζουν την τέχνην των τσακαλιών και πάντοτε υποπτεύονται την επιδρομήν των από το αντίθετον μέρος των εικονικών εμφανίσεων”.
Και τώρα που πήραμε χαμπάρι πέντε πραγματάκια από μεσανατολική στρατηγική, πάμε και στα λάφυρα. Από το λήμμα “Λύκος” και το ίδιο βιβλίο:
“Κάποτε η Αλεπού έστειλεν και του εζήτησε λίγα μαλλιά γιατί δεν της έφθαναν τα δικά της να αποσώση τον αργαλειό της. Ο Λύκος κατάλαβε τι του ζητούσε και της γύρισε ένα κομμάτι κρέας.
– Πέστε της, είπε, άμα τελειώσει τα δικά της υφάδια να βάλη κι ένα ζευγάρι καλτσοδέτες για μένα…”
Απλά, λιτά, κατανοητά, σε πενηνταράκια, μη σου πω σε δεκάλεπτα.
Από το κτηνώδες βασίλειο των τετραπόδων, ναι, αλλά ταιριάζουν απόλυτα και στις παρ’ ολίγον δημοκρατίες των τάχα σκεπτόμενων διπόδων…