Το περασμένο Σαββατοκύριακο πήγα Πάτρα.
Πήγα να δω τον βαφτισιμιό μου τον Κωστάκη, να του δώσω το δώρο του το Πασχαλινό και τη λαμπάδα του, συν έναν κούνελο σοκολατένιο από το “Αριστοκρατικόν”, να τον μασουλήσει μαζί με τον μεγάλο του αδερφό τον Ιορδάνη.
Όπου τον κούνελο τον ενθυλάκωσε η μαμά τους η Αναστασία, πρώτον γιατί τα πιτσιρίκια είναι του αλμυρού και δεύτερον γιατί η κουμπάρα διαβάζει για την ειδικότητα και χρειάζεται υποστήριξη.
Ή στη σοκολάτα θα κατέληγε η γυναίκα ή στις εταιρείες παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών, και οι δεύτερες είναι πολύ μπίζι αυτή την εποχή, δεν αναλαμβάνουν τον πρώτο τυχόντα.
Άσε που αναστατώθηκαν με τις πρωτοβουλίες της Λάουρας και δε σηκώνουν τηλέφωνο…
Όπως πλησίαζα Πάτρα λοιπόν, έβλεπα από μακριά το γιοφύρι Ρίο-Αντίριο και σκεφτόμουν κάτι που μου είχε πει προσφάτως ένα γατόνι μεγάλο της πιάτσας:
“Θέλω να μου βρεις ρεπόρτερ, κάτι που έκανε αυτή η κυβέρνηση και θα μείνει. Κάτι χειροπιαστό ρε παιδάκι μου, κάτι που να το ξεκινήσανε και να το τελειώσανε οι ίδιοι, κάτι που να άλλαξε τις ζωές των ανθρώπων προς το καλύτερο, να μας πήγε πέντε βήματα μπροστά, να ξεφόρτωσε από πάνω μας λίγη τουρκοκρατία, να το κοιτάω και να λέω «δικό τους είναι».
Και μη μ’ αρχίσεις τώρα με τα 112 και τα gov και τις λοιπές εξυπνάδες, γιατί αυτά είναι ευρωπαϊκές δουλειές, άσε που τις αρχίσανε οι συριζαίοι αλλά ήταν αρκούντως κορόιδα για να μην πάρουνε τα εύσημα.
Μια μεταρρύθμιση έστω να μου βρεις, που να έλυσε περισσότερα προβλήματα απ’ όσα δημιούργησε, κάπου να πιαστώ να κρατηθώ, να πω κι εγώ μια καλή κουβέντα, όχι όλο φαρμάκι”.
Τα θυμόμουνα τα λόγια του, όπως πλησίαζα κι έβλεπα από μακριά το γιοφύρι.
Και απαντήσεις δεν έβρισκα.
Ότι τι ρε φίλε, ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και η μπούκα των φαντς στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, είναι σπουδαία ιστορία που θ’ αλλάξει το χάρτη της παιδείας;
Ότι η απαξίωση του ΕΣΥ και η διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας υγείας (μην ακούσω κιχ, το τηλέφωνο είναι σε speed dial
με ξέρετε που), θα μας γλυτώσουν από πάσαν νόσον;
Ότι η κατάργηση κάθε κανόνα στην αγορά εργασίας και το απολαυστικό 13ωρο, θα μας καταστήσουν πρώτο φαβορί στην κούρσα για την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση;
Ότι το σπάσιμο αυγών στην αγορά ενέργειας που οδήγησε στο διπλασιασμό των λογαριασμών, θα κάνει τα νοικοκυριά να πλέουν σε πελάγη παντοτινής ευτυχίας;
Ότι η παραμύθα της λειψυδρίας που δεν ήταν λειψυδρία αλλά εντελώς χαζοί εμείς δεν το καταλαβαίναμε, θα φέρει στα σπίτια μας άφθονο, φθηνό και υψηλής ποιότητας νερό;
Και δώσ’ του να ψάχνω και να μην βρίσκω…
Βρήκε η Κοβέσι, βέβαια, κι έστειλε τα συμπεράσματά της στη Βουλή ανήμερα πρωταπριλιά, σε μια χειρονομία (ή τρολιά, δεν κρίνω) υψηλού συμβολισμού.
Κι επάνω που υπολόγιζαν στην κυβέρνηση να περάσουν ένα μαγευτικό Πασχαλινό δεκαπενθήμερο (βλέπε και τις αλχημείες με την προ ημερησίας για τις υποκλοπές), τσουπ τους την έσκασε η Λάουρα και τους αναγκάζει χρονιάρες μέρες να επικοινωνούν με τις εταιρείες παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών (ή τον Γκρήνμπεργκ, δεν κρίνω) για να λάβουν οδηγίες πλοήγησης.
Κι έχεις και τον Ντίλιαν να επιμένει αμέτι μουχαμέτι ότι θα βγει και θα τα πει, ως άλλος Νταλάρας στο άσμα του Άκη Πάνου…
Ως εκ τούτου;
Ως εκ τούτου επειδή δεν είναι όλα τα κουνέλια σοκολατένια για να τα πνίγεις με σχετική ευκολία, εδώ υπάρχει ένα μπλέξιμο μεγάλο.
Και τα μπλεξίματα τα μεγάλα, μπορεί να σε πακετώσουν άσχημα και τα δυνατά σου ακόμη αν βάλεις.
Σκέψου, δηλαδή, το σκότεινο το Πασχαλινό δεκαπενθήμερο να σου προκύψει ένα τρίμηνο καλοκαιρινό διακοπές στη Μόρντορ;
Και αποφάσισε αν ήρθε η ώρα να πας σε εκλογές, με το σύνθημα “την κάθαρση εγώ την έκανα πρώτος”…