Μια διευκρίνιση πρώτα, για να μην παρεξηγιόμαστε:
Δεν θα πω ονόματα κυβερνητικών, γιατί δεν θέλω να πάει το θέμα επί του προσωπικού.
Κοστίζει σε κλικ, το ξέρω, γιατί ένα καλό μπιφ πάντα τραβάει την προσοχή, αλλά αυτή την ώρα που έχει πάει το μπρόκολο δυόμιση ευρώ και το μήλο της προκοπής τρία, αυτό που μας νοιάζει είναι οι καταστάσεις και όχι οι φάτσες. Για την ακρίβεια η κατάσταση της πορτοφόλας μας, που είναι πιο ανησυχητική και από εκείνη του νούμερο ένα Μετρό στην Ευρώπη. Καταλαβαινόμαστε ποιο εννοώ, πάρτυ έκαναν όλα τα σόσιαλ με τις ομορφιές του το Σαββατοκύριακο…
Και αφού το λύσαμε αυτό, πάμε παρακάτω. Πάμε στον Τζερόμ Κον, έναν άγνωστο σ’ εμάς αλλά σπουδαίο τύπο, που είχε αφιερώσει τη ζωή του στη διάσωση και διάδοση του έργου της Χάνα Άρεντ. Την τελευταία την ξέρουμε κι άμα δεν την ξέρουμε να πάμε να τη μάθουμε, πολύ χρήσιμη θα μας φανεί. Τέλος πάντων, ο εν λόγω Τζερόμ Κον απεβίωσε προ ημερών σε ηλικίας 93 ετών κι έτσι βρήκα την ευκαιρία να διαβάσω τη νεκρολογία του στους New York Times και να μάθω ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα. Να ξαναθυμηθώ επίσης κάτι που είχε πει η Άρεντ για την πληροφορία και την ελευθερία, ένα ρητό που ταίριαζε μια χαρά στον εικοστό αιώνα αλλά στον εικοστό πρώτο είναι ξεκάθαρα ταμάμ. Λα τα μινόρια:
“Όταν όλοι σου λένε ψέματα, δεν είναι πως τα πιστεύεις είναι πως σταματάς να πιστεύεις σε οτιδήποτε. Οπότε καταστρέφεται τόσο η ικανότητά σου να ενεργείς, όσο και η δυνατότητά σου να σκέφτεσαι και να κρίνεις. Και έτσι οι κυβερνήσεις καταφέρνουν να συντρίβουν τα πολιτικά σου δικαιώματα…”
Επί του πρακτέου όμως. Επί του πρακτέου και μιας και η Χάνα αναφερόταν σε παραμύθες, ορίστε τι δήλωσε γαλάζιο γκεσέμι από του βήματος της Βουλής στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό:
“Έχουμε πλήρη συνείδηση των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν τα ελληνικά νοικοκυριά, γι’ αυτό και παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις να τα ανακουφίσουμε.
Τολμούμε να αναμετρηθούμε με τις παθογένειες δεκαετιών. Δίνουμε τη μάχη, εντοπίζουμε λάθη και τα διορθώνουμε. Συνεχίζουμε με όραμα και σκληρή δουλειά. Γιατί προτιμούμε τον ανηφορικό δρόμο των πράξεων που διευρύνει τον εθνικό τρόπο και τον αναδιανέμει με δίκαιο τρόπο από τον κατήφορο των δήθεν εύκολων υποσχέσεων που υπονομεύει την εθνική οικονομία και δυναμιτίζει το μέλλον αδικώντας στην πράξη τους πολλούς”.
Πάμε, λοιπόν, να δούμε πως δίνεται η μάχη με περισσή αφοσίωση στον αγώνα εκ μέρους της κυβερνήσεως. Διαβάζω σε ένα ενδιαφέρον μονόστηλο από την προχθεσινή “δημοκρατία”:
“Ένα τεράστιο ποσό που αντιστοιχεί στον ΕΝΦΙΑ τεσσάρων ετών, έβγαλε από τα ταμεία του το Ελληνικό Δημόσιο για να αποπληρώσει πρόωρα δάνεια που είχαν ληφθεί κατά τη διάρκεια του πρώτου Μνημονίου. Σημειώνεται πως από αυτή τη διαδικασία το όφελος από την εξοικονόμηση τόκων για τη χώρα είναι σχετικά πολύ μικρό. Η συγκεκριμένη αποπληρωμή των 7,9 δις. ευρώ αφορά σε δόσεις τις οποίες θα πλήρωνε στην τριετία 2026-2028, ενώ για πρώτη φορά «έσπασε» ο κουμπαράς των ταμειακών διαθέσιμων, δηλαδή το «μαξιλάρι» των 15,7 δις. ευρώ που η χώρα είχε υποσχεθεί να μην «αγγίξει», προκειμένου να βγει από το Μνημόνιο το 2018”.
Είναι να γελάει κανείς που θα έλεγε ο συγχωρεμένος ο Συρίγος και θα συμφωνούσε εκατό τοις εκατό ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Από τη μία κατανοούμε το δράμα σας και θα σκιστούμε για να σας ανακουφίσουμε και από την άλλη πρόωρη αποπληρωμή δανείων α βολοντέ. Στη ζυγαριά ο ελληνικός λαός που βγαίνει στη λαϊκή λες και βγαίνει σε ναρκοπέδιο και οι επενδυτές που ανάβουν τα πούρα με τα πεντακοσάευρα. Κερδάνε οι δεύτεροι με κατεβασμένα τα χέρια, αλλά εσάς σας σερβίρουν ότι δεν μασάμε από κανένα θεό και κανένα διάολο.
Θέλετε να το πιστέψετε; Νέμα προμπλέμα.
Ετοιμαστείτε όμως για ατέλειωτα skype με τα παιδιά σας, που θα αποδράσουν στην άκρη του κόσμου για να γλυτώσουν από αυτό εδώ το φαιό νταμάρι…
Υ.Γ. 1: Να ρωτήσω και κάτι με το φτωχό μου το μυαλό:
Σε ποιο όραμα ακριβώς εντάσσεται η χθεσινή εξαγγελία ότι “παύουν οι παλαιότεροι περιορισμοί στην λειτουργία των Εταιρειών Παροχής Πιστώσεων, προκειμένου να υπάρξουν πιο πολλά δάνεια”; Στο όραμα του γερο-Λαδά;
Υ.Γ. 2: Επί τη ευκαιρία, μετά από τις χθεσινές, και τόσο μα τόσο φαντασμαγορικές, εξαγγελίες για τις τράπεζες, εμπνεύσθηκα και το άσμα των φετινών Χριστουγέννων:
Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο
έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας
όσα κι αν έχω δανεικά πια δε σου δίνω
να κάνεις βόλτες με το magic pass!
The post Κανείς δεν έχασε πουλώντας παραμύθια (ιδίως γαλάζια…) appeared first on Newpost.gr.