Μικρά και μεγαλύτερα καμπανάκια εξακολουθούν να ηχούν στο Μέγαρο Μαξίμου παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση με τον ανασχηματισμό της προηγούμενης εβδομάδας επιδίωξε να τραβήξει μία διαχωριστική γραμμή από τα γεγονότα του τελευταίου διμήνου που είχαν ως επίκεντρο τα Τέμπη. Γεγονότα που όμως, τραβούν την ίδια και πολιτικά και δημοσκοπικά προς τα κάτω. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ορκίστηκε κι εγκαταστάθηκε στην Ηρώδου του Αττικού, οι υπουργοί ανέλαβαν τα χαρτοφυλάκιά τους, ο αντιπρόεδρος μετακόμισε στα νέα του γραφεία και ο πρωθυπουργός επέλεξε την εξωστρέφεια προωθώντας προσωπικά τις προτεραιότητες κρίσιμων υπουργείων.
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα πράγματα μπήκαν σε μία σειρά. Εντούτοις, η κυβερνητική κάθοδος και οι καμπάνες που φθάνουν στο Μαξίμου δεν ηχούν καθόλου χαρμόσυνα. Η κυβέρνηση ζει ένα παρατεταμένο Πάσχα έπειτα από περίπου έξι χρόνια παραμονής στην ηγεσία. Και το χειρότερο για εκείνην: Η φθορά της αποτυπώνεται πλέον ξεκάθαρα στο πρόσωπο του πρωθυπουργού. Η τελευταία δημοσκόπηση της εταιρείας Metron Analysis αποτυπώνει ανάγλυφα αυτήν την ελεύθερη πτώση της εμπιστοσύνης που έχουν πλέον οι πολίτες προς το πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτοτάκη.
Σταθερά πια κάτω από τον “Κανένα” σχεδόν σε όλες τις μετρήσεις της κοινής γνώμης ο πρωθυπουργός συγκεντρώνει ένα ποσοστό 25% ως την καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, όμως αυτήν την φορά εμφανίζεται κι ένα δεύτερο πρόσωπο να διεκδικεί διψήφια ποσοστά, αυτό της Ζωής Κωνσταντοπούλου (12%). Κάτι που σημαίνει ότι όσοι θέλουν να επιβραβεύσουν την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας για τη μαχητικότητά της στα Τέμπη, παρά τη μονοθεματικότητά της και την ένδεια προγραμματικού λόγου, θα μπορούσαν να τη δουν και στη θέση του πρωθυπουργού. Αυτό είναι ένα στοιχείο που εμμέσως πλην σαφώς απαντά και στο ερώτημα εάν η άνοδος σ’ αυτό το κόμμα “ήρθε για να μείνει”.
Ανεξαρτήτως πάντως τού εάν η Πλεύση Ελευθερίας αρχίσει να παγιώνει τα ποσοστά της η όχι, τα προβλήματα για την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό παραμένουν. Είναι ενδεικτικό ότι οι αρνητικές γνώμες για τον Κυριάκο Μητσοτάκη καταγράφονται στο 73%, την ίδια ώρα που επίσης 73% είναι οι αρνητικές αξιολογήσεις των πολιτών για την κυβέρνηση. Άρα, οι πολίτες ταυτίζουν την κυβέρνηση αλλά και τις πολιτικές που εφαρμόζει με τον πρωθυπουργό θεωρώντας ότι έχει την πρωταρχική ευθύνη για τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε κυβερνητικό επίπεδο.
Άλλωστε το μοντέλο διακυβέρνησης είναι πρωθυπουργοκεντρικό κάτι που παρατήρησε στο συνέδριο του Κύκλου Ιδεών και ο Ευάγγελος Βενιζέλος σχολιάζοντας γενικώς πάντα ότι “ο πρωθυπουργός είναι το πρόσωπο, το σχήμα και το αξιακό σύστημα μιας κυβέρνησης”. Με βάση τα δεδομένα που έχει μπροστά της η κυβέρνηση θα εξακολουθήσει να επιμένει ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν το 2027, ενδεχομένως και γιατί δεν θα έχει άλλη επιλογή. Είναι ίσως από τις ελάχιστες φορές που μία κυβέρνηση, όπως αυτή της Νέας Δημοκρατίας, προαναγγέλλει απολύτως φανερά κοινωνικές παροχές και μάλιστα με ορίζοντα το Σεπτέμβριο του 2025 στο πλαίσιο των ανακοινώσεων της φετινής ΔΕΘ.
Ο κυβερνητικός ανασχηματισμός που τελικώς δεν επέφερε κάποια δημοσκοπική επιτυχία, ούτε κάποια επικοινωνιακή ισορροπία κατέδειξε ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν σχεδιάζει άμεσα εκλογές γιατί επιθυμεί να εξαντλήσει όλα τα μέσα που θα έχει στη διάθεσή του για να γυρίσει το χαρτί… Σ’ αυτήν την επιλογή βρίσκει αρωγό τις επιδόσεις της αντιπολίτευσης η οποία πληρώνει το κόστος κυρίως του κυβερνητικού της παρελθόντος αλλά και την αδυναμία της να προτάξει την εναλλακτική της πρόταση παρασυρόμενη από το κύμα της τοξικότητας που έχει κατακλύσει την πολιτική ζωή.
The post «Καμπανάκια στο Μαξίμου»: Η φθορά του Κυριάκου Μητσοτάκη και οι προκλήσεις για την κυβέρνηση appeared first on Newpost.gr.