Το 3-0 στη Σκωτία δεν ήταν απλώς μια μεγάλη ποδοσφαιρική νίκη. Ήταν ένα κοινωνικό και πολιτικό μήνυμα με φανέλα και πατημένα παπούτσια. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν έκανε… διαχείριση. Πίστεψε στους νέους, εμπιστεύτηκε το ταλέντο και δικαιώθηκε.
Σε μια χώρα που συχνά πνίγει τις δυνατότητές της στις ισορροπίες και τις παλιές «σειρές» – όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά και στη διοίκηση, στην εκπαίδευση, στην πολιτική – ήρθαν οι πιτσιρικάδες της Εθνικής να μας θυμίσουν πώς αλλάζει το παιχνίδι: με αξιοκρατία, με ρίσκο, με θάρρος να αφήσεις πίσω το παλιό.
Ο Καρέτσας στα 17 κάνει “ποδιά” στον Ρόμπερτσον. Ο Κωνσταντέλιας κουβαλάει την ομάδα στην πλάτη του. Ο Τζόλης, ο Μουζακίτης, ο Ζαφείρης δεν παίζουν απλώς – χτίζουν μια νέα ταυτότητα. Και την ώρα που το ελληνικό ποδόσφαιρο ακόμα μετράει ισορροπίες ανάμεσα σε «μεγάλες ομάδες», διαιτητές και σκιές από τις παράγκες και τους «παράγοντες» Κολομβίας, η Εθνική έδειξε έναν άλλον δρόμο: τον δρόμο της ουσίας και της καθαρότητας.
Αυτό που έκανε ο Γιοβάνοβιτς δεν είναι απλό και πρέπει οι φίλοι της Εθνικής να ανάψουν ένα κερί στον «άμπαλο» Αλαφούζο που τον έδιωξε από τον Παναθηναϊκό ανεβάζοντας στα κάγκελα τους φίλους. Είναι πολιτική πράξη με την ευρύτερη έννοια. Απέδειξε πως όταν δώσεις χώρο στους ικανούς – όχι στους πιο βολικούς – μπορείς να αλλάξεις επίπεδο. Και να κερδίσεις, και να εμπνεύσεις.
Το μήνυμα είναι σαφές:
Επένδυσε στους νέους. Όχι επειδή είναι νέοι. Αλλά επειδή είναι καλύτεροι. Άφησε πίσω τις σκουριασμένες ισορροπίες των «μεγάλων αμάδων» και παραγόντων.
Αυτό είναι το στοίχημα – όχι μόνο για την Εθνική, αλλά για όλη την Ελλάδα.
The post Η νίκη της Εθνικής, η νίκη του ταλέντου, η νίκη της… αλλαγής appeared first on Newpost.gr.