Η εξεταστική για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ υποτίθεται ότι συγκροτήθηκε για να φωτίσει σκοτεινές διαδρομές, να αποδώσει ευθύνες και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Αντ’ αυτού, εξελίσσεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό: η εξεταστική αυτή είναι οπερέτα και μάλιστα κακής ποιότητας. Μια παράσταση χωρίς σενάριο, χωρίς δραματουργία, χωρίς κάθαρση. Μόνο θόρυβος.
Αντί για έρευνα επί της ουσίας, βλέπουμε ένα θέατρο εντυπώσεων. Αντί για στοιχεία, ατάκες. Αντί για ερωτήσεις που σκάβουν σε μηχανισμούς, διαδικασίες και πολιτικές αποφάσεις, παρακολουθούμε ένα πανηγύρι αλληλοκατηγοριών, υπαινιγμών και άσχετων παρεκβάσεων. Το σκάνδαλο –που αφορά δημόσιο χρήμα, αγρότες, ευρωπαϊκούς κανόνες και κρατική επάρκεια– χάνεται πίσω από τη φασαρία.
Το αποτέλεσμα είναι διπλά προβληματικό. Πρώτον, δεν προκύπτει αλήθεια. Δεύτερον, απαξιώνεται και το ίδιο το εργαλείο της εξεταστικής επιτροπής. Όταν η Βουλή μετατρέπεται σε σκηνή επιθεώρησης, η Δημοκρατία πληρώνει το τίμημα. Κι αυτό δεν είναι λεπτομέρεια· είναι θεσμικό πρόβλημα.
Η εικόνα που εκπέμπεται είναι θλιβερή. Σαν να μην υπάρχει επίγνωση της σοβαρότητας της υπόθεσης. Σαν να μην καταλαβαίνουν ορισμένοι ότι δεν παίζουν για το χειροκρότημα του ακροατηρίου τους, αλλά για την αξιοπιστία των θεσμών. Έτσι, αντί να μιλάμε για κανόνες, ελέγχους, ευθύνες διοικήσεων και πολιτική εποπτεία, καταλήγουμε να συζητάμε για το περιτύλιγμα της γελοιοποίησης.
Και κάπου εδώ γεννιέται το αυτονόητο αίτημα: να τελειώνουμε με αυτόν τον εξευτελισμό. Να τελειώνουμε με τα υποκατάστατα πολιτικής, με τις εύκολες ατάκες και τις τηλεοπτικές πόζες. Να τελειώνουμε με τα καλσόν, τους φραπέδες, τους χασάπηδες και τον τζιτζή – σύμβολα μιας φθηνής λαϊκίστικης αφήγησης που κρύβει την ανικανότητα να γίνει σοβαρή δουλειά.
Διότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ανέκδοτο. Είναι υπόθεση που αφορά τη διαχείριση κοινοτικών πόρων, τη σχέση κράτους–αγροτών και τη στοιχειώδη διοικητική επάρκεια. Αν αυτά δεν μπορούν να εξεταστούν με σοβαρότητα, τότε η εξεταστική δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Η χώρα δεν έχει ανάγκη από άλλη μια κακή παράσταση. Έχει ανάγκη από θεσμική σοβαρότητα, από καθαρές απαντήσεις και από πολιτικό θάρρος. Όλα τα άλλα είναι απλώς φασαρία – και μάλιστα κουραστική.