Μπορεί η Νέα Δημοκρατία να μην βγήκε πολύτραυματισμένη από την χθεσινή προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή ωστόσο τα δύσκολα εξακολουθούν να είναι μπροστά της καθώς τις επόμενες εβδομάδες το κλίμα θα εξακολουθήσει να είναι βαρύ με το Συνέδριο του Μαΐου να αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα και με τον ίσκιο του ΟΠΕΚΕΠΕ, της υπόθεσης Λαζαρίδη και του ανθρώπινου δράματος του Γιώργου Μυλωνάκη να διαπερνά τη συγκυρία.
Η τοξικότητα ως πολιτικό πλαίσιο
Σε αυτό το πλαίσιο ο Παύλος Μαρινάκης μιλώντας το πρωί στον ΑΝΤ1 αναφέρθηκε στην τοξικότητα με αφορμή την τραγική περιπέτεια του Γιώργου Μυλωνάκη επιχειρώντας να συνδέσει το προσωπικό δράμα του στενού συνεργάτη του Πρωθυπουργού με ένα ευρύτερο αφήγημα περί «τοξικότητας», «δολοφονίας χαρακτήρων» και «νοσηρής μειοψηφίας». Η αναφορά στις εκφράσεις «ΝΔ βιαστές», «ΝΔ δολοφόνοι» και η μνεία σε Φάμελλο και Κωνσταντοπούλου υπηρετεί ακριβώς αυτή τη στρατηγική, την κατασκευή ενός ηθικού πλεονεκτήματος της κυβέρνησης απέναντι σε μια αντιπολίτευση που παρουσιάζεται ως υπεύθυνη για την απαξίωση του δημόσιου λόγου. Είναι μια γραμμή άμυνας που έχει και επιθετικό πρόσημο και που αναμένεται να επαναληφθεί συστηματικά ως απάντηση σε κάθε σκληρή κριτική που θα δεχθεί το Μέγαρο Μαξίμου τις επόμενες βδομάδες.
Η υπεράσπιση της Δικαιοσύνης ως ασπίδα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ
Το πιο πολιτικά κρίσιμο σημείο της συνέντευξης είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Μαρινάκης χειρίστηκε το ζήτημα ΟΠΕΚΕΠΕ και τις άρσεις ασυλίας. Η κατηγορηματική δήλωση ότι «ποτέ αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται να αμφισβητήσει τη Δικαιοσύνη» λειτουργεί ως θεσμική θωράκιση. Ταυτόχρονα όμως ο ίδιος έθεσε τρία ευθεία ερωτήματα για την απόκλιση μεταξύ διαρροών και επίσημης δικογραφίας, για τη «σαλαμοποίηση» και για τις ίδιες τις διαρροές. Πρόκειται για μια προσεκτική κίνηση ισορροπίας αφού η κυβέρνηση δεν συγκρούεται μετωπικά με την εισαγγελέα, αλλά αφήνει ανοιχτό το παράθυρο αμφισβήτησης της διαδικασίας. Η υπενθύμιση ότι οι 97 άρσεις ασυλίας από το 2019 «δεν είναι όλες στην ίδια βαρύτητα» και η επίκληση του τεκμηρίου αθωότητας προδιαγράφουν τη γραμμή υπεράσπισης των βουλευτών της ΝΔ που εμπλέκονται με αφορμή την συνεδρίαση της ολομέλειας στη Βουλή για την άρση ασυλίας των βουλευτών. Ούτε αποκήρυξη, ούτε ταύτιση αλλά υπομονετική αναμονή της δικαστικής κρίσης, με ταυτόχρονη πολιτική κάλυψη. Είναι η ίδια λογική που διέτρεξε και για τα όσα είπε για τον Άδωνι Γεωργιάδη. Ο κ.Μαρινάκης δήλωσε ότι «συμμερίζεται πολλά» από τα λεγόμενα του αντιπροέδρου, αλλά απέφυγε να τα υιοθετήσει πλήρως. Η απόσταση είναι μικρή αλλά ουσιαστική και αποκαλύπτει ότι το Μαξίμου παρακολουθεί με προσοχή την αυτονομημένη δημόσια παρουσία Γεωργιάδη, χωρίς να θέλει ούτε να τον αποδυναμώσει ούτε και να ευθυγραμμιστεί άκριτα μαζί του.
Η περίπτωση Λαζαρίδη: η σιωπηρή επιβίωση
Η φράση «δεν υπάρχει θέμα κλείνει τουλάχιστον προς το παρόν το ζήτημα της παραμονής του στην κυβέρνηση καθώς πολλοί εκτιμούν ότι ο κύριος Λαζαρίδης δεν θα μακροημερεύσει στην κυβέρνηση. Ο κ. Μαρινάκης επιχείρησε ένα διπλό κατασκευαστικό εγχείρημα να απενοχοποιήσει το περιστατικό πρόσληψης του 2004, μετατοπίζοντας την ευθύνη στις «υπηρεσίες», και ταυτόχρονα να υπενθυμίσει ότι ο Λαζαρίδης εξελέγη δύο φορές βουλευτής και επελέγη από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό για «κρίσιμο χαρτοφυλάκιο». Θέλησε να στείλει έτσι ένα μήνυμα και προς το εσωτερικό του κόμματος ότι το Μαξίμου δεν εγκαταλείπει εύκολα τα στελέχη της σε μια περίοδο που η ανασφάλεια μεταξύ βουλευτών που αντιμετωπίζουν δικαστικά ζητήματα είναι εμφανής.
Τι προδιαγράφεται
Η συνέντευξη Μαρινάκη προαναγγέλλει τέσσερις κινήσεις της κυβέρνησης τις επόμενες εβδομάδες: πρώτον, εντατικοποίηση του αφηγήματος περί τοξικότητας ως ομπρέλα υπεράσπισης έναντι κάθε κριτικής. Δεύτερον, προσεκτική διαχείριση του ΟΠΕΚΕΠΕ με σεβασμό στη Δικαιοσύνη αλλά και με υπόγεια αμφισβήτηση της διαδικασίας. Τρίτον, προστασία των εμπλεκομένων στελεχών υπό τον μανδύα του τεκμηρίου αθωότητας, χωρίς βιαστικές αποφάσεις αποπομπής. Τέταρτον, έμφαση στο «έργο» και στις «πολιτικές με αποτέλεσμα» ως πολιτική απάντηση σε ένα περιβάλλον που γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτικό. Το Μαξίμου, με λίγα λόγια, προετοιμάζει ένα Συνέδριο στο οποίο θα παρουσιαστεί ώς κυβέρνηση που στέκεται, αντέχει και παράγει σε πείσμα όσων, όπως λέει ο ίδιος ο εκπρόσωπος, «έχουν πιάσει πάτο».