Υπάρχει, φαίνεται, μια ιδιότυπη εκδοχή πολιτικής κινητικότητας που δεν υπακούει ούτε σε αρχές ούτε σε ιδεολογική συνέπεια, αλλά σε μια σχεδόν μεταφυσική ανάγκη εγγύτητας προς την εκάστοτε εξουσία. Ο κ. Φαραντούρης μοιάζει να ενσαρκώνει αυτό το φαινόμενο: όχι ως επιλογή συγκυριακή, αλλά ως στάση ζωής. Μετακινήσεις από χώρο σε χώρο, με ευκολία που θα ζήλευε και ο πιο έμπειρος ταχυδακτυλουργός, και κάθε φορά η ίδια σχεδόν τελετουργική προσήλωση στον ηγέτη — μια προσήλωση που δεν θυμίζει πολιτική κρίση, αλλά προσωπική λατρεία.
Και τότε το ερώτημα δεν είναι απλώς ηθικό· είναι υπαρξιακό: τι ακριβώς επιδιώκεται; Είναι η δημοσιότητα; Είναι η εγγύηση μιας θέσης, ενός μισθού, μιας παρουσίας στο προσκήνιο; Διότι, αν κρίνουμε από τα τυπικά προσόντα —σπουδές, διδασκαλία, επιστημονική επάρκεια— τίποτε από αυτά δεν φαίνεται να λείπει. Θα μπορούσε, κανείς να πει, να πορεύεται με αξιοπρέπεια στον χώρο που ο ίδιος έχει κατακτήσει. Και όμως, επιλέγει τον εύκολο δρόμο της πολιτικής προσκόλλησης.
Το πρόβλημα, βεβαίως, δεν είναι μόνο προσωπικό. Είναι βαθύτατα κοινωνικό. Διότι τέτοιες συμπεριφορές δεν ευδοκιμούν εν κενώ· βρίσκουν απήχηση σε ένα εκλογικό σώμα που είτε αδιαφορεί για τη συνέπεια είτε την έχει ήδη αποκηρύξει ως αξία. Και έτσι, η πολιτική μετατρέπεται σε σκηνή όπου η μεταπήδηση δεν προκαλεί αποδοκιμασία, αλλά περνά σχεδόν απαρατήρητη.
Και μένει τελικά μια πικρή απορία: πόσο εύκολα μπορεί κανείς να ανταλλάξει την προσωπική του διαδρομή, τις σχέσεις του, το κοινωνικό του περιβάλλον, ακόμη και την ευθύνη απέναντι στους οικείους του, με την πρόσκαιρη λάμψη της εξουσίας; Διότι, στο τέλος, δεν κρίνεται μόνο ο πολιτικός. Κρίνεται και η κοινωνία που τον ανέχεται — ή τον επιβραβεύει.