Ακόμη θυμάμαι τον πατέρα μου να γαμοσταυρίζει.
Να κατεβάζει καντήλια γιατί στο ψωμί το άσπρο κάτασπρο, το πολυτελείας είχε ανακαλύψει ποντικοκούραδα.
Και να παίρνει το δρόμο ακολούθως ως το φούρνο της γειτονιάς για να πλακωθεί με τον φούρναρη (μην ανοίξω τώρα το στόμα μου, θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι) κι ο φούρναρης να του λέει με πλατύ χαμόγελο “έλα μωρέ Αρχοντή, αφού ξέρεις ότι φτιάχνω σταφιδόψωμα και πέφτουν κομμάτια απ’ τις σταφιδούλες στα καρβέλια”.
Δυο μέτρα ο τύπος, ένα εξηντακάτι ο μπαμπάς λόγω κατοχής, που να κάτσει να πλακωθεί;
Του γύρναγε την πλάτη κι έφευγε βρίζοντας από μέσα του…
Σκηνές από μια άλλη εποχή, που δεν αποκλείεται να τις ξαναζήσουμε λίαν συντόμως.
Πόλεμος γαρ και νταξ δεν θα περάσει απ’ το τραπέζι μας το περιβόητο “σκουπιδόψωμο” αλλά έχω την εντύπωση ότι τη βιταμίνα και το ιχνοστοιχείο θα τα ψάχνουμε με το ντουφέκι.
Αυτά είναι τα μπαντ νιούζ, που γίνονται ήβεν γουόρς αν σκεφτεί κανείς την ανάπτυξη των παιδιών και πόσο κατά διαόλου θα πάει παρέα με το μεταβολισμό τους.
Τα γκουντ νιούζ, από την άλλη, είναι ότι παιδιά δεν έχουμε…
Μαύρο χιούμορ και πικρό, το γνωρίζω.
Και πως αλλιώς να αντιμετωπίσεις την καταιγίδα της ακρίβειας, με καταγραμμένη αύξηση +4,2 % στα τρόφιμα τον περασμένο Ιανουάριο και +4,6 % τον περασμένο Φεβρουάριο;
Με τον Μάρτιο να παραμονεύει στη γωνία, λυμένο το ζωνάρι σαν κουτσαβάκι του παλιού καιρού, έρχεται μίνιμουμ ένα ακόμη ταληράκι ανόδου στα τρόφιμα.
Το οποίο το βλέπει ο κόπανος της τάξης που δεν μπορούσε να λύσει ούτε πρωτοβάθμια εξίσωση και πετάει το γνωστό “σιγά μωρέ και οι μισθοί αυξήθηκαν”.
Ορθόν, να μην κάνουμε τους χαζούς τώρα, μόνο που η αύξηση η μία δεν συγκρίνεται με την αύξηση την άλλη.
Το πέντε, το οκτώ, το δέκα τοις εκατό που αυξήθηκαν οι μισθοί είναι ένα τίποτα μπροστά στο είκοσι, στο τριάντα, στο πενήντα τοις εκατό που αυξήθηκαν οι τιμές των τροφίμων.
Οι οποίες πλέον θα εκτοξευθούν στα ύψη, ενώ τις αποδοχές των εργαζομένων ειλικρινά δεν τις βλέπω να απογειώνονται.
Πρέπει να σκεφτούμε και τον εργοδότη γκαντάμιτ, υποφέρει απ’ τον πόλεμο πιο πολύ απ’ όλους μας…
Οπότε, τι;
Οπότε ετοιμάζεται μελέτη απ’ αυτό το καινούριο το Ινστιτούτο Αντιμετώπισης της Ακρίβειας (ή όπως δγιάλο το λένε), που θα εξηγήσει πως μας ρουφάνε το αίμα με το μπουρί της σόμπας οι κερδοσκόποι παρά τις άοκνες προσπάθειες της κυβερνήσεως.
Αξιέπαινη προσπάθεια το ομολογώ, τα πάνω κάτω θα φέρει στην αγορά και θα καθίσει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.
Μ’ ένα μικρό θεματάκι:
Το νωρίτερο που θα είναι έτοιμη η μελέτη αυτή, θα είναι τα τέλη του 2026!
Μάλιστα, καλά το διαβάσατε, δεν σας βάρεσε πρόωρα η πρεσβυωπία:
Πριν τα τέλη του 2026, δεν θα μάθουμε τίποτε απολύτως για το πως μας δουλεύουν.
Κι ως τότε;
Ως τότε μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι και υπερήφανες για την νέα πρωτοβουλία της κυβερνησάρας, που θα υποχρεώσει τις βιομηχανίες τροφίμων να αποκαλύπτουν μέσω στίκερ το σρινκφλέσιο!
Το κολπάκι, δηλαδή, να βάζουν μικρότερη ποσότητα προϊόντος στην νορμάλ συσκευασία και να το προσφέρουν στον καταναλωτή στην ίδια τιμή.
Λες και είμαστε τόσο χάπατα ώστε δεν το είχαμε πάρει διόλου χαμπάρι, ενώ βράζουν τα σόσιαλ με τη συγκεκριμένη πρακτική, εδώ και κάνα δυο χρόνια.
Βράζουν και κοχλάζουν και φύλλο δεν κουνιέται.
Σαν τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου έχουμε καταλήξει όλοι και όλες, που το ήξερε το δίκιο του.
Αλλά που να το βρει;