ΟΚ, το ομολογώ, η ιδέα του σημερινού είναι κλεμμένη από ένα άρθρο της Κέιτλιν Μοράν στους Times του Λονδίνου. Μόνο η ιδέα όμως, δεν υπάρχει περίπτωση ο ρεπόρτερ Ξανθάκης να σημειώσει ότι τον ανακούφισε ο Τζέρεμι Κλάρκσον και τον τσίτωσε το τυρί με γεύση επσρέσσο. Νο γουέη, έχουμε άλλωστε ένα σωρό δικά μας καϊνάρια και φαινόμενα για να γεμίσουμε όχι σελίδες αλλά εγκυκλοπαίδειες ολόκληρες. Θα το επιχειρήσω σε μια άλλη ζωή, όταν θα παριστάνω ότι θα γράφω εγώ και θα τα γράφει όλα η Τεχνητή Νοημοσύνη, ως τότε, ωστόσο, ορίστε με το χέρι στην καρδιά τα έξι πράγματα που με ανακούφισαν και με τσίτωσαν το 2024:
Πήρε τέλος το μαρτύριο του ΣΥΡΙΖΑ
Αν εξαιρέσει κανείς τα μισθαρνά τρολάκια, δεν υπήρχε ούτε ένας Έλληνας πολίτης που να διασκέδαζε σφόδρα με το κλωτσομπουνίδι, το αγκωνίδι, το κουτουλίδι στον ΣΥΡΙΖΑ. Νταξ, μπορεί στην αρχή να το γλεντάγανε οι δεξιοί και οι πασόκοι, όταν όμως χάθηκε κάθε μέτρο και πήγε περίπατο κάθε αιδώς, ακόμη και οι ακροκεντρώοι άρχισαν να αισθάνονται κάπως άβολα. Είναι αυτό το φήλινγκ ότι η συμφορά στο σπίτι του διπλανού μπορεί να χτυπήσει και τη δική σου πόρτα, που δεν σε αφήνει να κλείσεις μάτι αβασάνιστα…
Ψόφησε το παραμύθι της kinder, gentler δεξιάς
Ο πρώτος που το είχε πουλήσει το φούμαρο ότι θα ήταν πιο φιλικός και πιο ανθρώπινος από τον προκάτοχό του ήταν ο πρόεδρος Μπους ο πρεσβύτερος. Το αγοράσαμε κι εδώ από τη γαλαζοπράσινη συμμαχία του Μαξίμου, το αγοράσαμε δυο φορές. Ώσπου κατανόησε και το τελευταίο γίδι ότι ο μισθός όντως τελειώνει στις δεκαπέντε του μηνός, βαριά στις είκοσι. Και σκίστηκε το παραπέτασμα!
Δεν έσκασε μύτη καμιά καινούρια πανδημία.
Ο καθένας ό,τι έχει, αυτό πουλάει. Τα χασαπάκια πουλάνε κοψίδια, οι μαντράδες πουλάνε μεταχειρισμένα τουτού, οι δημοσιογράφοι πουλάνε αίμα, σπέρμα και (ναι, ξανά!) στέμμα και οι επιδημιολόγοι πουλάνε πανδημίες. Αν δεν ήξερε κανείς πόσο πολύ πιστεύουν στο Θεό του ελέους, θα νόμιζε ότι παρακαλάνε κιόλας να μας βαρέσει κάνας φρέσκος ιός τύπου κόβιντ…
Συνεχίστηκε η λωτοφαγία για τα Τέμπη και τον Ντάνιελ
Αν πιστέψουμε την Γουικιπίντια, η λωτοφαγίτιδα νήσος ταυτίζεται με εκείνη στον Κόλπο της Σύρτης στο μυχό όπου βρίσκεται η σημερινή νήσος Ζέρμπα ή Τζέρμπα, που
διοικητικά ανήκει στην Τυνησία. Καμία σχέση λέω εγώ, εδώ είναι η πατρίδα των Λωτοφάγων, εδώ όπου σχεδόν δυο χρόνια μετά απ’ τα εγκλήματα των Τεμπών και του Ντάνιελ, κάθεται ακόμη καναπέ ο κόσμος, με ανοιχτό το στόμα και ζωγραφισμένη στη μάπα την έκφραση “κοίτα να δεις τι γίνεται ρε παιδάκι μου”.
Κορυφώθηκε η αχρηστία του Μακρόν και του Σολτς
Μια φορά κι έναν καιρό τον γαλλογερμανικό άξονα τον κουμαντάρανε προσωπικότητες υψηλού βεληνεκούς σαν τον Αντενάουερ, τον Ντε Γκωλ, τον Μιτεράν, την Μέρκελ. Δεν ήταν νερά για πρόσφορα και δεν είχαν στο νου τους τα συμφέροντα της εργατιάς, αλλά ούτε μουρόχαβλους ούτε φανφαρόνους μπορούσες να τους αποκαλέσεις. Σε αντίθεση με τους επιγόνους τους!
Ταβάνιασε η μανία με το Οζέμπικ
Είμαι τις προάλλες Κολωνάκι, περιμένω έναν κολλητό να πιούμε καφέ, έρχεται με μισή ώρα καθυστέρηση, κατακίτρινος.
“Τι έγινε, τι έπαθες;”, εγώ.
“Να μωρέ, δεν κοιμήθηκα καλά, παίρνω Οζέμπικ και κάπως…”, αυτός.
“Άσε ρε”, εγώ, “δεν κάνει τέτοια, το ξέρω”.
“Ε, χτύπησα κι ένα κοντοσούβλι κατά τις έντεκα!”, αυτός.
Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα και θα αισθανθείς μέσα σου να λαχταρίζει κάθε είδος μεγαλείου, που θα έλεγε και ο ποιητής…
The post Έξι πράγματα που με ανακούφισαν και με τσίτωσαν το 2024 appeared first on Newpost.gr.