Είναι όπως στο τραγούδι απ’ το “Happy Day”, την ταινία, που το τραγούδησε ο Μενιδιάτης.
Τον θυμάμαι τον στίχο, έτσι πάει:
“Όμως τούτη η θητεία, δε σταματάει πουθενά”.
Το αυτό και με τις μνήμες του εμφυλίου.
Μοιάζει σαν να έχουν περάσει ογδόντα ώρες και όχι ογδόντα χρόνια από τότε που βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας και γίναμε άπαξ και δια παντός μπανανιστάν δίχως μπανάνες, μοιάζει σαν να ξεκίνησαν μόλις χτες οι ανταλλαγές πυρών, μοιάζει σαν να ρέει εδώ και τώρα το αίμα ποτάμι στις αυλές μας, να σφάζει αδερφός τον αδερφό και γονείς τα παιδιά τους.
Ναι, ναι, το ξέρω, εκλογές πλησιάζουν, μπορεί να είναι και παραδίπλα στη γωνία, πολλά ακούγονται, πολλά λέγονται, πολλά γράφονται, αν και το συγκεκριμένο παιχνίδι ο Κυριάκος το παίζει καλύτερα απ’ όλους και τα χαρτιά του τα κρατάει κλειστά και σφαλισμένα, όχι τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που του κατέβαινε μια σένια ιδέα του Αλέξη και ώσπου να πάρει τη Μπέτυ τηλέφωνο να της πει “αγάπη μου κάτσε να δεις πως θα τους χορέψω στο ταψί”, το ξέρανε ήδη όλη η Κουμουνδούρου, όλοι οι δημοσιογράφοι, όλοι οι απέναντι κομματικοί μηχανισμοί και είχε προλάβει κι ο Πολάκης να ποστάρει εμπρηστική τοποθέτηση, μην τύχει και απομακρύνονταν από πάνω του οι προβολείς της δημοσιότητας.
Ο Κυριάκος, πάλι, τα ‘χει λύσει αυτά προ πολλού.
Αλλά νταξ, αφήνει και λίγο λάσκα τα γκεσέμια των στελεχών, να πούνε μια κουβέντα παραπάνω, άνθρωποι είναι, κάπως πρέπει να ξεχαρμανιάσουν.
Γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι άμα τους κόψεις κάθε πρωτοβουλία, μπορεί να σκάσουν πέντε το πρωί στην πλατεία Εξαρχείων και να γυρνάνε παντελονάτα βίντεο, τύπου φέρτε των εχθρών τα φουσάτα να τα σκίσω.
Το θες;
Δεν το θες!
Σόρυ, δηλαδή, δεν είναι πολύ καλύτερα να πηγαίνει ο υπουργός σε κομματική εκδήλωση και να τα χώνει στην Αριστερά και να πέφτει χειροκρότημα κλάπα κλάπα από κάτω, γεια σου λεβέντη μας, γειά σου σταυραϊτέ μας, γειά σου αρχιτσέλιγκα των απανταχού πατριωτικών συνειδήσεων, πάρε μας μαζί σου, όξω τα κουμμούνια και τα κονσερβοκούτια;
Τριτοτέταρτο το θέαμα, δε λέω, αλλά πρώτης τάξεως rage bait, το ποστάρανε οι γνωστοί λογαριασμοί ανά τα σόσιαλ, ξεσηκώθηκαν οι προοδευτικές ψυχές, έγινε θόρυβος, έγινε φασαρία, έγινε νταβαντούρι, μάτσο τα κλικζ και τα βγιούζ, αποστολή εξετελέσθη, ξεχνάμε για μερικές μέρες ότι επί υπουργίας του συγκεκριμένου ανδρός τετραπλασιάστηκαν οι μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές στην Κρήτη, ενώ μας πούλαγε παραμύθα ότι μηδενίστηκαν, τέρμα και τελείωσε, άντε και αντίο, θα σε δω στο πλοίο.
Και στη συνέχεια;
Στη συνέχεια πήγε το ΚΚΕ στο Λιτόχωρο, έκανε μια εκδήλωση σχετικώς πριβέ, δίχως να πουλήσει μούρη στα δελτία και στα πρωινάδικα, εξερράγη η υπουργική Καραμούζα σε φάση “Οὐκ ἐᾷ με καθεύδειν τὸ τοῦ Πλεύριτος τρόπαιον”, άρχισε με τη σειρά της το εμφυλιοπολεμικό τροπάριο.
Ντούρου ντούρου τη φλογέρα, όλη μέρα, μας τα ζάλισες πατέρα…
Και θα είχε μια σχετική πλάκα αυτή η σκυταλοδρομία του rage bait, αν μιλάγαμε, ας πούμε, για κάνα ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού.
Εδώ, όμως, μιλάμε για νεκρούς.
Μιλάμε για εκτελεσμένους και φυλακισμένους.
Μιλάμε για θρήνο και οδυρμό και φόβο και τρόμο και καταπίεση.
Στη δική μου οικογένεια που τα ζήσαμε από πρώτο χέρι, προτιμούσαμε τη σιγή.
Δεν ξεχνάγαμε, δεν συγχωρούσαμε.
Προσπαθούσαμε, ωστόσο, να κοιτάμε προς τα εμπρός, μπας και καταφέρουμε να χτίσουμε ένα μέλλον έξω και μακριά από τη λύσσα της εμφύλιας σύγκρουσης.
Σε αντίθεση με τα κάθε είδους γελάδια, που νομίζουν ότι θα τους δικαιώσει εκλογικώς το ατένσιο οικόνομι…