Είναι απ’ αυτά τα πράγματα που πρώτα τα αισθάνεσαι κι ύστερα τα βλέπεις.
Είναι απ’ αυτά τα πράγματα που πρώτα τα οσμίζεσαι και ύστερα σε αγγίζουν.
Είναι απ’ αυτά τα πράγματα που πρώτα σε πιάνουν τα βάιμπς και ύστερα σε πιάνει τρόμος.
Είναι αυτή η διάχυτη τρέλα, η διάχυτη ζούρλια, η διάχυτη παράνοια στην Ελλάδα 2.0, που όσο και να θέλεις δεν μπορείς να τις αγνοήσεις.
Αδύνατον είναι γιατί κάποια στιγμή θα έρθουν και θα σε φιλήσουν στο στόμα με γλώσσες. Για να σου σπάσουν κατόπιν τα δόντια, σε μια μοναδική επίδειξη παραφροσύνης, από εκείνες που καμιά φορά χαρακώνουν μια ζωή ολόκληρη.
Ρεπόρτερ ων ο Ξανθάκης κάτι είχε καταλάβει εδώ και καιρό, ότι όλα όσα βλέπουμε και βιώνουμε στον καθημερινό μας περίγυρο δεν είναι μόνο οργή, δεν είναι μόνο θυμός, δεν μόνο αγανάκτηση. Είναι και η απώλεια ελέγχου, στιγμιαία ή διαρκής που καταλήγει σε επεισόδια κάτι παραπάνω από τραγελαφικά. Σε καταστάσεις πέρα από κάθε λογική και ισορροπία, διαρκώς αυξανόμενες και επιδεινούμενες. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά, οι ραφές σκίζονται, το τέρας σήκωσε κεφάλι και δεν χρειάζεται να είσαι ο Γουίλιαμ Μπάτλερ Γιέητς για να το αντιληφθείς. Αρκεί να μην έχεις καταληφθεί κι εσύ από τη μούρλα που ταλανίζει πλέον το έθνος ολόκληρο…
Το συζητάω με φίλους και φίλες αρκετά, όλοι τους με όλες τους έχουν να μου προσφέρουν συγκεκριμένα παραδείγματα. Ένα επεισόδιο εδώ, ένας καυγάς εκεί, ένα ουρλιαχτό παραπέρα, απώλεια στήριξης που λένε και στο αεροπορίο, πάει περίπατο η σταθερότης. Είναι φανερό πια, είναι ηλίου φαεινότερον, ως και τα δελτία ειδήσεων θα το καταλάβουν κάποια στιγμή και θα αμολύσουν τους γενναίους ματσουκοφόρους τους για αυτοσχέδια γκάλοπ σε καφενεία και λαϊκές αγορές. Για να γυρίσουν πίσω, ως συνήθως, με σαχλαμαρίτσες που παρακαλάνε οι διευθυντές ειδήσεων μπας και γίνουν βάιραλ στο διαδίκτυο…
Εν τω μεταξύ, με παίρνει τηλέφωνο αντιπροχτές η φίλη μου η Βάσω (ας την πούμε Βάσω), που την ξέρω από το Φυσικό, εξαίρετη εκπαιδευτικός, διευθύντρια σε Λύκειο, με δυο κορίτσια που τα μεγάλωσε μόνη της και της βγήκανε διαμάντια. Νορμάλ άνθρωπος σαν να λέμε αν εξαιρέσεις τα παράσημα της ζωής, αλλά πες ότι δεν τα υπολογίζεις στην εξίσωση. Με παίρνει τηλέφωνο η Βάσω να πούμε τα δικά μας τα αριστερά (ζόρια, ατελείωτα…) και κάποια στιγμή με ρωτάει:
– Ρε Χρήστο, τι γίνεται στον κόσμο; Το ‘χει ο ένας πιο χαμένο απ’ τον άλλον!
– Το είδες κι εσύ, τη ρωτάω με τη σειρά μου.
– Κάθε μέρα, μου απαντάει και αρχίζει να μου παραθέτει όχι και τόσο εύοσμες ιστορίες.
Να τις γράψω εδώ δε γίνεται, είμαστε οικογενειακή ιστοσελίδα, μπορώ όμως να σημειώσω ότι κάπως σκιάχτηκα που και ένας άνθρωπος απολύτως έξω από τη δημοσιογραφική κατάρα συμμερίστηκε τις αγωνίες μου και αμέσως πήρα τηλέφωνο τον φίλο μου τον Βαγγέλη (ας τον πούμε Βαγγέλη), που είναι μάχιμος και μπαρουτοκαπνισμένος ψυχίατρος. Και του τα είπα…
Για να μου απαντήσει ο Βαγγέλης ότι ισχύουν όσα έχω παρατηρήσει εμπειρικώς, ότι τα έχει ανιχνεύσει και ο ίδιος και ότι έχουμε πλήθος από «απρόσφορες και μη προσαρμοστικές αντιδράσεις».
Το άκουσα εγώ, τον έβρισα (είναι καταυλακιώτης ο Βαγγέλης, δεν παρεξηγιέται), του είπα «μίλα ελληνικά ρε μαλάκα», μίλησε:
«Άκου Χρήστο», μου είπε, «έχουν όντως διογκωθεί η τρέλα και η παράνοια γιατί από τη μία θερίζει η ανασφάλεια για το μέλλον και από την άλλη οι άνθρωποι δεν έχουν σηματωρούς και σταθερές για ν’ απαγκιάσουν. Δεν είναι η πενία, πρόσεχε, είναι η ανασφάλεια που τους οδηγεί εκεί. Είναι ένας βαθύτερος υπαρξιακός φόβος και γι’ αυτό αντιδρούν έτσι. Δεν μεσολαβεί η λογική, οπότε συμπεριφέρονται όπως ένα ζώο που κινδυνεύει»!
ο.ε.δ.
The post Ελλάδα 2.0: Στην τροχιά της τρέλας… appeared first on Newpost.gr.