Το Newpost παρουσιάζει την έρευνα της GOOD AFFAIRS που σύμφωνα με τον Γιώργο Τράπαλη –Αναλυτή Δεδομένων, Πολιτικό Αναλυτή- Founder και Owner της εταιρείας: « Η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα η οποία αποτελούσε μέρος του δυτικού κόσμου αλλά πάντα κρυφοκοιταγε και στην Ανατολή. Μεσογειακή, Βαλκάνια, Ευρωπαία. Αγροτική μα και τουριστικός προορισμός. Αν ειχε ένα κύριο χαρακτηριστικό είναι πως πάντα κατάφερνε να επιβιώνει και να επέλεγει σωστά τους συμμάχους της.
Στην προηγούμενη δεκαετία είχε παρατηρηθεί μια εικόνα κοινωνικής έκρηξης και αιφνίδιας πολιτικής μεταστροφής η οποία παγιώθηκε με τα χρόνια. Σήμερα παρατηρούμε μια συσσωρευτική εικόνα μιας κοινωνίας που, χρόνο με τον χρόνο, μετακινείται από τη βεβαιότητα προς την ανασφάλεια και από τις μεγάλες αφηγήσεις προς την ανάγκη ανθεκτικότητας και επιβίωσης.
Η μετατόπιση των ταυτοτήτων είναι ενδεικτική. Σε σχέση με πέρσι, η ελληνική ιθαγένεια παραμένει μεν ισχυρή, αλλά υποχωρεί αισθητά ως μοναδικός άξονας αυτοπροσδιορισμού. Αντίθετα, ενισχύονται σταθερά η κοινωνική ομάδα και η ιδεολογική τοποθέτηση. Η αλλαγή αυτή καταγράφεται σταδιακά και αποτυπώνει μια κοινωνία η οποία αναζητά πιο βιωματικές αναφορές.
Ιδιαίτερα η άνοδος της κοινωνικής ομάδας ως πρωτεύουσας ταυτότητας για ένα σημαντικό κομμάτι των ερωτηθέντων αποκτά μεγαλύτερο βάρος όταν διαβαστεί σε βάθος χρόνου κυρίαρχα λόγω της συνεχιζόμενης κοινωνικής πίεσης. Από πέρσι έως σήμερα, ολοένα και περισσότεροι πολίτες δηλώνουν ότι τους εκφράζει η θέση τους εντός κοινωνικού γίγνεσθαι. Τους ενώνει κοινά η εργασία, η οικονομική επισφάλεια, η γενιά και τα προβλήματα της καθημερινότητας. Πρόκειται για μια σαφή ένδειξη ότι η ανασφάλεια παγιώνεται.
Ανάλογη είναι και η εξέλιξη της ιδεολογικής τοποθέτησης η οποία πλέον είναι αρκετά κοντά με την ελληνική ιθαγένεια σε σχέση με την περσινή μέτρηση. Αυτό το εύρημα έχει διττή διάσταση. Το θετικό είναι πως δείχνει ότι η κοινωνία δεν έχει παραιτηθεί από την πολιτική σκέψη. Ωστόσο, η περιοδική καταγραφή αποκαλύπτει και κάτι ακόμη. Η ιδεολογική ενίσχυση δεν οδηγεί σε σύγκλιση, αλλά συχνά σε περιχαράκωση, κυρίως στα κόμματα αριστερότερα της Νέας Δημοκρατίας. Η ιδεολογία λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο διαφοροποίησης από όμορους χώρους παρά ως βάση σύνθεσης. Αυτή η ανάγνωση μπορεί να μας αποκρυπτογραφήσει και τους λόγους για τους οποίους ο χώρος της προοδευτικής παράταξης είναι πολυτεμαχισμένος και δεν μπορεί να ενωθεί υπό τις παρούσες συνθήκες και ηγεσίες.
Ακριβώς για αυτόν τον λόγο η προσδοκία διακυβέρνησης παραμένει συγκεντρωμένη στον χώρο της κεντροδεξιάς και της δεξιάς μιας και η παγίωση της ιδεολογικής συντηρητικής κυριαρχίας φαίνεται να γίνεται πράξη την στιγμή κατά την οποία η αριστερά εξακολουθεί να μην αποτελεί κυβερνητική λύση.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η γεωπολιτική εικόνα όταν διαβαστεί συγκριτικά. Η ενίσχυση του Ισραήλ και της Γαλλίας αποτελεί μια φυσική συνέχεια μια παγκόσμιας τάσης. Η σταδιακή πτώση της Αμερικής και της Ρωσίας αποτυπώνει μια διαρκή απομάκρυνση από τις υπερδυνάμεις, οι οποίες χρόνο με τον χρόνο παράγουν περισσότερη ανασφάλεια παρά σταθερότητα. Υπό αυτό το πρίσμα το Ισραήλ και η Γαλλία δεν λειτουργούν μόνο ως γεωπολιτικές αναφορές, αλλά και ως σύμβολα ασφάλειας για την χώρα μας σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και πιο επικίνδυνος. Βέβαια η παγιώση της Ρωσία σε υψηλά ποσοστά σχεδόν σε όλα τα κόμματα, εκτός ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αποτελεί ένα σταθερό εύρημα. Η Ρωσία φαίνεται να λειτουργεί ως εναλλακτικό σημείο αναφοράς σε ετερόκλητα ακροατήρια, από την Ελληνική Λύση μέχρι την Πλεύση Ελευθερίας, περισσότερο ως σύμβολο αντισυστημικής στάσης παρά ως συνεκτική γεωπολιτική επιλογή. Τέλος η κατάρρευση της Γερμανίας, η οποία πλέον δεν αποτελεί ένα οικονομικό πρότυπο ούτε και λειτουργεί ως ευρωπαικό βαρόμτετρο αλλά και η σχεδόν πλήρης αδιαφορία για τη Μεγάλη Βρετανία έρχεται να συμπληρώσει αυτή την εικόνα ιστορικής αποσύνδεσης.
Ως αποτέλεσμα της προηγούμενης κάρτας , η απόρριψη της στρατιωτικής εμπλοκής στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι οριζόντια, καθολική και αναμενομενη. Μόνο τα φιλοευρωπαικά κόμματα βλέπουν σχετικά πιο θετικά αυτό το γεγονός αλλά και πάλι με σαφή μειοψηφική τάση. Σε σύγκριση με την περσινή μέτρηση, η επιφυλακτικότητα παγιώνεται και αποκτά διακομματικό χαρακτήρα. Οι Έλληνες ανήκουν στην Ευρώπη αλλά δεν θα πεθανουν και για αυτή. Πόσο δε μάλλον όταν χρέωνουν πολλά από τα δεινα της περασμενης δεκαετίας στην γενικότερη στάση της απέναντι στη χώρα μας.
Η κάρτα των τομέων ενδυνάμωσης λειτουργεί ως σύνθεση όλων των παραπάνω. Η σταθερή άνοδος της Γεωργίας, της Παιδείας και της Δικαιοσύνης μας θυμίζει αίτηματα του παρελθόντος. Αν κάνουμε μια βαθύτερη ανάγνωση μπορούμε ακόμη και να ψυχανεμιστουμε την επαναφορά με σύγχρονους όρους του συνθήματος Ψωμί Παιδεία Ελευθερία, αυτή τη φορά σε ένα αμιγώς δημοκρατικό πλαίσιο.
Σε βάθος χρόνου η κοινωνία δεν αλλάζει απότομα, αλλά μετακινείται σταθερά. Σαν ένα μωσσαϊκό φωτογραφιών που αν βρουν την σωστή σειρά θα αποτελέσουν ένα αρμονικό βίντεο. Απλά ακόμη η «ταινία» είναι θολή και αυτό είναι αποτέλεσμα της καθολικής ανάγκης για ασφάλεια και επιβίωση. Δυό λέξεις οι οποίες αποτελουν τη βάση για την εξασφάλιση τη κοινωνικής ελευθερίας»
Ολόκληρη η δημοσκόπηση