Υπήρχε κάποτε μια εποχή – ακούγεται σχεδόν μυθολογική σήμερα – που η αλλαγή κόμματος ισοδυναμούσε με ρήξη. Με κόστος. Με εξορία. Σήμαινε ότι έκαιγες γέφυρες, ότι έσπαγες βιογραφίες, ότι αναλάμβανες την ευθύνη μιας διάψευσης.
Σήμερα δεν σημαίνει τίποτε.
Είναι μια απλή μετακόμιση.
Σαν να αλλάζεις πάροχο ρεύματος.
Χωρίς ιδεολογικό δράμα. Χωρίς ντροπή. Χωρίς μνήμη.
Έτσι γεννήθηκε η συνομοταξία των «σκηνιτών». Των Βεδουίνων της πολιτικής. Ανθρώπων που δεν κατοικούν σε ιδέες — απλώς τις νοικιάζουν προσωρινά. Στήνουν σκηνή όπου φυσά ο άνεμος της επόμενης ευκαιρίας.
Και η εποχή μας έχει, δυστυχώς, τους δικούς της αρχηγούς.
Πρώτος στη λίστα ο Γιώργος Σιακαντάρης.
Ο άνθρωπος που διορίστηκε από τον Αλέξη Τσίπρα για να σχεδιάσει – λέει -τη «σύγκλιση» Σοσιαλδημοκρατίας, Ριζοσπαστικής Αριστεράς και Οικολογίας. Μεγάλες λέξεις. Θεωρητικά σχήματα. Ευρωπαϊκές φαντασιώσεις.
Μόνο που η διαδρομή του ίδιου διαψεύδει τη ρητορική.
Σημιτικός σοσιαλδημοκράτης, αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέχρι χθες, στέλεχος του ΠΑΣΟΚικού κατεστημένου, περαστικός από τη Δημοκρατική Αριστερά, συνοδοιπόρος του Νίκου Ανδρουλάκη, έπειτα υποστηρικτής του Ανδρέα Λοβέρδου, και σήμερα — χωρίς καμία υπαρξιακή κρίση — ξαφνικά συνοδοιπόρος του Τσίπρα.
Δεν πρόκειται για πολιτική εξέλιξη.
Είναι πολιτική ελαφρότητα.
Καμία ιδέα δεν ριζώνει. Καμία θέση δεν κοστίζει. Όλα ανακλητά. Όλα προσωρινά. Η πολιτική ως βιογραφικό τύπου LinkedIn.
Κι όμως — όσο κι αν ο Σιακαντάρης διεκδικεί τον τίτλο — υπάρχει ένας που παραμένει ασυναγώνιστος.
Ο πατριάρχης των μετακινήσεων. Ο άνθρωπος που έκανε τη μετάβαση επιστήμη.
Ο Νίκος Μπίστης.
Αν η πολιτική είχε GPS, το όνομά του θα αναβόσβηνε σε όλα τα κόμματα της Μεταπολίτευσης.
Ξεκίνησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Μετά ΚΚΕ Εσωτερικού.
Ύστερα ΑΚΟΑ.
Κατόπιν Συνασπισμός.
Ίδρυση δικού του σχήματος.
Όρκος ότι «ποτέ ΠΑΣΟΚ».
Και αμέσως μετά… ΠΑΣΟΚ και υφυπουργός του Κώστα Σημίτη.
Κι όταν στέρεψε το αφήγημα, στασίδι και πάλι στον ΣΥΡΙΖΑ.
Μετά το ναυάγιο, πέρασμα στη Νέα Αριστερά.
Και τώρα πάλι επιστροφή στον Τσίπρα.
Όχι μεταστροφή.
Όχι αυτοκριτική.
Όχι εξήγηση.
Απλώς επόμενος σταθμός.
Δεν είναι διαδρομή. Είναι τουρισμός.
Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι προσωπικό. Δεν είναι θέμα χαρακτήρων ή φιλοδοξιών. Αυτά υπήρχαν πάντα. Το πρόβλημα είναι πολιτισμικό.
Γιατί κάποτε η Αριστερά — τουλάχιστον στα λόγια — μιλούσε για ήθος, συνέπεια, στράτευση, «κόστος αλήθειας». Σήμερα παράγει επαγγελματίες διαχειριστές καριέρας.
Ανθρώπους που δεν πιστεύουν — απλώς τοποθετούνται.
Η ιδεολογία έγινε αξεσουάρ.
Το κόμμα έγινε βιογραφικό.
Και η «στράτευση» μια προσωρινή σύμβαση εργασίας.
Γι’ αυτό και ο όρος «Βεδουίνοι» δεν είναι πια χιούμορ. Είναι κοινωνιολογική περιγραφή.
Σκηνές χωρίς θεμέλια.
Παρουσίες χωρίς ρίζες.
Πρόσωπα χωρίς πατρίδα ιδεών.
Και μέσα σε αυτή την έρημο, ο Μπίστης παραμένει ο αδιαμφισβήτητος σεΐχης των μετακινήσεων. Ο Σιακαντάρης απλώς μαθητεύει.
Μόνο που το τραγικό δεν είναι ποιος κερδίζει τον άτυπο τίτλο.
Το τραγικό είναι ότι, όσο αυτοί μετακινούνται, η κοινωνία μένει ακίνητη.
Και όσο αυτοί αναζητούν ρόλο, η πολιτική χάνει νόημα.
Γιατί πολιτική χωρίς συνέπεια δεν είναι πολιτική.
Είναι διαχείριση προσωπικών διαδρομών.
Και λαός που εμπιστεύεται τέτοιους σκηνίτες, αργά ή γρήγορα, ξυπνά σε έρημο.
Χωρίς πόλη.
Χωρίς προσανατολισμό.
Χωρίς ελπίδα.