Υπάρχει μια κατηγορία πολιτικών που δεν χάνει ποτέ. Χάνει το κόμμα, χάνουν οι ψηφοφόροι, χάνει η παράταξη, αλλά οι ίδιοι βρίσκουν πάντα τρόπο να προσγειώνονται στα πόδια τους.
Αυτό ακριβώς παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες. Στελέχη που συμμετείχαν ενεργά στη μεγαλύτερη πολιτική κατάρρευση που γνώρισε ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ, εγκαταλείπουν τώρα το κόμμα και σπεύδουν να στοιχηθούν πίσω από το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Όχι αφού έκαναν δημόσια αυτοκριτική. Όχι αφού εξήγησαν στους πολίτες γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα εξουσίας μετατράπηκε σε σκιά του εαυτού του. Αλλά σαν να μη συνέβη τίποτα.
Το πολιτικό τους κοντέρ μηδενίζει κάθε λίγα χρόνια. Στήριξαν επιλογές που αποδείχθηκαν καταστροφικές. Συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Διέσπασαν τον χώρο. Δημιούργησαν νέα κόμματα. Αποχώρησαν, επέστρεψαν, ξανααποχώρησαν. Και τώρα εμφανίζονται ως οι φυσικοί πρωταγωνιστές της… επανεκκίνησης.
Αλήθεια, γιατί να τους εμπιστευτεί ξανά ένας αριστερός ψηφοφόρος;
Με ποιο πολιτικό επιχείρημα;
Επειδή απέτυχαν μία φορά;
Επειδή απέτυχαν δύο;
Ή επειδή κάθε φορά που αποτυγχάνουν, απλώς αλλάζουν κομματική στέγη;
Η εικόνα των παραιτήσεων είναι αποκαλυπτική. Ξαφνικά δημιουργείται μια απίστευτη βιασύνη. Εκεί που η βουλευτική έδρα ήταν ιερή λαϊκή εντολή, γίνεται διαπραγματευτικό χαρτί για το επόμενο πολιτικό εγχείρημα.
Η σύμπτωση είναι εντυπωσιακή. Όσο διαμορφώνεται η εντύπωση ότι ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να δημιουργήσει έναν νέο ισχυρό πόλο, τόσο αυξάνεται και ο αριθμός όσων ανακαλύπτουν ότι… εκεί βρίσκεται πλέον το πολιτικό τους μέλλον.
Η πολιτική έχει και συμβολισμούς. Δεν μπορείς να ζητάς από την κοινωνία να πιστέψει στη “νέα αρχή”, όταν στην πρώτη σειρά κάθονται οι άνθρωποι που συνέβαλαν στην παλιά αποτυχία.
Αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει πραγματικά να πείσει ότι γυρίζει σελίδα, οφείλει να κάνει αυτό που σχεδόν κανείς αρχηγός δεν τολμά στην Ελλάδα: να πει “ευχαριστώ για τη διαδρομή, αλλά ο κύκλος σας έκλεισε”.
Διαφορετικά, δεν θα πρόκειται για νέο κόμμα. Θα πρόκειται για reunion. Με τους ίδιους πρωταγωνιστές, τα ίδια αντανακλαστικά, τις ίδιες παρέες και, πιθανότατα, το ίδιο αποτέλεσμα.
Και υπάρχει και μια τελευταία ειρωνεία. Στην Αριστερά, που ιστορικά οι διασπάσεις γίνονταν για ιδέες, προγράμματα και ιδεολογικές διαφωνίες, σήμερα οι μετακινήσεις μοιάζουν να ακολουθούν περισσότερο τις δημοσκοπήσεις παρά τις ιδεολογικές πυξίδες.
Η κοινωνία όμως δεν ζητά άλλους επαγγελματίες της πολιτικής επιβίωσης.Ζητά πολιτικούς που, όταν αποτυγχάνουν, αναλαμβάνουν την ευθύνη. Όχι πολιτικούς που αλλάζουν κόμμα όπως αλλάζουν πολιτικό χάρτη. Γιατί η μεγαλύτερη ανανέωση δεν είναι να αλλάξεις λογότυπο. Είναι να αλλάξεις πρόσωπα. Και αυτό είναι το πρώτο πραγματικό τεστ για τον Αλέξη Τσίπρα.